X
تبلیغات
فرهنگی

فرهنگی
فرهنگی جدید

                 روز برات                    

      نويسنده : 

                        فرامرز مهدوي

روز برات                          نويسنده: فرامرز مهدوي

شروع مجموعه با يك هشدار براي ببننده ها

هشدار

طبق قوانين  طنز روز برات ديدن اين مجموعه براي افرادي كه مرده تازه دارند توصيه نمي شود و لذا هر گونه خنده  نا بهنگام در  مورد ايتم هاي اين مجموعه پيگرد قانوني خواهد داشت

 

                                                                                       نهاد مبارزه با  اشاعه خنده نا بجا وخنده هاي كش دار  

 شعر بيرجندي

ایهمه حرف حسابی دارم                                                   لقط خوب کتابی دارم

دگه تقلید فرنگی برچه ؟                                                  ای قدر خود خو دورنگی برچه ؟

هو دیو دو  شده احوال پرسی                                            ای ببخشی شده مرسی

هر که بی مایه وبی دم ودود                                               گود مورنینگ مگه جای درود

 بی خودی خور همه جا جا مکنی                                        مشت خور پیش همه وا مکنی

ای عبارا همه ننگ به خدا                                                   فارسی خیله قشنگه به خدا

موخو ننگ داروم ازو علم وادب                                         که فراموش مشو اصل ونصب

مو همو کهنه پرستیر مایوم                                                مو همو عالم هستیر مایوم

بر مو شیری تر ازی قند نیه                                               بهتر از لهجه بیرجند نیه

مرحوم صفوی                                  تولد 1398

شب شعر

شعرا نشسته وشاعري شعري در مورد روز برات مي خواند  او در شعرش  ا زمرده اي صحبت مي كند  ودائم اسم او را ميبرد ناگهان روح مرده به روي سن مي ايد وشاعر متوجه حظور  مرده بر روي سن مي شود

                                          روز برات

روز برات حتمن مردا همه دقمن.                             سر خاک هر چه گویی حرفون شما ر مفهمن

گویا پدر علی اگبر 30 سال پیش بمرده                        بچوک مگفت که مه مه سالوره ور شمرده

سر خاک هی مگفته بابا بیا نگاه کو.                               شهر فرنگه اینجه بابا چشون خو وا کو

مثل قدیم جونو مویون دراز دارن.                                 پرن گلی مپوشن عشوه وناز دارن

 بابا دخو مدیدی ادم بره هوا شو.                                   هر دم سوار موشک سفر کنه به ماه شو

تو هر سرایه بابا تلوزیونه ایه.                                         هر کار کنن دتهرو  رو شیشه ور میایه

باور کنی که بابا نرخو همه گرونه.                                  گوشت وبرنج نیایی  تخم مرغ نیم قرونه

دل مو مایه که گویوم روغه چه نرخه داره.                      جون پدر مترسم سکته کنی دوباره

 ای دوره وزمونه شنیدنی زیاده.                                      خبر مبر ولش کو که دیدنی زیاده

 سر خاک مگفته مه مه صقدی پسر کلو شم.                   دلمو کشیده توخاک بیخ پدر دخو شم

 اینجه خیال کردم بابا وسر صدا شد .                              از حرکات مه مه و شیون و نوا شد

 گفت که ای علی جو اگه مه مر بیاری.                          جون پدر مو خوم شد از خاک هم فراری

 مهدوی چرندور گفت به لهجه بیرجندی                        که تو هم کمه بخندی

گزارش برات TV

گزارش گر از مردم در مورد روز برات مي پرسد

1-روز برات چه روزيه ؟ روز 14 ماه شعبان

شنيدي كه مگن اي مرده به اي همه زار وشيون نميرزه /مرگ خوبه ولي بر همسايه

2- روز برات چه كار مكنن ؟ روغه جوشي مپزن .قلفي درست مكنن . رورو غه جوشي شكر مپاشن .هر كه مرده تازه داره  بين مردم روغه جوشيور  تقسيم مكنن .مردم بعد از خوردن براي مرده انها فاتحه واخلاص مي خوانند

شنيدي كه مگن اي قبر كه تونجه گريه مكني تونجه مرديه نيه - ما خو از بي كفني زنده ايم

3-برچه مگن برات؟ برات يعني خيرات اعمال نيك  برات برگرفته از كلمه برائت عربي است

شنيدي كه مگن تموم لذت دنيا به جون كندن نم ارزه /مرگ هم يه بار شيون هم يه بار

ايتم هندي قانون 2

خلاصه فشرده

محسن كوماربازرس اداره پليس  هندوستان داستان زندگي  اش را براي نوه ا ش فري دوئل كه از دهلي امده  وقصد دارد بازرس نانوايي بشود را تعريف ميكند .كومار به نوه اش مي فهماند كه به خاطر قانون پسرش ويجي را كه يك قاچاقچي ارد شده بود  را كشته است و....

خلاصه مشروح

ويجي 8 ساله با اراده اي كوچك از كوچه اي قديمي مي گذرد ورو به دوربين مي گويد فردا براته خرما زياته – ارداه اي بزرگ وارد كوچه مي شود  سپس اراده را به انتهاي كوچه مي راند و مي رود

 سپس ويجي  كه بزرگ شده پايش را بر روي  اراده مي گزارد  ومي گويد امرو برات بود 

عكس فردين وقبر فردين در وله فيلم  ديده مي شود

فري دوئل با يك كيسه ارد وارد مزرعه دهلي مي شود پدر بزرگش به استقبالش مي ايد

فري دوئل: پدر بزرگ مشكلات شما در راه انجام وظيفه چه بوده به من بگين من مي خوام يك بازرس نانوايي بشم  

پسر ويجي يعني فري دوئل به همراه پدر بزرگش در قبرستان قديمي قدم مي گزارند

وصداي فيلم قانون بر روفيلم پخش مي شود 

قاچاقچيان ارد ها را تحويل ووتوزيع مي كنند

ويجي در يك نانوايي مشغول به كار ميشود

خانه كومار-ويجي داخل خانه پدرش مي شود وپدر متوجه ورود او ميشود

كومار : ويجي تو برگشتي

ويجي : نه اومدم بقيه چيزامو ببرم

مامور پليس به نام جاداكار  وارد مي شود

كومار: موضوع چيه جاداكار ؟

جاداكار :  اقاي كومار ما حكم جلب  اقاي ويجي رو داريم

كومار: حكم جلب كي؟

جاداكار : حكم جلب اقاي ويجي.

كومار: اتهامش چيه ؟

جاداكار:اقاي ويجي متهمن  كه از تو قبرستون غريبا دزدي كردن

ويجي: من رفته بودم اونجا اخلاص بخونم

مادر ويجي نگران وارد مي شود

شيتل: چي شده  

ويجي رو به مادر :اروم باش مادر اينا منو متهم كردن كه  از تو قبرستو دزدي كردم به خدا من اون كارو نكردم قسم مي خورم

جاداكار : افاي ويجي بين ساعت 8-9 سر قبرستون قريبا بودن .اونجا نزاع سختي در مي گيره

ويجي: اونا مي خواستن خرما ها را تقسيم كنند

جادا كار: نزاع بالا مي گيره

چهره نگران كومار وشيتل كه به صحبتهاي جاداكار گوش مي دهند

جاداكار : اقاي ويجي گويندا رو تهديد مي كنه كه اگه يه تيكه قلفي به هش ندن قلفي ها رو مي دزده

ويجي: من طرز تهيه قلفي ره به اونها ياد داده بودم

جاداكار: صبح جنازه گويندا تو قبرستان كنار سردابه ميتن پيدا ميشه

ويجي: اين دليل نميشه كه من اونو كشته باشم

ويجي: اون قلفي بركت داشت  ما هميشه  كماچ تمبو  مخوردم

كومار : به نا م قانون من تو را بازداشت مي كنم

 

محل طبهكاران:

1: خانه همسر ويجي در محله سيك ها واقه در محله كوچكي در شمال خير اباد بيرجنده

2:اون عاشق  اورميلا  دختر دكتر فضل حق  پزشك هندي اصيل مقيم بيرجند  بايد بريم پيداش كنيم

3:خبر  رسيده قربان ويجي تازگي يا برا خودش ارد قاچاق ميكنه ومي خواد بدون واسطه كار كنه

4:حرام زاده اون ديگه طلوع خورشيد فردارو تو قبرستون نو خواهد ديد

كوچه

عروس ويجي درب خانه كومار را مي زند  وبرايش روغه جوشي مي اورد.  ويجي با ديدن دختر عاشقش ميشود عاشق مي شود

خانه كومار

ويجي: من در يك نانوايي كار مي كنم و كار كردن در يك نانوايي بر خلاف قانون نيست

كومار: اون وقت همه مردم خواهند گفت كه اين پسر بازرس كومار كه در يك نانوايي با يك قاچاقچي ارد كار مي كنه

ويجي: پس با اين حساب من تا اخر عمر بايد بيكار باشم .اون ارد قاچاق ميكنه بزار بكنه به من چه...

كومار: تو كه فرق بين حاميان قانون وكساني كه قانون رو نقض مي كنن نمي دوني  بايد بري به روان پزشك وخودت رو معالجه كني

شيتل: چي شده

كومار: ببين پسرمون در حرف زدن چقدر استاد شده

شيتل: كومار

كومار: ساكت باش    

كومار: ويجي يا در نانوايي اون مرد كار نمي كني يا از اين خونه مي ري

ويجي: از اين خونه مي رم

خانه كومار /چند روز بعد

شيتل : از ويجي خبري نشد نمي خواد بر گرده؟

كومار: اگه  ويجي مي خواست بر گرده  در اون راه قدم نمي زاشت راهي كه با هر قدم اونو از ما دور تر ودور تر مي كنه

 

قاچاقچيان در حالي كه ارد بسته بندي را مي فروشند  توسط پليس دستگير مي شوند وويجي را مي برند

تصوير ويجي از پشت ميله هاي زندان

اداره پليس:

در پشت اون مدالها قلب يه پدر وجود داره  كه براي پسرش مي تپد

زندان:

 ويجي :من هميشه بي گناه اسير شدم شما هيچ وقت نخواستين كمكم كنين كه از محلكه نجات پيدا كنم  شما هميشه ودر هر حال به عنوان يك افسر پليس با من رفتار كردين

راهي كه من رفتم باز گشت نداره

ويجي: پدر عزيز من براي حفظ قانون از زندگي تنها پسرش چشم پوشيد

شيتل: خجالت بكش ويجي

كومار: شيتل ببين كي اومده ؟  عروس عزيز ما اومده تا براش دعاي خير كنيم

شيتل از كمد حاقه اي را بيرون مي اورد وبه گردن عروسش مي اندازد

پايان داستان:

كومار : چرا اونو كشتي چرا اين اتفاق افتاد

ويجي: اون كثافت روز برات سر خاك مادرم اخنده شده بود .اون قاتل مادرم بود

كومار : پسرم مگه نشنيدي كه مگن ماتمو بي خنده وعروسي بي گريه نمشو

ويجي: ولي اون كثافت خودش رو جيشت كرده بود

كومار: ويجي تو بايد از اون قلفي اونو تعارف مي كردي

ويجي: نه پدر من خيلي سعي كردم راز درست كردن روغه جوشي ها رو به اونها ياد بدم  ولي شما نزاشتين

كومار: ويجي: اونا مفت خور بار امده بودن

ويجي: نه پدر هيچ كس مفت خور به دنيا نمي ياد

كومار: ويجي پسرم چرا ارد ته بالا كردي  ديدي ابرو مار ببردي .اخه تور چه مست كه بري كماچ بپزي

فري دوئل بعد از شنيدن خاطرات پدر بزرگ به فكر فرو ميرود وبه مادرش  مي گويد من ميخوام راه پدرم ويجي رو ادامه بدم و.....

 

خاطره

مجري برنامه روز برات خاطره اي در مورد روز برات باز گو مي كند ناگهان مردي با مجمه اي وارد ميشود ومتوجه حظور مجري مي شود وبه او مي فهماند جايي كه نشسته و خاطره تعريف مي كند دقيقن بالاي سرقبر دوستش است كه تازه در گذشته  مجري متوجه سنگ قبر ميشود  وقتي كه بيشتر دقت مي كند متوجه سنگ قبري مي شود كه اسم خودش بر روي ان نوشته شده است . مجري قش ميكند وبر روس سنگ مي افتد. مرد با خودش ميگويد    شنيده بودم يارو سري به سنگ لحد مخوره ولي نه اينطور  ي

 

اخبار

با عرض سلام خدمت شما بيننده هاي  طنز روز برات  پيشاپيش فرارسيدن  نيمه شعبان  سالروز تولد مهدي مو عود منجي عالم بشريت  را به شما هم استا ني ها تبريك عرض مي نمايم  همان طور كه مطلع هستيد از گذشته هاي دور  چند نقطه از كرانه ها واطراف بيرجند به دفن مردگان  اختصاص داشته است

قبرستانهاي قديمي عبارتند از1- قبرستان غريبو2-  قبرستون كهنه  جاقلعه 3- قبرستون نو بالا رود روبرو مردشو خونه 4- قبرستون جا مدرسه فرزان 5- قبستون سر مزار6- قبرستون گبرو

 7- قبرستون هنديو 8- قبرستون بهايي  ها 9- مزار دره شيخان

واما امروز

  امروز روز برات بود  برات در فارسي به روز چهاردهم  وشب پانزدهم  ماه شعبان اطلاق مي شود

در دوره اي كه ما از ان سخن مي گوييم  روز دوازدهم شعبان به روز برات غريبان روز سيزدهم  را برات شهيدان وروز چهارده م را يعني امرزو را روز برات مردگان  وروز پانزدهم  را برات زندگان به شمار مي اورند

امروز مراسم معنوي برات در مزار دره شيخان  بيرجند برگزار شد  وهم وطنان  ما در اقسا نقاط  كشور براي خواندن فاتحه به گلزار شهدا امده بودند .در روستا هاي دور ونزديك بنا به سنت گذشته مردم با پختن نان محلي به نام هاي كماچ  قلفي وروغه جو شي  به قبرستان ها امدند وخيرات كردند

همكارانم به من اشاره مي كنند  كه ارتباط مون با همكارمون اقاي رفت ابادي  بر قرار شد

اقاي رفت ابادي صداي منو ميشنوين

سلام

رفت ابادي: سلام عرض مكنم خدمت يكايك بيننده هاي طنز روز برات  مو العان سر قبرستو بيرجند ايوم  پيش پا شما چند تا گدا ره اينجه ديدم  كه هر كدو داشتن با فرقو خرمايون كه از سر قبرست وجم كرده بودن ره حمل و نقل مكردن

مجري: اقاي رفت ابادي متكديان فقط خرما داشتن

رفت ابادي: نه ناگو بنمونه  كه چن تا خلار  هم بود كه پر شده بود از قلفي روغه جوشي كله كنو  خرما  همه ره دپشت خو داشتن از گدار شبه شده

رفت ابادي : اينجه يه سردابه ايه  كه سرينجه وا ايه  .تونجه چن تا جوال پر از خاشوك هايه ولي از صاحب خونه خبر نيه

سرو كله يك گدا پيدا مي شود

مجري: اقاي رفت ابادي صداي منو ميشنوين.مثل اينكه ارتباطمون با همكارمون قطع شد  تا يه روز برات ديگه ويه طنز ديگه  همه شما رو به خداي بزرگ مي سپارم  خدا يارو نگهدارتون 

محله هي قديمي بيرجند

محله بزگرو – لو جو خرو – محله پي بو – محله ته ده – محله خير اباد -  محله داشگري- محله شكرو – رود كفتر خو-  محله رنگ رزو -  محله دم قبرستو – محله سر قبرستون غريبو -  محله كل كلاغان

طلاق

ضرب المثل : شنيدي كه مگن زن مرده را زن دهيد وزن طلاق را سنگ 

چماق چله زاده  زنش چلچله خانم  را بي دليل طلاق مي دهدومحضر دار صيغه طلاق را جاري مي كند ودر عصر روز طلاق اطرافيان براي او هديه مي اورند تمام شرايط اماده است تا چماق را زنده به گور كنند ناگهان چماق از خواب بيدار مي شود و...

محضر دار رو به حاضرين:روايت شده هنگامي كه صيغه طلاق جاري مي شود عرش اسمان به لرزه مي ايد .حتي در جايي ديگه امده است هر كس بي دليل زنش را طلاق دهد دچار عذاب اللهي خواهد شد پس چماق بترس از عذاب پروردگار

صيغه طلاق خلعي:خوانده ميشود

بستگان عروس وداماد در عصر روز طلاق به نشانه عدم رضايت از عمل انجام شده توسط چماق چله زاده هر كدام هديه اي را كه مربوط به مراسم مرگ ومير است را برايش به ارمغان مي اورند

زن جواني هداياي اطرافيان را معرفي مي كند

هديه از طرف مادر عروس : يك مجمه مسي

هديه از طرف پدر عروس :  يك رو مجمه اي

هديه از طرف خاله عروس  : يك قلفي

هديه از طرف مادر داماد : يك عدد روقه جوشي

هديه از طرف پدر داماد:  يك بسته خرما چسبوك

هديه از طرف دوست صميمي اقا داماد يك عدد سردابه در طبقه 5 زير زمين

حاضرين: چرا زحمت كشيدين – چرا بيشتر ندادين –ما يك جوب اب هم راضي بوديم

چماق چله زاده فرزند شعبان  برات زاده ناگهان از خواب مي پرد ومتوجه مي شود كه همه اش خواب بوده است  

 

موسيقي محلي توسط هنرمندان خراسان جنوبي همراه با دف  دايره دوتار وني اجرا مي شود

رمال

زني به شوهرش بد بين مي شود وبه نزد رمال وفالگيري ميرود واز او چاره مي جويد رمال به او مي گويد از انجايي كه شوهرش ته سرش دو فر دارد بايد فر  ا ضافه ته سر او را سوزاند وزن   دارويي  از رمال گرفته و به شوهرش مي دهد ودر نهايت شوهر كل مي شود

زن مش برات وارد خانه دادو خان مي شود واز او چاره اي براي مشكلش مي جويد

رمال مخ  زني را كار گرفته وزن با گرفتن چن دعا خارج ميشودوزني ديگر وارد ميشود

زن: به دادمو برسي دادو خان

دادوخان: چه كاره زن مش برات بر چه ور مجوشي

 زن: برات

دادو خان: برات چه كار؟  بر كه امرو براته؟  

زن: نه دادو خان يه چن وقته شده كه رفتاري به كل عوض شده

دادو: پس چنو

زن: كو بري مو نگاه رو كتاب كني  بيني چه كارينه بركه كسه اير چيز خور كرده ؟دعايه دخوردي دادن

دادوخان: پس چني خا هونشي يه كم تمركز كنم  بينم العان برتو چه كار متونم كنم  برتو نگاه رو كتاب كنم

زن: فقط عجله كني

دادوخان :خيله خو اسم برات چنه ؟

زن: خا معلومه برات دگه

دادوخان: راست مگي اسم مادري چنه؟

زن: نا تاشا

دادو : چه ؟

زن: در اصل خو مبارك  ولي مگده ور مو گو يي نا تا شا

دادو چنو خبر  نيه. همو كه تو سجلي هايه .خيله خو وسطكي برجون شمار ور سر هم زنم بينم چه كار مشو؟ بينم ستاران شما خودم نيك مفته؟

دادو خان كتابش را باز مي كند وبه ان نگاه مي كند

دادو خان:   خيله چيزون خلا شور اينجه مينم

زن: چيه خرزو خان من طاقت شنيدنش رو دارم  به من بگين فال چه مي گه؟

دادوخان: اينجه چنو كه ور سر ميه  مگه فال تو فال  مرگ تو امسال.  دشمني داري سياه چهره  وجشت  يه خال هم كنار دمبه سري ايه 

زن: خال كجه؟

دادوخان: كنار دمبه سري. پسك پل.                             الو الو خيله خرابه

زن: دگه چه مبيني؟ نكنه پاي كسه ديگري در ميونه ؟

دادو خان: يه زن چاق قد بلند  لاغر اندام سفيد رويه سياه چهره  كوش عرسي هم دپايينه . ازي كوشون جلو بسته  لا انگشتي

زن: خدا مرگم بده. اي ور پدرش لعنت .اگه از خدا نمترسيدم دهمي صبح برات گور مرده اير اباد مكردم

دادوخان: از برات ره

زن: نه ازو زنه ره.    حالا دادو خان شما مگي مو چه كار كنم؟ زنه ره بخستونده ؟

دادوخان: مگه دادو خان مرده باشه . نه دو دو مو متونم جلو اي كا ر ره بگيرم  واير به شما ثابت مكنم 

زن: جدن راست مگي؟

دادوخان : ها بابا  خاطر جم ودل ور اتش باش

زن: خدايا از جوني خو بهره خوري  تعريف شمار خيله شنيدم

دادو: شما اول كاره كه بايد كني بايد بري نگاه كني بيني كه ته سري چن تا فر داره؟

زن: دو تا فر

دادوخان :چن تا فر؟

زن: دو تا فر

دادوخان: شما مطمئني ؟

 زن: اره من مطمئنم

دادوخان: خا همونه دگه. اگه ته سري د و فر داره دو بار دوماد خه شده

زن: نه

دادوخان: چرا. بري برخو سوال كني از قديم گفتن بترس از مردكه كله اي دو فر داره. اي خو مثل قديميه

زن: حالا بايد چه كار كنم حاضرم براي بدست اوردن  شوهرم تمام  زندگي مو بدم

دادوخان:  درستينجه هم همينه. اول كار هم همينه كه بايد او فر ته سرير  كه اضافيه بخشكنم . البته بر شما هزينه بردار هم خه بوده

زن: مشگل هزينه اينجه هم نيه

دادوخان: خيله خو حالا كه چنونه  اي چن قلم كه مگوم  ياد داشت كني  فردا خود خو بياري  تا بر شما دعا خونم

زن: هر چه بخواي از زير  سنگ هم كه شده براتون پيدا مي كنم 

دادو: نه اينو كه مگوم  تو جا كوشي ايه  وتو جا لباسي. ياد داشت كني يه پرهن چار خونه  يه جفت كوش شماره 40 كوچك پا بستوني بياري تا مو ورينجه دعا خونم

زن: ديگه چي مي خواد  هر كار كه ميدونين بهتره  بكنيد  همين بعد از ظهر مي رم طلا ها مو بفروشم

 دادوخان: بله خواهر تا او برات ره سرجايي هونشيني بايد سر دل خور سبك بگيري  والبته سر كيسه رم شال كني  خوب يا دداشت كني تخم مرغ مرغ سياه

زن: بله ولايتي منظو ر شمانه  

دادوخان: بله شوهر شما چن ساليه؟

زن: 25 ساله

دادوخان: خيله خو 25 تخم مرغ ولايتي  بياري  اگر هم گير شما نكرد  2 صفحه تخم مرغ  بستوني  خود پوست پياز رنگ مكنم  مو بعدش هم اوپز گده خودت مي دوني

تصويرفيد مي شود

پنج تومني يون زرد هم بمونه بري سري بعد كه بيومدي

زن خارج مي شود

دادوخان: خدا يا سايه اي بنده ها را از سرما كم نكن

خانه زن

زن وشوهر با هم جروبحث مي كنندوزنبرا مرد خط ونشان ميكشد

خانه دادو خان

زن وارد مي شود  با صفحه اي تخم مرغ وهدايا

دادوخان: خيله خو بيي اينو يه كم خاك ازره خود خاكستر خر مرده  قاطي كردم . يه تخم مرغ هم كه دعا خوندم تونجشكني  وري دي كه دسر خو مالده .وري گويي بري ريزش مو خوبه

زن: مگم بري سري ضرر ندشته بوده

داد.وخان: نه با دسكش كه بهداشتي بو  خيله با احتياط عمل كنه كه كوچكترين اشتباه بزرگترين اشتباهه

خانه زن

زن وشوهر داخل خانه با هم بگو مگو مي كنند .  چن روز بعد شوهر زن كل مي شود وزن تازه متوجه ميشود كه چه كلاهر رفته سرش وادرس خانه دادو را مي دهد

 

ايتم 30 نما در سي نما

يك خانواده 6 نفري كه متشكل از پدر ومادر خانواده به همراه دختر وپسر وعروسشان  وداماد اينده شان كه كمي خل وضع هستند برا ي ديد وبازدي به خانه يكي از فاميل ميروند

صاحب خانه منتظر مهمانهاست  از نگاه مخاطب به نظر ميرسد كه انها به خواستگاري ميروند ولي قصه چيز ديگري است انها براي ديدن وپسنديدن يك ژيان مدل55 ميروند وبعد از پسنديدن دردسر هاي انها شروع ميشود از انجايي كه نمي توانند ان را تحويل دهند انها ژيان رابا يك هندي كم معاوضه ميكنند  وبه اصرار دختر خانواده  دوربين  را تحويل ميكيرند وژيان را تحويل ميدهند تا از اين طريق جبران ضررشان بشود

هر كدام از اعضاي خانواده يك طرحي را برا ساخت مي دهند

 پدر خانواده كه علاقه خاصي به فيلم هاي قديمي همچون قيصر دارد ومادر خلنواده عاشق فيلم هاي هند ي وغم ناك است وبه فيلم قانون ويجي مي انديشد  وعروس خانواده در صدد طرح هاي عاشقي روز است ودامادشان به فكر يك كار طنزووخنده دار.....

هر كدام طرح خودشان را ميدهند ودر نهايت دختر تصميم ميگيرد كاري در مورد اعتياد بسازد واز نامزدش مي خواتهد كه نقش يك معتاد را بازي كند واو را معتاد ميكنندو...

طنز ساخته ميشود وپسر خانواده سعي دارد تا هزينه هاي فيلم را جبران كنند او به دنبال اسپانسر مي چرخد ودر يك فراخان گروهي مي ايند وبا دادن هزينه اي در تيتراژ فيلم شركت ميكنندو....

ودر نهايت فيلم طنزي به نام غروب برات را مي سازند وبراي گرفتن مجور پخش روانه فرهنگ ارشاد مي شوندو...

                                                            نويسنده: فرامرز مهدوي

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 15:6 ] [ فرامرز مهدوی ]

مرگ خوبه      ولی  بر  همسایه                       نوشته: فرامرز مهدوی

مهدوی  نویسنده نمایش های رادیویی هفته صدا وسیما به همراه یک گروه چهار نفر ی که متشکل از دوخانم به نامهای فهیمه عسکری و زهرا دلیرو اقایان جواد فرهادیان و  وبهزاد امیر ابادی می باشند  در شرکت سینمایی اوا فیلم شرق که متعلق به اقای محمد رضا زمانی پور است ، مشغول تمرین یک نمایش رادیویی هستند وتمرین نهایی برای ضبط برنامه را انجام می دهندکه ناگهان اقای زمانی پور وارد شرکت سینمایی اش می شود ومهدوی را به گوشه ای مطلبد وخبر فوت یکی از اقوام یکی از بچه هایی که در حال تمرین نمایش هستند را می دهد واز او می خواهد که که خبر را به او بدهد .

مهدوی وقتی که علت اینکه چرا خود زمانی پورخبر را به شخص مورد نظر نمی دهد را می ÷رسد زمانی پور در جواب می گوید که از انجایی که تو نویسنده ای خودت خبر را  یک جوری به او بده که شوکه نشود  ومهدوی نیز قبول میکند و دوباره به جمه گروه می گراید

مهدوی بهزاد امیرابادی را که کارگردانی این مجموعه نمایشی  را به عهده دارد را به گوشه ای مطلبد وبه او خبری را که از زمانی پور  شنیده را می گوید واز او می خواهد که کار تمرین نمایش را تعطیل کند وبچه ها را به داخل اتاق کنفرانس بیاورد تا با انها صحبت کند

امیرابادی  سریعن کار تمرین را تعطیل وبچه ها را به سمت اتاق کنفرانس را هنمایی می کند

وقتی بچه ها علت تعطیلی تمرین را می پرسند مهدوی به انها می گوید که تمرین کردن  بسه وبیایند در مرود نمایش  رادیویی هفته دیگر که قرار است بنویسد  بحث وگغتگو کنند

خانم عسکری نام نمایش هفته دیگر را از مهدوی می پرسد ومهدوی در جواب می گوید نام نمایش رادیویی هفته دیگر:  مرگ حقه ولی بری همسایه . وبچه ها شروع می کنند به خندیدن.

 جلسه رسمی می شود .مهدوی در مورد تولد وزندگی  وارزو ومرگ صحبت میکند وبچه ها گوش می دهند و در بین صحبت ها  امیر ابادی  حرفهای مهدوی  را تایید میکند وتوضیحاتش را کامل می کند  همگی در مورد  فوت ناگهانی یکی از بستگانشان که به تازگی فوت کرده صحبت می کنند ودر نهایت همگی به یک نتیجه گیری کلی می رسند وان هم این است گه مرگ حقه وهمگی دیر یا زود خواهند مرد.امیر ابادی در ادامه صحبتهای بچه ها می گوید که ناراحتی همه ما  در مورد فوت اقوام بیهوده است  چه بسا که مرگ اغاز تولدی دیگر است

خانم دلیر که مادر بزگ مریضی دارد   کم کم به حرفهای مهدوی وامیر ابادی در مورد مرگ شک می کند واز انها می خواهد که علت اینکه در مورد مرگ صحبت می کنند  حقیقت را بگویند  

جواد فرهادیان نیز ناگهان به فکر پدر بزرگ پیرش می افتد واصرار دارد تا قضیه برایش روشن شود

مهدوی در جواب بچه ها می گوید که قضیه پنهانی در کار نیست وتنها دارد برای نمایش هفته دیگر که نامش  مرگ خوبه ولی بر ی همسایه بحث می کند  .خانم عسکری در جواب مهدوی می گوید که شما هیچ وقت برای نوشتن قصه هفته ایند بحث نمی کردید  فقط  نوشته خود را تحویل مدادید . وسپس در ادامه صحبت هایش ار مهدوی می خواهد که بگوید که چه اتفاقی افتاده  کم کم همه بچه ها متوجه می شوند که یک نفر از بستگانشان فوت کرده وبه مهدوی اصرار می کند که بگوید که چه کسی  فوت کرده

امیرابادی در جواب بچه ها می گوید اصلن چه فرقی می کند که چه کسی مرده باشد مهم این است که ما فهمیدیم که مرگ پایان زندگی نیست و...

ولی بچه ها دیگر صبرشان تمام شده وبی صبرانه منتظر شنیدن خبر هستند  مهدوی به بچه ها می نگرد ومی خواهد مسئله فوت یکی از بستگانشان را باز گو کند که ناگهان امیر ابادی  که متوجه بی صبری بچه ها می شود دوباره توی حرف مهدوی می پرد ومی گوید که این همه  بحث ما در مورد مرگ وزندگی وارزو وتولد  بر ای این بود که ما بعد از شنیدن این خبر ناراحت نشویم ودر جواب بچه ها می گوید شما فکر کنین   خاله من یا یکی از بستگان نزدیک من فوت کرده مهم این است به اون نتیجه ای که رسیدهایم عمل کنیم

بچه ها به مهدوی که سرش را پایین انداخته وبه حرفهای امیر ابادی گوش می کند  نگاه می کنند

مهدوی سرش را بالا می اورد چشمهایش پر اشک است رو به بچه ها می کند ومی گوید

اقای امیر ابادی تسلیت میگم  شوهر خواهرتان فوت کرده و...

       

 

 

 

 

مرگ حقه ولی بری همسایه                               نوشته: فرامرز مهدوی

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 15:5 ] [ فرامرز مهدوی ]

 

یاد  او  وقتو  بخیر

                                                                     نوشته : فرامرز مهدوي

قسمت اول ختنه سوران

صحنه 1 -صحنه  خارجي- روز- جاده

وانت باري درجاده كه به سمت روستا ميرود در حال حركت است وراننده اي به نام  عزيز حدودا 40 ساله مشغول رانندگي  است . عزيز در حين رانندگي مشغول شكستن تخمه است وبه روستاكه در چند متري اوست مينگرد  در پشت وانت چن گوني رنگ به همراه ابزار قالي بافي  يك صفحه تخم مرغ ويك گوشي تلفن ومقداري دارو ودو عدد بيل ويك كلنگ كه نوك ان تيز شده   ديده  ميشود در ابتداي ورود به روستا عزيز متوجه دوستش مش رجب  كه مشغول كشاورزي است ميشود وبرايش بوغ ميزندوبه او خدا قوت ميدهد

عزيز: خدا قوت مش رجب خسته نباشي  سفارش شمار بسر رسوندم

ورجب نيز برايش دست تكان مي دهدوبه او خوش امد مي گويد    

رجب : مونده دل نباشي كدخدا عزيز دست شما درد نكنه

 

صحنه2 –صحنه خارجي -روز -كوچه

ماشين در سايه درخت پارك مي شود وفريبا دختر بزرگ عزيز به سمت پدرش ميرود عزيز از ماشين پياده وشيشه ها را بالا ميكشد وفريبا به به پشت وانت به گوشي تلفن خيره ميشود

فريبا : سلام بابا جان قالينور بفروختي

عزيز وسايل را از ماشين پايين مي چيند وبه فريبا ميگويد

عزيز: ها بابا بيا گوشي تلفن رم عوض كردوم ،  نه نه تو كنيز كجه؟

فريبا : خاله عذري خود پري بيومدن وررد نه نه سه تايي برفتن يه تخم اشكن ور سرا بابا كلو

يه سر زنن العان دگه مخه مدن.اراستي بابا هنا بستوندي بر مبارك يا نه؟ بازم از ياد شما برفت

عزيز : تموم اهوش مو برفت تو بازار سرپوش هم بودوم مبارك هنا مسته چه كنه ؟

فريبا : اخه امروبرات  مايه قنبر خور ختنه سور كنن مستن دستونير هنا كنن

عزيز به باغ خواهرش نسا خيره مي شود وميگويد اي بابا اي رسمو دگه قديمي شده او قبلن بود كه مردم برخو حوصله داشتن تموم دهوار ره خبر مكردن بر خو دو مگرفتن ودست وپابچه ردهنا مكردن وسازو دهل وباز شام ونهار ومه دادن العان بچه ره همو تو بيمارستان ختنه مكنن وچني خرجو از سرخو نمكنن

فريبا : هنو هم بابا تو اي ده ودهون بيرجند  اي رسمو هايه كه ختنه سوري بلند مگيرن

 

عزيز تمام وساايل را پايين گذاشته ودرب عقب ماشين را مي بندد وخودش را مي تكاند

 عزيز گوني رنگ را پايين انداخته وسراغ فرامرز را ميگيرد

 

عزيز: فرامرز كجه برو صدايي زن بياده رنگور ببرده ور كارخونه. كلنك نجف رم بري ببردم سفارشي بري تز كردن. برده وري دده. بلو هم مال رجب ببرده ورسرايينو نقشه قالي رم بستونده بيارده

فريبا : تخم مرغو از كنه؟  خود اي دارويو ؟

عزيز: صفحه تخم مرغ مال خاله تو عذري يه 

دارويو مال پيرزال خاله كنيزه پس برچه نميه اي بچه معلومه چه غلطه مكنده ؟

فريبا : فرامرز خود ذبيح برفتن ور باغ عمه نسا درخت توت ره هوتكونن هنو خو بنيومدن

عزيز: ايقدر كه بر اشكم خو اجيدده اگه به فكر درسو مشق خو هم مبو ده خوب بود .دو رودگه كه اير ببرن سربازي خا فهميده درس بدردي مخوره يانه؟ بيا بابافريبا پس كلنگ ره ببر ور سرا نجف وري ده بعد خود ليلي يينو بري دور كارخونر تميز جارو كني كه باز فردا صبح شنبه ادم رو شو پاخور تو كارخونه نه  پوخو همر تو يه گوشيه جارو كني ته يينجر اوپاشي كني  

فريبا: بابا حالا كه راديو بيرجند راافتاده وبرنامان قشنگه داره  يه راديويه بر تو كارخونه بستوني كه دخترو پشت كار برخو گوش مداده باشن كه حوصلي اونو سر نمرفته بو 

عزيز: او نوهركدو خو برخو يه راديويه ين واي به حاله كه دگه تو كارخونه راديو هو بيه او وقت دگه دلي دلي

 

صحنه 3- صحنه خارجي- ظهر- پشت بام

فرامرزپسر عزيز جواني 20 ساله بالاي بام خانه يكي از اهالي روستا رفته واز پشت بام به روستا مينگرد ونگاهش به سوي درب منزل عمه اش نسا كه نيمه باز است خيره مي شود

 

 

 

صحنه 4 -صحنه خارجي- ظهر- كوچه

خالو برات مردي 35 ساله سراسيمه از انتهاي كوچه به سمت دوربين ميدود ولحظه اي بعد زني به نام مبارك 26ساله همسر خالو در حالي كه كفش دمپايي به دست دارد وبه شدت ناراحت است به دنبال خالو ميدود  خالو برات جلوي درب منزل مادرش ترخ مي ايستد وهنوز مي خواهد درب را بكوبد كه ناگهان درب باز شده وزني 55 ساله به نام ترخ مادر خالو ومش رجب سرش را از لاي در بيرون اورده ورو به پسر بزرگش خالو برات ميكند وميگويد

 ترخ: چه كاره مه مه جو بر چه اي قدر ور مه جو شي .چكاره شده باز كه چني كفري ايي 

ترخ سنجاق قفلي اش را ك بالاي روسرس اش بسته شده را باز ميكند وان را به زير گلويش مي بندد

مبارك نيز از راه ميرسد وترخ دوباره مي پرسد

ترخ:چه كار شمايونه كه خور چني ور شين وشور اندختي

مبارك:تموم كل نقولور ور هو رختم نياده كه نياده انگار اوشديه واتو زمي اته شديه

ترخ:مبارك جان، زن پسر، وررد چه مچرخي؟ شمايو خو،مور وتاسوندي چر گم كردي؟ برچه نمگي وررد چه مچرخي؟ .مومگم پيدا خه شده. بيي ورسرا كه غلوم توخونه بري چايي روبار نادم. بيي كه نكل رو بار قل نخوره يه بار ورنرزده 

هر سه نفر در كادر  وبا يكديگر صحبت مي كنن كه قنبر8ساله درحالي كه اراده اي دردست دارد به سرعت از جلويشان رد ميشود برات ومبارك سعي دارند جلوي فرار قنبر را بگيرند ولي قنبر زرنگ تر از اين حرفهاست وخيلي راحت از انها فرار ميكند .جده ترخ تازه متوجه ميشود كه پسرش وعروسش به دنبال چه بوده اند

خالوبه دنبال قنبر مي دود ومبارك هم لخ لخ كنان به دنبال خالو وقنبر ميدودترخ درحالي كه لبخندي برلب د ارد ميگويد

ترخ:حيف او نونون گاورس كه بخوردي د و تفر ادم حريف يه بچيه نشدي .اگه قوه جوني خور مداشتم اير به يه پكه مگرفتم

خالو :وهمونه اي شانس  اقبال از ما خدايا  ابروما پيش مردكي غريبه برفت. خودم كردم كه لعنت برخودم باد

درب خانه جده ترخ مجدد باز شده وپير مردي 60 ساله به نام غلوم معروف به غلوم بور از خانه بيرون ميايد واز ترخ ميپرسد

غلوم: چه كاره ترخ كه وردر مزد

ترخ: برچه ور دراومدي بري تو چايي برشما برزم برات ما بوده خود زن خو ورد قنبر داشتن

غلوم :حتمن مه قنبر ره خنده سوركنن ديدم استا حاجي دوره ده سرگردو بود .اوبچه فهميده

برهمي فرار مكنه

 ترخ: خا بري تو سرا يه فنجون چايي برشما برزوم بخي رفت

غلوم:نه ترخ مو خو مروم. گوسفندشمار خو بري كردم مو دگه بروم كه ...

ترخ: چايي فقيرو بر درد دندو خوبه

غلوم: نه باید برم ، حالا كه استا حاجي ور سر مگرده يه دسته به سرو رو ما بكشه دروقت شده سرخور وگذشتم .خيله خو خدا حافظ شما

ترخ: زحمت كشيدي قدم بر چش خوش امدي

 

صحنه5- صحنه خارجي- ظهر- پشت بام

فرامرز در پشت بام است ومشغول خوردن ميوه است وهمچنان به درب خانه غلوم سی شوهر عمه اش خيره است كه متوجه رد شدن خالو ومبارك از كوچه  ميشود

فرامرز:چه كاره خالو برات كه چني ارو خومري مبارك برچه وررد قنبر داري  نكنه كه باز از پشت قالي فرار كرديه وكار ره رخنه بزشتيه  از قنبرو هرچه گويي ور ميه اكه شده اي كوت ننگ خدا مدونه

خالو برات ومبارك بدون اعتنا به حرفهاي فرامرز از كوچه رد مي شوند وبه دنبال قنبر مي چرخند

فرامرز دوباره به سوي درب نيمه باز خيره ميشود

فرامرز: راست خو بابا كلون مو مگفت كه ادم بي بچه پادشاه بي غمه-  اي بچه خو دجگري اينو خوش خه كرد- خدايا وندي چني روزه بر هيچ مومن مسلمونه

 

صحنه 6 -صحنه خارجي -روز- كوچه

استا حاجي مردي45 ساله با عينكي ته استكاني وچشمان ضعيف با كيفي در دست به سمت خانه قنبر ميرود وبسيار كلافه شده كه ناگهان هسته ميوه اي به سرش خورده ومتوجه حظور فرامرز در بالاي پشت بام نجمه ميشود استا جاجي رو به فرامرز كرده وميگويد 

استا حاجي: مگه مرض داري جون امرگ

فرامرز :چه طوري استا حاجي  مبينم كه باز نقشه قتل قنبر ره برختي اير الاخون وبلاخوكردي

استا حاجي: چه كاره چه ورمتولوني برخو

فرامرز : هيچي مگوم كي ميي سر مار يه صفايه دي مويون مو تموم از راه نميه بدجور كلي مو پخوله شده

استا حاجي: فعلن خو از كلي صبح سرگردون خالو وبچه اي قنبر ايوم  دل امگه او اراده كفتك ره ريزريز كني دو تا بنا گوشي هم دباري كني كه ايقدر خيتلي وادا بدر نيارده

فرامرز: اقاي دكتر بري مويون مويه داروي نسخه كنه شايد فرينجه كم ترشو 

استا حاجي: بيشتر اي اتشغالور دكلي خو مزده باش فردا كه كل شي

استا حاجي وفرامرز با يكديگر صحبت ميكنن كه اراده اي به استا نزديك شده وبه پاي استا حاجي برخورد ميكنئ وبه دنبالش قنبر سر ميرسد قنبر در حالي كه فرار ميكند وبا دهانش اژير ميكشد به استا حاجي برخورد كرده واستاحاجي نقش زمين شده وعينكش رو ي زمين ميافتد وسايلش كيفش كه عبارتند از عنبر دست وچاقو امپول وتيغ وپنبه وتشله وقيچي ويك عدد شانه روي زمين ديده ميشود

قنبر:بي بو    بي بو  بي بو

استا همچنان كه به دنبال عينكش مي چرخد نفرين وناسزا نيزمي گويد

 استا حاجي:مگه كوري بچه مثل گويو سر خور دپيش اندختيه مدوده چني خور ورمو بافنده كه باهو مور مست از غلاف بدرارده .اله وري بچه فكر

فرامرز: قنبر بوده برچه از جلو نتاختي اير بگيري البته تا نماشوم وقت زياده اير بخي گرفت

استا حاجي وسايل كيفش را جمع وجور ميكند كه سرو كله خالو ومبارك دوباره پيدا شده .خالو مجدد به استا حاجي خورده واسباب خنده فرامرز فراهم شده وودوباره وسايلش نقش زمين ميشود وهركدام به گوشه اي ريخته ميشود 

مبارك با شرمندگي رو به استاحاجي ميكند

مبارك:امرو پيش شما حسابي خجالت زده شدم اگه يه تخم اشكنه دگره حوصله كني اير مگيرم ميارم اي خو چني بچيه نبوده بركه كس چيزه وري گفته حتمن اير بترسوندن

استا حاجي به بالاي پشت يام نگاه ميكند وبا ديدن خنده رندانه فرامرز رو به مبارك كرده وميگويد

استا حاجي:اي بچه تا مار اگور نكنه ادي نخه مد  اوارادي وهمند راهم ازي بستوني لوبون پستو خونيده مار شل كرده امرو

فرامرز:بلند بلند ميخندد فرامرز درحالي كه دهانش مي جنبد.

 فرامرز:بلا خر ور كو خورد استا حاجي امرو تموم رو شانس نيايي خيله غصه خوردم

فرامرز در جواب مبارك  روبه استا حاجي فرامرز : چش وچنگه خو ندارده بچوك ره عذاب كش خه كرده . خدا يا وندي

خالو با سرسرعت تمام به دنبال قنبر ميدود

خالو: بابا قنبر ور كجه مري مگه خود تو ندارم

مبارك كه متوجه مي شود تمام اين اتيشا زير سرفرامرز است رو به او كرده وغرولند ميكويد

مبارك:اونجه مثل يه داهوله اباري كرمچروني اته شو سر پيزر بگير تا اير بگيرم ببرم زبادگه 

استا حاجي : هرچه هيه زر سرهمي  فرامرز  خودگرگ دمبه مخورده وخود چوپو گريه مكنده  بروفرامرز برو اير بگير بیار كه مه بروم برو روز كه برفت

مبارك : خدار خوش نميه خالو خود اوقلب رنجور دور ده سگ دو مزده بو

مبارك واستا حاجي با هم به طرف انتهاي كوچه ميروند

 

صحنه 7 -صحنه خارجي -ظهر- پشت بام

چند تا مجمه پشت بام خانه نجمه چيده شده كه برروي هركدام يكي از محصولات روستائيان پهن شده تا خشك شود از لواشك الو گرفته تا ابغروت وزردالو ي خشك شده وكشته توت و...

فرامرز يواشكي به مجمه ها نزديك شده وخودش را به انها ميرساند وچند تا ابغروت دور از چشم صاحش برميداردودر جيبش ميگزارد

صحنه 8- صحنه خارجي- روز- كوچه باغ

ذبيح يكي از جوانهاي روستا حدودن 22 ساله پسر مش رجب كه از دوستان صميمي فرامرز است از كوچه باغ بيرون امده به سمت خانه نجما ميرود  ومتوجه حظور فرامرز دربالاي بام ميشود كه دارد چيزي ميخورد

ذبيح:تو اونجه لوبو چه كارمكني تور ورد چه ري كردم چه ادم از كار بترسيي

فرامرز:نگفتم باش تا مو بيام. دگه الان مستوم بيام

ذبيح: از صبح برفتي شال ره بياري كه درخت توت رهوتكنم

فرامرز: جان ذبيح دست از كله فرفرو ما بردار

فرامرز از بالاي بام نجمه مادر صفر را ميبيند كه دارد حياتش را جارو ميكند وبا اشاره دست به ذبيح ميرساند كه نجمه در خانه اش است وبايد يواشتر صحبت كنند

صحنه 9- خارجي- ظهر- حياط  نجمه

نجمه زني   40ساله مشغول جارو كردن كف حياط است وپرهاي خروس كه ريخته شده است را جمع ميكند وغر غركنان ميگويد

نجمه:وهمونه اي خروس از تو صفركه تموم رو بايد ته سرار جارو مكرده باشم بچه هم خوبه كه يه كم گوش به حرف بو . بري صفر كه خروس ميري بيه تا جون مو يك سر شو

 

 

 

 

صحنه 10 –صحنه خارجي –ظهر- كوچه

ذبيح بيلش را به ديوار تكيه ميدهد

ذبيح: او چه كله يه ور بوته شزگوله مونده امرو بعد از طهر مه حموم ره روشه كنن بيايي كلي تور تيغ زنوم

فرامرز: بيرجند خو بنرفتي كلي ججوله امرو مده

ذبيح : تو هم خو هرچه گفتي از بيرجند گفتي فكر مكني دگه ما دشهر نبودم

فرامرز: مرد حسابي خبر داري كه بيرجند اولين شهريه كه بعد از تهران لوله كشي شده

ذبيح: خوبه كه دو سال تو مركزاموزش 04 بيرجند خدمت مكردم تموم كوچه پسكوچان شهر ره اين كف دست خو بلدم

فرامرز :خيله خو حالا نمه كه باز برمو خاطرات بند دره وبند عمرشاه وابشار گيوك ره برمو تعريف كني  قبول بيرجند برفتي  

ذبيح : روتو كم شد حالا كوفت خورده چه مخوري يه چن تايه حال قج ده اي ور قروت ماسي نموم از پختان زرد الو بنداز

 فرامرز: اينو سفته بدرد تو نمخوره تو هم خو اريك نداري  اراستي تو از كجه خبر داري كه اينجه پخته زردالو ه ايه بركه تو هم خور ورينجه مزني 

ذبيح: خوبه كه خودمو اونور ديروز بر نجمه لو بو ناده بودم اخه صفرو خود رمه برفته بود دیروز گمار ازونه بوده. مس مس مكو كه العان صفرو بخه مد چن تا بنداز

فرامرز : با با كلون مو مگه خورده حلال برده حروم مي بخوري بيا لو بو

ذبيح: جان فرامرز ايقدر يكه خوري نكو زودباش چن تايه پرتو ده كه العان دگه دم به دمه كه صفر ميومده بو

فرامرز: به جا كه اوقدر اشكم فراخ باشي برو ور سرا عمو خو برات شو كه ماين قنبر ره خنده سور كنن  قنبرو خون خالور تو شيشه كرده بود كارد ور اشكمي مزدي خو بدر نميومه.

 استا حاجي قيافه اي ديدني بود مگفته اگه قنبرو به دست مو رسه چنو اير ور هم شخاروم

ذبيح: مگوم ارادي قنبر ره بر شو چار شنيه سوري بسوزونم جون خور يك سر كنم

فرامرز: حتمن مخي گفت كه فرخ رم بيارم كه از رو اتش ودوه

ذبيح: بابا فرخم ادمه كه اسمير مياري زن به او بدجنسي نوبره كافرگير ادم نفهم وديونه نكنه

فرامرز: بابا كلون مگه ور ادم بد دوسلام

تصوير ملا رمضو مردي 55 ساله پدر زن عزيز كه با پشته اي از علف به سمت خانه نجمه وبه ذبيح نزديك مي شود                                       ملا رمضان به ذبيح نزديك ميشود وپشته علفش را مي گزارد

 

 

 11 -صحنه خارجي- روز- منزل غلوم بور شوهر عمه فرامرز ودايي صفر

درب خانه كاملن باز شده وصفر جواني 20 ساله با خروسي در دست در حالي كه ان را نوازش مي كند از خانه بيرون مي ايد وبه دنبالش زهرا دختر غلومسی 17 ساله كه چادرش را به دور كمرش بسته بيرون مي ايد وصفر را بدرقه مي كند درب را ميبندد كه با ديدن فرامرز در بالاي پشت بام در رادوباره باز كرده وبا ديدن صفر درب را مي بندد وصفر متوجه فرامرز ميشود

 

صحنه 12 -صحنه خارجي- روز- مدبخ 

قنبر دوردانه خالو برات نوه جده ترخ  بالاي ديوار مدبخ رفته است ودر پايين ديوار مبارك وترخ سعي دارند با وعده ووعيد او راپايين اورده تا استا حاجي او را ختنه كند

  مبارك: اته مرگ برم استا حاجي معطله –ابرو مار ببردي تو امرو. اته شو دگه برچه ايقدر فكري گري مكني

 ترخ در حالي كه روسري اش را درست ميكند سعي دارد تا به بهانه اي قنبر و خالو راارام كند

ترخ: بيا پايي مه مه جو بيا صقدي تو شم

قنبر: تا برمو چرخه بستوني اته نخومه

مبارك: اته شو مه مه جو برتو چرخم مستونم

دراين اثنا خالو برات نفس زنان به انها ملحق شده ودر گوشه اي مي نشيند ورو به قنبر ميگوید

خالوبرات: اته شو برم وگرنه بالا شم يه تپ سفت ور تو خوم زد

خالو:اي حرفو نيه همو ارادي تورم به خومستوندلگ لگ خم كرد كه دگه ايقدر چپي گري نكني

قنبر: حالا كه يايا چني گفت اته كه نمشوم هيچي مثل اوروز تموم كوشون شمار پشت بو خونداخت كه تا نماشوم پارخنه باشي هيزمورم اتش مدوم تا همه جا دود والو شو

خالوبعد از شنيدن حفهاي قنبر عصباني وبه سمت قنبر ميرود

 خالو: اگه گيرمو كني تور گلو شخار خم داد وتور تا صبح خروس خو تو خوني خرو دجاخم كرد بيني خوبتونه يانه. باز اورو سگ مور نديدي

ترخ:رو به خالو :حالا برچه چني كفري مشي

ترخ روبه قنبر:صغدي تو شم مه مه جو خور ته نندازي كه به رو بخي رفت .كش پاره خي شد.نگاه كو مه مه جو قالي هنو  راسته نشده قالي كه تفته پدر تور ارجوش بخوم گرفت تا برتو ارادي بزرگ تر بستونه برخو گل مداده باشي به شرطه كه فكري گري ره بزاري كنار ودگه فضولي نكني

 مبارك :بيا قنبر جو. قنبر خودي اته ميه او بچي خوبيه به حرف مادرخ  مكنده

 

صحنه 13 -صحنه خارجي- ظهر- كوچه

فرامرز وذبيح با هم در حال حركتند كه ناگهان صفر از راه سر مي رسد وبه سمت انها ميرود 

صفر با دستش فرامرز را هل داده وقصد دارد دعوا را بيندازد

صفر:اتو نگفتم دگه شق تور نبينم  باز خو سربون سراما ابار بودي

فري:برچه تيلنگ مدي ياره بركه گوشون تو باز مخه ره تا قشنگ تور يه هوتكونم

صفر: جواب مور وده الكي هم اوقدر برمو ارت وپورت نكو

ذبيح صفر را هل داده وسپس به او مي گويد

ذبيح: ول كو صفر برو دنبال درد سر نگرد برو كه ملا رمضو هم بيومه باز برما انصيحت كرده مشو

صفر:  اخه خيله پرو شديه دورونشده كه بيومدي تو ده برمو شخ شونه مكشده  فكر مكنده ازي مترسوم يه ره اوروز فلكي خوسف خود سه نفر دعوا كردم

ذبيح:بيومدي ازقال چغوك خو يه سرزنده

فرامرز:حالا برچه چنو پوز تو مثل چغندره قرمز شده عكس تور درخلا ورزنن افتابه رم مكنه

صفربعد از شنيدن متلكهاي ذبيح وفرامرز عصباني وخروسش رابه سمت انها پرتاب كرده دعوا شروع ميشود فرامرز سريع بيل ذبيح را به ديوار زده دسته اش را جدا كرده وبا دسته بيل چند ضربه اي به پشت صفر ميزند ودسته بيل را مي چرخاند

ملا رمضو وذبيح انها را از هم جدا مي كنند

رمضو رو به نوه اش مي كند ومي گويد

 ملا رمضو : چپي گري بسه چه مي كه ور هم سرلك مزني  حيا كني خرو ن بزرگ

فرامرز: بابا كلو از ذبيح خود خالو برات وررسي كه تقصير كار كنه

ذبيح: اگه تو جل باز نبي تور چه مه كه خور خود پسر عزيز بگيري 

صفربه سمت ذبيح ميرود وبا او مي گويد

صفر:ياره دبند –دبند او حق اكشيدي خور تو نمه كه پشت اور بگيري از روباه مگن شاهدتوكنه مگده دم مو

رمضو: برچه خود چو ور دمبي سري مزدي نمترسي كه ضريه مغزي شوده جواب مادري نجمه ره چه ومدي كي مه تو ادم شي اگه باز مو به پدر تو نرسم 

 

فرامرز: بچه پروسر چو شدي يا هنو تور هوتكونم

صفر : اگه مردي چور هنه بيا خودم كشتي گيرم

 

فرامرز: اي بشر مغزي كجه بود تو سري به جا مغز ماست چكيده بعدنم مو برفته بودم پشت بو بينم قنبر ره خوم ديد يا نه استا حاجي هم شاهده

صفر: اي بار خو به خاطر ملا رمضو تور يله مكنم واي به حال تو كه دوباره تور بينم كه لو بو چغل مزده بي  تو جيبوني وپالي پر از كشته توته

فرامرز: دروغ مگده اينور جده ترخ ورموداده

رمضو: قسم تور باور كنم يا دم خروس تور

صفر:تازه ملا رمضو امرو نماز جمعه هم بنيومده بوده

ذبيح: برچه دروغ مگي صفر خوب كنار خودمو بوده  ته صف

فرامرز:ما صفر مثل تو ادم ريا كار نيم كه برم جلو صف پشت سر بابا كلو هونشينم خدا اگه مسته بو قبول كنه ته صف هم قبول مكنه

صفر: برچه دروغ مگي ذبيح خوبه كه تو امرو تو باغ بودي تموم وردور مسجد بنيومدي

ذبيح:اگه مو تو باغ بودم تو هم خود رمه بودي

ملا رمضو :خجالت كشي خرون بزرگ تموم سال وماه مثل خروسو همدگر چنگ مزده باشي  به جا كه قل رو تو كوچه ويلو ولو باشي بيي تو مسجد چهار خط قران بخوني

 

 

ملا رمضو با بچه ها صحبت ميكند كه صداي جيق بلندي توجه همه را به خود جلب ميكند صدا:صداي جيق قنبر

فرامرز:استا حاجي كار خور كرد صدا قار قنبر بود كه تا لو جاده برفت

ذبيح دسته وبيل را سر هم مي كند ورو به ملا رمضو كرده وميگويد

ذبيح :ملا رمضو بي خيال شي همگي برم سيل استا حاجي وقنبر

فرامرز: بابا كلو امرو مو تومسجد بودم باز مور دلت بابا مو ندي  صفرچشوني چنو خوب نمبينه

فرامرزوذبيح از ملا رمضو وصفر جدا شده وبه انتهاي كوچه ميروند

ذبيح : نباد خود چو ور تو باهويي مزدي گناه دارده بچي يتيميه دل مو بري بسوخت

فرامرز:خودمو هم نمستوم وري زنم گفتم يه زهر چشه نشوني دم سرجا خو هونشينده به قول بابا كلون مو شير هرچند كه پير شو ولي هنو به شغال ور ميه. ازولحاظ بگرفتي يا نه

ذبيح: ايرم شنيدي كه مگن اينجه خر ره خود نمد داغ مكنن يا نه . ازي لحاظ بگرفتي يا نه

 

 

 

 

صحنه 14 –داخلي -عصر –خانه برات

قنبر لنگي قرمز رنگي به كمرش بسته ودر انتهاي اتاق دراز كشيده دستهايش را كه هنا كرده اند را درون پلاستيك فريزر گزاشته ولحظه اي بعدخالو وارد اتاق شده ودوتا بالشت دو طرف قنبر ميگذارد واو را دلداري مي دهد

  خالوبرات :ديدي بابا الكي خور مترسوندي مارم چه از رد خو بدوندي

 قنبر: مو نمستوم تو سرا خنده سورشم مور مبردي بيمارستان امام رضا ياولي عصراونجه بهتر

خالو : اي بابا اينجه كه تور قافل كردم و استا حاجي ر بياردم يه سر روز مار معطل كردي اگه مدونستي كه مه تور ببرم شهر بيمارستان خو يك ماه تو شهر بايد ور ردتو مچرخيدم

قنبر در حالي كه نق نق مي زند

قنبر: حالا دگه بايد برمو يه چرخ بستوني

خالو بالنگي پاهاي قنبر را كه نمايان است مي پوشاند

مبارك  با اسفندي روشن وارد اتاق شده وان را دور سر قنبر وخالو ودور اتاق مي چرخاند

مبارك :كور شو چش حسود  -مه مه جو خور جل جل ندي كه درد تو بيشتر شو.  برخو راحت لنگون خور دراز كو-پلاستيكور از دست خو وا نكني تا دستون تو هنا شو كه شو كه مردم بين ور بر تو،بينن كه دستون تو دهنا ايه

مبارك به خالوبرات ميگويد:

. راستي بروبرات كه استا حاجي بنره، اير تكليف كو بيه تو، يه فنجون چايي بري برزم

خالو از اتاق خارج وبعد مبارك نيز بيرون ميرود

جده ترخ وارد اتاق شده ورینگ موتوري را با خود مي اورد وان را به قنبر نشان مي دهد  قنبر با ديدن رینگ  حسابي خو شحال مي شود وذوق ميكند

قنبر: جده اي ر از كجه بياردي؟ چه نويه؟

ترخ : اير ازو سالو تو پستو دقم دشتم .رنگ موتور عمو خدابيامورز توشعبونه بيا جده جو قشنگ  برخوبگلونيده كه ور لنگ كسه نزنيده كه باز برما پدر لعنتي شو

قنبر كه حسابي خوشحال شده اراده را گرفته وان را بالاي سرش مي گزارد فرامرز وذبيح در حالي كه مي خندندوارد اتاق مي شوند

ذبيح:يالله يالله  جده       فرامرز: دخويي يا بيدار

ترخ : خوش امدي بچا . مبيني  قنبر رفيقون تو بيومدن ور برتو  .تا اير از لو بواته اردم دق شدم

فرامرز: باز كلاغو خبر بياردن تا يه چن روزه دهوار از دست تو راحت اين.  باز ارادي خو رم خو نو كردي. كو بينم متوني  فرخ ردزر اري

 قنبر: جدي مو ور مو داديه  نو نويه

ذبيح: باز جده نواسي خورد خور تحويل مگيري

ترخ: به قول كاكو مو رمضو بچه بادمه ونواسه مغز بادمه. معلومه كه قنبره  تحويل مگيرم هنو برفتم ور رد عليجان سرنا زن  كه شو بيه بري يه دو ساز دهلي بزنه شما يو هم برخصي

فرمرز:بچي خو به باشي يه دو سه روزه بر تو مرخصي مسونم بنيي كارخوني قالي بافي

قنبر: استا حاجي گفته تا چند رو نبايد از سرا ادر شي مو اي هفته بنخومه ور كار خوني قالي بافوم

ذبيح: پس استا حاجي گفته .خوب چيزون كه به فايدي تو نه خو به حرف مكني چيزون كه به ضرر تونه دگه

فرامرز: به قوا بابا كلون مو، گوش كر خور ور ما مكني

ترخ : بچوك ره از خجالت مدي گناه دارده

ذبيح : خودي شوخي مكنم 

بچه ها وترخ وقنبر شروع ميكنند به خنديدن

قنبر:حسي عمو رجب ره كه خنده سور مكردن شو بري هنا بندو بگرفتن بري دهل زدن

خالو:  موخو بابا اتو گفتم بيا ديشب بر تو هنا بندو بگيرم به حرف نكردي  هي گفتي نمايوم

قنبر:نه نه ارادي مو كجه؟ كسه ور ندارده؟

مبارك: نه مه مه جو. ارادي تور سر مخ ودال كردم

قنبر: مو اخر خود استا حاجي تلافي وا خوم كرد

مبارك: نه مه مه جو گناه دارده چه كار پير مرد داردي خدار خوش نميه

مبارك وارد اتاق شده وبه بچه ها خوش امد مي گويد

مبارك:  خيله خوش امدي

ذبيح :اگر خوش واگر ناخوش اومدم

فرامرز : مو تا به حال نديده بودم كه بر ختنه سوري دستو ن كسه ر دهنا كونن

مبارك: چرا اينجه خو، رسمه كه  يه شو جلو تر مين دستو ن بچر دهنا مكنن  بازفردايينجه مين سر ميدو اير دلباس منكنن بعد بچرميارن تو خونه اير ختنه مكنن بر خو دو مگيرن ومرخسن

ترخ : هنو قديمي رسم بود موقعه مستن بچر ختنه مكردن مادر بچه مرفت پا خور تو او سرد مناد

فرامرز: تو او سرد برچه پا خور منادن

 ترخ: اخه مگن بچه كمتر درد مكشه

مبارك : مو خو ازو دم به خاطر بچي خو پا خور تو تشت او نادم  پا يون مو از سرما شوشل بست

 ترخ: مبارك جان برات كجه خود استا حاجي ؟

مبارك :برات خو ته سرا ايه. اخه استا حاجي ازو موقع برفته مستراح هنو ودرنيومده

 

صحنه 15 –خارجي- عصر- حياط خانه

استا حاجي از مستراح بيرون امده وافتابه اي را كه در دست دارد كنار باغچه ميگزارد وصداي خالو ميزند خالو كنار ديوار نشسته است .

 استا حاجي :اي دگه چه خلا ترسناكيه؟  سقفينجه خو هولوتيه. ديوارو هم خو قال بوج دو مو خوجرات نكردم خيله ورداركنم. تعمير كني

برات:اي برا فرست نمكنم دولت جمهورير بگردم كه همه جوره دفكر مانه يه سنگ مسترابه خود يه در از طرف بهداشت مفتي بر ما بياردن خود يه كيسي گچه وخوددو پاكت سيمان هموقدر كاهله مكنم كه ورجا زنونده

 

يك درب وسنگ توالت به همراه يك كيسه گچ ودو پاكت سيمان كنار ديوار گزاشته است

خالو به سمت استا حاجي رفته وبسته اي را كه در ان يك من زرشك است به همراه مقداري زعفران انها  را به استا جاجي ميدهد

برات: بيي حاجي اقا قابل شمار ندارده يه من زرشكيه خود دو مثقال زعفرو بر خو خودينجه يك دوبار پلو درست خي كرد 

استا حاجي :برچه خالو باز مار از خجالت مدي اي كارو چنه  خاطري شما بر مو دنيا عالمه

 برات:خومدوني كه خجالته چن ساله شده خوشكساليه محصولو هم خو سرما كرده اب كاريز هو خو دگه صبا پس صبا خوش خه شد وگرنه بيشتر از اينو از خجالت شما بدر ميومدوم

استا حاجي :نه برا همينو هم از سرما زياده مو خو دگه تموم رو دور كلاته دچرخايوم مبينم كه همه جا سال خوشكه هنو اينجه خو او هايه  بيشتر كلاتها خوخود تانكر برينو او مبرن

استا حاجي بسته را گرفته وان را در ساكش مي گذارد واز خالو برات خدا حافظي كرده وبه سمت دالان سرا ميرود وموقعي كه به درب منزل ميرسد به عقب بر ميگردد وبه خالو مي گويد

 استا حاجي :از هوش شما بنره چه گفتم غذا ابكي كمتر اير مداده باشي او پنبه اينجه هم خو به خوته خفتاد فقط كمتر گزاري كه برده تو كوچا فضولي كنده كه يه بار سيم نكنده

برات:خيله خو فعلن شمار خوش امد نمكنم نماشوم زودتر بخي مه

استا حاجي از درب خارج وبه دنبالش فريبا وپري داخل ميشوند

فريبا :سلام اقا برات

پري :سلام  مبارك نيه

برات :سلام عليكم  چرا بري مبارك تو خونه ايه كنار قنبر هونشسته اخه قنبر خيله بي تابي مكنه

 فريبا:فرامرز ما اينجه 

برات :ها يه تخم اشكنه مشو كه خود بچي اخوي مورجب  بيومده

فريبا:بي زحمت صدايي زني بيه ازمبارك هم گويي بيه كليد كارخونر بياره كه كاردارم

برات:امرو خوتعطيله كارخونه مه بري برچه

پري:  مه كليد كارخونر بستونم خودم  برم ته يينجر جارو كنم

برات :خا پري بري خود فريبا ور خونه كسه نيه برچه چني تارف مكني  مادرمو هايه خودذبيح

فريبا :ندگه شو بكبار بخم مه مور العان رو انمده

پري وفريبا  در وسط حياط ايستاده وبه دم در ايوان نگاه ميكنندومتوجه كفشهاي فرامرز مي شوند

فرامرز وذبيح از ايوان بيرون امده ومتوجه حضور فريبا وپري ميشوند

فريبا:تو معلومه كه از ظهر كه از خونه ودر شدي كجه ايي؟

فرامرز: برچه مگه چه كار شده ؟

فريبا: بيا ورسرا بابا از تو خه گفت چه كار شده؟

فرامرز:مگه بابا از شهر بيومده ؟

فريبا:بلكه بيومده خيله هم كفري ايه زود بيا رنگو ر ببر تو كارخونه نه

فريبا : يه كلنگ هم هايه مال نجفه ببري ور سرا فرخ وري دي. وليلي هم گويي بيا ور كارخونه كه مه خودي دوروبركاررتميز كنم

ذبیح كنار فرامرز ايستاده ودستش را به فرامرز مي زند وبه اومي فهماند كه يواشكي بروند خانه فرخ تا شايد ليلي را ببيند

فرامرز:خيله خو مو خود ذبيح مرم

فريبا: اراستي  بابا ما بر شما دو تا بل بستونده اونورم خود خو بخي برد  ور سرا خو

فرامرز: خيله خو دگه سفارش نيه  بابا بر عمه نسا چيزه از شهر بنيارده كه برينو برم

 ذبيح :عمي توبري تموم شهر تارف ري مكنه چيزه كم وكسر نداره كه از شهر بري بيارن

فريبا:برو ولي خيله وردارنكني

پري:بيي كه تو كارخونه اسبابون سنگير ته بالا كني .هر چه بو باز شمايو قوه شما بيشتره

فرامرز:باشه تا نماشوم بخوم مه   

فرامرز وذبيح از در خارج شده وكمي بعد از رفتن انها مبارك كليد را با خود مي اورد وبه فريبا وپري ميدهد

مبارك: بيي دخترا كليد ره بگيري. كارشما كه تموم شو، باز دره قفل خي كرد.  كليد ره بخي يارد ورخودم دي كه يه بار گم وگور نشوده

پري: خيله خو خاطر جم باشي.

مبارك : بابا شما ابريشم بستونده بود خود پوت لك  يا نه مثل هنايو  ما از هوشي برفته بود

فريبا:يه كيسي پر رنگه خود خو از شهر بيارده بود اگه تو همونو ابريشم باشه خيله خو مبارك ما خو برفتم

مبارك:اراستي فريبا  امادرخو خود خالي خوعذري گويي شو برخو بيه ور سرا ما كه بر خو هم اتشو دارم وهم ماين مردكا بر خو دويه بگيرن

فريبا :باشه حتمن خم گفت فعلن خدا حافظ

 

 

صحنه 16-  خارجي- عصر- خانه رجب

شهربانو زني 36 ساله مادر ذبيح وهمسر مش رجب در حالي كه براي هشتمين بار به اميد داشتن  فرزند دختر باردار است قروت ميمالد

ذبيح وفرامرز در كنار هم نشسته وجوز مغز مي كنند.شهربانو داراي هفت فرزند پسر است كنار ايوان نشسته ودر كنارش سه تا از فرزندانش نيز با هم به جوزها  نگاه  مي كنن . شهربانو مشغول درست كردن غذاي محلي به نام قروت است وتقارچه را جلويش گذاشته وقروت مي مالد.و فرامرز به تقاريچه خيره شده است

مهدي يكي از برادر هاي ذبيح كه به جوزها خيره شده  در يك فرصت مناسب دو تا جوز ور ميدارد وفرار مي كند فرامرز وشهربانو مي خندند

حسن : نه نه مهدي  جوز ور داشت بدر شد

ذبيح: هونشي بچه بر چه ايقدراشكم فراخي  تو هم يه مويه از فرامرز داري

فرامرز: تو هم دگه ديوار كوچكتر از ما نديدي

شهربانو:يه بار دگه دست درازي كو  هي بخه مدن مغزون جوز ره يكه يكه خه كردن باز شو  پدر تو بيه ايراد مگيره  - جوزينجه كمه قروتينجه- تيره نيه

حسين : نه نه مارم جوز ده برخو برم

ذبيح: بري از سرا ادر شي تو كوچه برخو بازي كني وخزي تا گوش شمار بنكشيدم

 

رجب با كيسه اي وارد مي شود وان را به سمت مدبخ ميبرد

حسن:نه نه امرو قنبر عمو برات ره خنده سور كردن  .جده ترخ گفت ومادرخو گويي شو برخو بين ورسراعمو برات به سيل

شهربانو:خوب چني ناگمو وخفت وخموش  باشه نماشوم بابا شما بيه يه حمله مرم يه سر از قنبر زنم  بينم بهتر ايده يا نه

 حسين:شو ماين بري دهل زنن امشو همه  مه برن ور خونه عمو برات  به اتشوني

 

با امدن رجب بچه ها از خانه خارج مي شوند

فرامرز: سلام مش رجب

ذبيح : سلام بابا مذاشتيده فرامرز ميارده

مش رجب : اي اينو جوونون رقه نباتي چني قوه ندارن اي مرد دشهر بوده برخو چني حماليو نمكرده

فرامرز: نه اگه خوردني ه خو تا اصل شهر ددوش خو مبرنده

مش رجب:يه بغل شلغمه از تو خيد ور چندم تو مدبخ مزارنده يه مشت زردكم تونجه  بچا قبل ازينكه ريشه اينجر بكنن يه چن تا  كنارني كه فرامرز برخو ببره برخو پيرو كنه

شهربانو :زردكونينجه شيرينه 

 

رجب به سمت ايوان ميرود ودر كنار زنش مي نشيند وبه شهربانو ميگويد

 رجب:‌تو خو مگفتي قروتو تموم شده پس اينو از كجيه

شهربانو:اي چن تالي قروت ره زهرا نسا بيارده

چه دختروك مغبوله ومهربونيه پريروز هم يه مشت سرشير لاپتير ه ناده بوده خود ممد ما ري كرده بوده .اللهي كه سفيد بخت شوده

فرامرز: بري كه از جووني خو بهره خوري  دختر عمه

ذبيح : نه بابا  حتمن مخي كفت كه اير مايي هم ور دور عمي خو خيله مگردي

شهربانو : دختر عمه پسر دايي ين خبله هم به هم مين

رجب:فرامرز تو شهر بوده ودرس خونديه ورخونمزنه از كلاته زه بستونه

شهربانو: از خدايي هم هيه اراستي تو خو دختر خاله هم داري مادر تو مگفت مه بر  دختر خاله تو پري برن 

 

فرامرز وذبيح گوشهايشان را تيز كرده وبه حرفهاي شهربانو گوش ميدهند

فرامرز:  پشت سر دخترون مردم صحبت نكني كه خدار خوش نميه رو دختر مردم اسم مني   بي خيال شي برم تو نخ خنده سوري قنبر 

ذبيح : بابا پولون خور سر دست ني كه امشو بايد دست تو جيب كني  اخه عمو برات قنبر خور خنده سور كرده  امشو اونجه دعوتم

مش رجب: پس اخر او بچه ره گير اندختن

اراستي فرامرز بازار قالينو چه طوره بابا شما تو نست قالير بفروشه يه نه كدخدا عزيز خو مگفت بازارو شل تروكه دگه كسه سراغ قالينوردست باف ره نمگيره  

فرامرز: بابا مو از شهر خو بيومده بو د ولي مو خو هنو اينور نديدم همشيري مو مگفت كه قالير بفروخته  اي بار مه نقشي گل فرنگ يا خشتي ور كار كونه  قالين ريزه مايه دگه طالب مه او هم با اي بازار حالا

شهربانو غذايش را اماده مي كند

 

صحنه 17- خارجي -شب -درخانه نجمه

درب منزل نجما باز شده وصفر به همراه مادرش از خانه بيرون مي ايند نجما درب را قفل كرده وكليد را نزديك درب زير سنگي ميگزارد وميروند ولحظه اي بعد از رفتن انها لامپ درب دالان توسط سنگي شكسته ميشود

ذبيح : دل تو از خو نومه

فرامرز: خودي تلافي وا كردم عجب دوشنگولي  تا توباشي كه خروس خور خو دي وپرو باري بدراري

ذبيح: زود باش برم خونه عمو مو برات ور بر قنبرو كسه ور ما شك نكنه

فرامرز: العان پا صفر خود نجمه نشو مخه كرد

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 15:1 ] [ فرامرز مهدوی ]

نذر                                                           نوشته فرامرز مهدوی

سکانس تیتراژ   

دوربین بر روی چادری که نزدیک  چند علم  که به دیوار مسجد تکیه داده شده اند باز میشود  خارج از قاب صدای پیر مردی را می شنویم که بلند نوحه می خواند

پیر مرد: برمشامم می رسد هر لحظه بوی  کربلا....

چادر برداشته می شود و یک بز قهوهای رنگ  که در زیر چادر خوابیده  نمایان میشود  دست مردی را در تصویر میبینیم که شاخ بز را به سمت علم می کشاند وسعی می کند بز علم را ببوسد  بز از زیر چادر بلند میشود  وعلم را می بوسد

 اسامی به ترتیب حروف الفبا نوشته می شودخارج ار قاب.        موسیقی  ونوحه ای  در مدح امام حسین  

سکانس 1 صحنه 1 صحنه داخلی –شب - خانه 

دوربین از روی یک تاقچه قدیمی که در ان زنجیری گزاشته شده باز می شود وبه سمت زن جوانی میرود.حوا 20 ساله با لباس محلی در گوشه اتاق کنار کرسی نشسته وبا نخ سفید . دگمه پیراهن مشکی شوهرش را میدوزد  که ناگهان درب خانه باز میشود و شوهرش یوسف جوان 22 ساله روستایی در حالی که از سوز سرما صورتش سرخ شده وارد اتاق میشود.

حوا: چه کار شد؟ پیدا شده یوسف؟  

یوسف: نه حوا.     

حوا با کنایه: تو اخه چه جوری خودینو مرفتی  که ایر گم کردی ؟    

یوسف در حالی که جورابهایش را از پا  بیرون میاورد

یوسف: مو خو نمه تموم رو اینور مچرونده بم .

حوا: اگه اینور نمچرونی پس چه کار مکنی؟      

یوسف در کنار حوا می نشیند وبه پیراهن مشکی اش خیره میشودوسپس شروع به صحبت میکند     

یوسف:  منظورمو اینه که هوا گرگ ومیش  بود. اینور   ور ده میاردم . به در اغال که رسیدم ، دیدم بز گیسه مو نیه.   ور گشتم  تا پاشنه ده بر فتم . از باغ مد رحیم گرفته  تا پشت گدار  بگیر. برو تا دوراهه مزار.  هر جا که فکر مکردم  که برفته بوده ،  سرزدم .

حوابه پنجره ای که مشرف به کوچه ای تاریک است می نگرد وسپس میگوید

حوا: معلوم نیه بچوک  العان کجه چش به راه خه بود.

خارج از قاب صدای  وزش باد به گوش میرسد همراه با زوزه گرگ

یوسف: زهره ای او شده خه بود  تو ای شب ظلمات ؟    

حوا: مگوم یه بار گرگ و ایر ور هم ندرن؟   

یوسف با ناراحتی :  نه؟ تو هم فقط نفوس بد امزده باش . ور هم نه دهن خور یک لحظه.

حوا: نگاه یوسف،   جمعه دهم محرمه.  مگم حالا که گم شدیه ایر نذر پا علمو کو؟           یوسف:  یعنی چه؟ 

حوا: یعنی اگه پیدا شده ، ایر بر محرم جلو علمو خونه کنم.

یوسف:  حرفو مزنی ؟ او هم حرفون خنده دار.      

حوا: مگه نمستی پا علمو بری هیئت خونه کنی؟  ازی گوسفند چه بهتر.

یوسف:  کدو گوسفند؟  گوسفند که معلوم نیه ،العان کجه خه بود ؟

حوا:ایر نذر امام حسین کو  پیدا مشو  

یوسف پیراهن مشکی اش را می پوشد.

یوسف: ای چه کاریه؟  بر چه ادم  وقته که گوسفنده ازی گم شو ایر نذر  علم کنه؟ ادم باید عقیده وباطن صافه دشته بو . جایه ور نگویی که گوسفنده گم شده ره مه نذر کنم که ور ما مخندن؟

حوا: برچه؟

یوسف:خود خو مخه گفتن او موقعه که گوسفند تو رمه اینو ایه خو از محرم وصفر خبر ندارن  همیکه یه مشکله  به اینو ور مخوره  سریع اسم محرم وصفر ره میارن

صحنه2 -صحنه خارجی- روز- کوچه

شعبان برادر زن یوسف جوان 25 ساله  کمی کج خیال  از انتهای کوچه نمایان در حالی که مشغول بستن کمربندش است به یوسف نزدیک میشود

شعبان: چه کار شد یوسف؟ تونستی بری رد رموزه ازی راستو کنی   یا نه؟

یوسف ارام لباسهایش را می تکاند وسپس رو به شعبان میکند و جوابش را میدهد

یوسف: نه شعبو  از بس  ازی تپه بالا شدم وازو گدار  اته اومدم ، کوشون مو پاره شد . ولی انگار که اوشدیه  واتو زمی اته شدیه.

شعبان:  خا قشنگ بچرخیدی؟   همه جار ور سیدی ؟ تو تگ ره نگاه کردی؟   مثلا لاشه چیزه ازو  نبود  که بفهمی  گرگ وایر  بخورده بن یا نه ؟  

 یوسف: نه  انگاری اصلن ذوب شدیه

پسربچه ای  در حالی که سنجی در دست دارد وان را به هم میزند از کنار ان دو رد میشود

شعبان:   سمانه مگفت  ایر نذر محرم کردی ؟   

 یوسف با تعجب : ای برا. او چه زنکیه هیه؟  حرف تو دهنی دگه تاب نمیاره .  

 شعبان: خا راست مگده تو ایر نذر کو خدا ایر بر تو  نگه مداره. 

 یوسف:  نمشو.  

 شعبان: بر چه نمشو؟    

 یوسف:  اخه نمشو شعبو

 شعبان: خا  برچه نمشو ؟ مگه تو امسال نذر نداشتی  که تو محرم خرج ودی ؟ خا همیر نذر کو بر محرم  پیدا مشو. 

 یوسف: خا اگه پیدا نشد؟   

 شعبان:  حتمن پیدا مشو . مگه مش رضا پارسال  گوسفندی گم نشده بود؟  مگه نگفته اگه پیدا شوده.ایر نذرهیئت مکنده  ؟  صبح برفتن  دیدن گوسفند پیدا شده. بچوک  تو چاه افتاده بوده . ایر بدر اردن .            

 یوسف:اخه مو چه جوری حالیدون شما خواهر برادر کنم. مگوم مو نمه ای جور نذر دشته باشم ، که چیزه از مو گم شد ایر بر محرم نذر کنم     

شعبان:  چه عیبه داره؟  

 یوسف: مو مایم از همی العان نذر خور مشخص کنم

شعبان بر روی تنه درختی  که در کنار کوچه گزاشته شده می نشیند ویوسف نیز رو برویش

شعبان:  مگه نذر تو چنه ؟

یوسف: مو مستم اگه خدا قبول کنه، امسال خود ایوب شریک شم. ظهر تاسوعا  خودم شریکی  خرج ودم.

شعبان:  اخه گل مو ایوب خو  هر سال روز نهم، ابگوشت ومده .  بعدشم اونو دارو دسته اینو خیلین، دگه شریک مه چه کنن؟ثانین بر چه روز تاسوعا؟ روز عاشو را خو ثوا ب ینجه بیشتر؟   

 یوسف:  چه فرق مکنه؟ روز تاسوعا وعاشورا ؟ 

 شعبان:  ها فرق نکنه؟ بر  بر خو سوال کو؟  بعدشم...

یوسف: بر چه  شعبان  نمگذاری که مو حرف زنم؟  تا مه حرف زنم محرم وصفر ره میارده بر مو تفصیر مکنده

یوسف:   مایوم برنج  ای محرم ره خودمو بخرم . خود ایوب شریکی   چلو گوشت ودم.          شعبان: از کدو پول ؟

 یوسف: جور مکنم.

 شعبان:ای یوسف مگه نشنیدی که مگن چراغه که ور خونه روایه ور مسجد حرومه ؟ تو که بر یه قرو  زنگراس مزنی  باز حالا مایی بری هیئت  پلو دبار کنی ؟  مه شن فروشی کنی  ؟        یوسف: چه شن فروشی  شعبو ؟ بر  امام حسینه.   

 شعبان: ای مردم ای روستا، همو ابگوشت هم از سرینو زیاده. 

 یوسف: برچه مگه؟ چه کار بنده های خدا ایه؟

شعبان:  همی پارسال کجه عزا داری کردن؟  از صبح تا شب تو مسجد هونشسته بودن،  بر خو ملمبوندن.برو شهر بینه هیئتو چه قشنگ بر خو مرن، ور مصلی . ورداروشفا فاطمه زهرا. روز عاشورا سر قبرستو شبیه بدر میارن . اینجه چه ؟    

 یوسف: خا اینجه هم سالون پیش بر خو دسته  ور کد مکرد. تو کوچا دچرخ میومدن .هر سرایه که نذر چیز داشت .مرفتن روضه مخوندن.  باز صاحب سرا  خار خاشوک چیزه میارد.

 شعبان:  دیدم پارسال چقدر هیئت ور کد کرد ؟  

 یوسف از روی تنه بلند میشود:  خا گل مو. پارسال خود یک متر برف، چه جوره مسته هیئت ور کد کنه؟ ندیده تو کوچا تا لو بونو پر برف شده بود. مردم مجبور شدن تو حسینه عزاداری کنن . هر که هم هر چه مست بیاره میارد تو همو حسینه ور مردم مداد.           شعبان: به نظر مو ای جور عزاداریو غرب نداره؟  عزا داری خوبه همچ شهر.  که ادم بره تو کوچه  راه بره پشت هیئت. زنجیر زنو  زنجیر زنن .  جلو علمور ببرن.  ورد هم سینه زنو بین. مو خو امسال روز تاسوعا عاشورا مه برم شهر

 یوسف با عصبانیت: تو خو باز حرف خور مزنی. امسال هم کوچا برفی ایه.  خود ایقدر برف نمشو تو کوچه هیئت ره ببرن .   بعدنم به نظر مو تو فکر تو خرابه.

 شعبان نیز از روی تنه درخت بلند می شود ورو به یوسف: ها تو راست مگی . 

یوسف: تو مدونی تو محرم ادم بر خو از همو صبح تا شب همو تو حسینه هونشینی هم ثواب داره؟  مدونی یه قطر اشکه بر امام حسین برزی چقدر ثواب داره؟

 

صحنه3 - صحنه خارجی- روز- حمام روستا

تصویر حمام روستا که درب وداغون است ومدرسه قدیمی  وصدای شعبان خارج از قاب   

   شعبان: ای یوسف گوشون مو پره ازی حرفو  که که مردم پا منبر مگن. دگه نمه تو بر مو ور منبر شی ؟ اگه می دل امام حسین شاد شو  پلو دبار نکو. بزار همو ابگوشت ایوب ره بخورن. برو حموم ومدرسه ره درست کو  

 یوسف: پس دولت چه کاریه؟   ای برا ادم خود شمایو دهن به دهن نشو بهتره؟ از کجه مگیری از کجه بدر مشی؟       

 شعبان:  خا راست مگم حقیقت تلخه این ته خیار سبز.خا وسطک کجه مری؟

صحنه 4 صحنه خارجی – روز –درب مسجد روستا

 زنها مشغول تمیز کزدن مسجد  هستند.یوسف با دوستش به نام یحیی 20 ساله که شال سبز رنگی را به کمرش بسته مشغول صحبت هستند

یحیی: راسته یوسف امسال مگن مه خرج ودی  بری هیئت؟ ای ول  بابا . برنج ومدی ؟تا به حال  کسه تو محرم برنج ونداده بود. همه ابگوشت  ومدادن

یوسف: بله مایم هر سال  ای کار ره کنم   

 یحیی:  پس نذر مشو

یوسف: نذر اینه که ادم بر یه کاره ..... مو چه مدونم..... ولی نذر نکردم ولی ای کار ره مایم ، هر سال اگه بشو انجام دم.  

 یحیی:  خا بر چه اگه نذر نداری؟ پس برچه مایی هر سال در راه امام حسین خرج کنی؟       یوسف:  چون مو یقی داروم که در راه امام حسین  هر قرونه که پول خرج کنی. هزار تومه الشینجه  بدر میاری.  بری همی   که گره از کار مو واشو، مایم  ای کار ره هر سال  انجام دم .   

 یحیی: بری ثواب دنیوی واخروی ؟    

 یوسف: حالا هر جور که تو فکر مکنی     

 یحیی: خا گل مو نذر خو همینه ،که یه کاره هر سال انجام دی بری محرم.    

یوسف: خا هر جور که تو فکر مکنی.  بدو که مو نذر ندارم. فقط دوست دارم  هر سال پوله دشته باشم  در راه سید اشهدا  خرج کنم.  قربون نان ابوالفظل شم  که هردچه دارم ازونونه.           یحیی: خا خیله خو انشالله که بتونی هر سال نذر خور ادا کنی.        

 یوسف:  باز خو تو گفتی نذر؟

یحیی:  پس تو به ای کار چه مگی ؟ حتمن مخی گفت که روزه واکنی داری ؟

یوسف: بابا بر چه شما یو نمفهمی؟  کافر گیر ادم نفهم ودیونه نکنه ؟ مو مگوم ...

یحیی: مومدونم  که مه چه گویی ؟ تو مگی هرسال مایی در راه امام حسین  قدم خیر ورداری . واهالی روستار دعوت کنی  سر سفره امام حسن هونشینن . در عوض خداوند به سفره تو برکت  بده.  رزق روزی تور چن برابر کنه . ثواب اخروی ودنیوی ببری . 

 یوسف با خشنودی: ای ول یحیی. همی که گفتی.  مو همی کار ره  مایوم انجام دم . ولی نذر که هر سال ای کار ره انجام دم ندارم . یعنی اگه یه سال پول نداشتم.دگه ای کاره انجام نمدوم. 

 

 

 

          صحنه 5- صحنه خارجی –روز- در مسجد

شعبان درحالی که قابلمه بزرگی را مقداری قلور نذری در ان است رادر بغل گرفته به جمع انها میپیوند وقابلمه را کنار انها روی زمین میگزارد. وبا انها به گفتگو می پردازد

شعبان:  باز خو شمایو داری از نذر ونیاز صحبت مکنی؟  سلام

 یحییی: سلام

 شعبان: چه خبر؟   

 یحیی: هیچی  بیا هونشی ،یوسف دوماد شما  حرفون قشنگ مزنه؟    

 شعبان:  ای برا گوشون مو پر ازی حرفون یوسف . مغز مور ادلا کرد ای بچه از دیروز. از بس که گفت.... مو نذر مکنم . ولی نذر ندارم.  هر سال ای کاره مکنم . ولی نذر نمکنم . وازی حرفو......

 یوسف:  خا راست مگم. مو نموم نذر کنم که باز بمردم ور گردن مو بمونه  

 یحیی:  خیله خو بابا. خدا نذر تور قبول کنه.    هالا شعبو از کجه میی؟ 

 شعبان:  از تو اشپز خونه مسجد . کربلی قلور ور بار ناده بود . برفتم شور دادم .           یوسف: بر مو هم شور دادی .  

 شعبان: ها بری مسلمین ومسلمات  شور دادم. گفتم هر که هر نذر ونیاز داره براورده شو.  برتو هو خوب از همو ته شور دادوم .کفگیر دوسه بار ور ته دک دخراشوندم  .گفتم که گوسفند تو پیدا شو

یحیی:  مگه گوسفنده گم کردی؟  

یوسف: ها بر ا 

یحیی: کی؟  جدن مگی ؟     

شعبان: ای برا تموم  ای دهوار  خبر دارن.  تنها کسه که خبر نداره؟ حافظ شیرازی یه که شیراز بمرده . البته ناگفته نماندپیدا شوده نذر پا علم ایده.

یوسف:  ای بابا حرفو مزنی    

 شعبان: خا راست مگم . همشیری مو ایر نذر پا علم عباس کرده    

 یحیی انگشتش را در قلورها میزندورو به یوسف می گوید : پس اگه چنو نه خو حتمن پیدا خه شده . مو ای باور ره دارم مو یقی داروم . همی محرم پارسال بود، که زن مو برفته بود  تو اشپزخونه مسجد ، خود عورتینا  ظرفو خود ، دکو ر بشورن . 

یوسف:  ها. ببو چه روز خنک بود ؟اوروز ما خو شوشل بستم از سرما .

 یحیی: خلاصه چندونه ور نیومه. بیومده ور سرا .  یه چایی برخته جلوموناده  دیدم انگشتر تو دستی نیه.  خلاصه خیله بچرخیدم ای ور بچرخ. او ور بچرخ.  تموم دخترون کلاته، اشپز خونه ومسجد ره زر رو کردن  انگشتره پیدا نشد که نشد.  خود خو گفتم حالا که  گم شدیه ،اگه ادی یومده  ، ایر نذر حرم امام رضا مکنم . بهتر ازی نه که گیر یه ادم کنده که انگشتر ره بینده. برده بر خو پا غلیون چراغ خو از شیره و تریاک کنده  وبر ما، دودور از گوشون خو خود دماغون خو بدر میارده بو   

 یوسف: خا از دودو دم بگذر. اخر چه کار شد؟

  یحیی: خلاصه ما خو از یافتن انگشتر ناامید شده بودم.  انگشتر بخت زن مو هم بوده .    شعبان: خا او خو العان تو دستینه قضیه چنه ؟   

 یحیی: ها بعد از ایکه انگشتر ره نذر  حرم امام رضا کردم . تو خونه هونشسته بودم . به یک هو  انگار که صد نفر  ور مو گفت  که برو تو تین اشغالی نگاه کو . خلاصه برفتم تو تین اشغالی نگاه کردم.  اشغالور زرو رو کردم    

 شعبان: ها. حتمن از دستی افتادیه. تو اشغالو افتادیه؟   اودم جارو کردیه .تو تین اشغال بوده         یحیی: خا داروم حرف مزنم گل خو لقد نمکنم . خلاصه تین ره زرو رو کردم  پیدا نشد که نشد . برفتم در سرا  جا اشغالون که از دیروز  بود .همونور زر بر  فور، چکول چکول کردم به یکبار دیدم انگشتر از زر پوستون سیب زمینی بدر اومه . لاکردار نکه زرد بود تموم از سر نمیومه   

 یوسف:  پس پیدا شد انگشتر؟پس اگه نذر امام رضا کردی بر چه هنو تو دست زن تو ناده؟        یحیی سرش را پایین می اندازد وبعد از کمی مکث :  اخه مدونی.... 

 شعبان:  ها مدونم .حالا که پیدا شدیه . پشیمو  شدی؟ مگی  اگه ددست زن تو بوده بهتره            یحیی: اخه انگشتر بخت مونه......

یوسف:  ازودم خو داشتی  از دود وقلیون چراغ صحبت مکردی  باز حالا بخت بخت اوله...               یحیی:  البته نه.  خود ملا اخوند صحبت کردم . مگده چون شما ای انگشتر ره  نذر کردی  واو نو هم ماین اور صرف باز سازی حرم امام رضا کنن.ومفروشنده .  ببری ده تو طلا فروشی  ور کشنده  هر چه که مخریده بنده یه چیز بیشتر، هنو رونجه نی  ببری دفتر استانه  تحویل دی.

   یوسف:  خا چه کار کردی ؟  

 یحیی: البته هنو خو به مشهد بنرفتم . همی 48 مایم برم به مشهد. همونجه از چن تا عالم سوال خم کرد.  بینم اونو چه مگن ؟ اگه حق با ملا اخوند بود  خو همو کاره خم کرد  وگرنه انگشتر ره تو زره خونداخت .

یوسف: قربون نام امام رضا شم. امام رضا بطلبه . مایم هیئت ره راندازم.   بچان هیئت  ره 48 ببرم ور مشهد . هم زیارت وهم سیاحت

شعبان با کنایه رو به یوسف می کند ومی گوید:  باز خوبه تو خو هر سال مری؟   

 یوسف:  خا مو خو از شهر ثبت نام مکنم . خب اینجیه که  مایو هیئت کلاتر راندازم . همه خودم برم به 48 مشهد

شعبان:  تو که ایقدر عشق مشهد داری؟ بز گیسی خور نذر مشهد کو ؟

یوسف: عجب ادمیی تو بابا؟ تور به بز مو چه کاره ؟      

 یحیی: نه یوسف. سوا از شوخی، گوسفند ره نذر امام رضا کنی  بردنی یه کم مشکله؟  پولیر راحت تر متونی  بری  تحویل دی. حالا خو مدونی؟

صحنه6 –صحنه داخلی – روز  خانه یوسف

 بتول با یوسف در مورد روز نهم محرم صحبت می کنند.یوسف غرق درفکر است

بتول : مرد همه جا چوشده که مایی برنج بر هیئت بخری.  زباش دگه  امرو هفتم.  علمور ور بستن.  هر کار مه کنی  کو دگه؟                                                                  یوسف:  خا زن تو هم خو فقط داری مور خودی حرفون خو عذاب مدی؟  ادم ره ازی نذر بیزار مکنی

بتول: خا راست مگم.  نمه که شن فروشی کنی  بری برنج بخری . کاکو مو راست مگفت  چراغ  که ور خونه روایه ور مسجد حرومه .

 یوسف:  ای کاکو تو چنو هوشیاریه ؟ . به سگ مگه بگیر و به گرگ مگه بدو.

 بتول: راستی کاکو مو مگه گوسفند ره نذر حرم امام رضا کردی؟   

یوسف:  کاکو تو بیخود کرده که گفته؟  ای برا ادم از دست شما  خواهر برادر  حلاوت نداره؟  شما چه کار به کار مو داری ؟ 

 بتول با تعجب: خا راست مگده  

 یوسف: بی خود مکنده که راست مگده.  مو نمسته بم گوسفند خور نذر کنم ،کر باید بینم .          بتول: خا ازی که گرگور ایر بدرن  خو بهتره.  یا ای که یه که ایر بینه؟   

یوسف:  نه او از مال حلاله.  از زحمت کشید مو نه . تو ای بیابونو اوقدر خودی چپتو ، ناخون پا بپروندوم که بیا سیل کو . مو یقی داروم که پیدا مشوده . 

بتول: اگه مست پیدا شوده  خو العان دو روزشده  رد رموزه ازی پیدا مکردی . خا ایر نذر یوسف با عصبانیت:   ای بابا. نذر. نذر. نذر.  سر مور بخوردی ؟ بابا  مو نذر کردم  که امسال برنج بری هیئت  بخرم وبس . نذر دگره هم ندارم .   تازه  او هم اگه گوسفند پیدا شو. 

 بتول: اگه گوسفند پیدا شو چه کار؟  

یوسف: بابا مو تو دل خو داشتم  که  همو گوسفند ره بفروشم  وپولینجر برنج بخرم .          بتول: ای خاکه عالم.  پس تو  پول وپله یه در بساط نداری  ؟ که بری برنجور بخری؟

یوسف:نه زن.  خدا خدا مکردم که کی محرم  بیه وبرم گوسفند ره ور حاجی سن فروشم  وپولیر بستونم. برنج کنم  بری هیئت.

 بتول:  پس چنو .... خا پس بر چه گوسفند ره وری ندادی ؟  اخه او روز خو بیومده بوده

یوسف:  مستم وری دم. گفتم برم شهر بینم برنجو کیسی چنیده ؟ پول دو کیسی برنج  ره خود  متخلفاتینجه  اخو کنم.  او گفت اموده گوسفند ره ببرم  مورم بر تو برنج ره مخرم میارم. مو دیدم که خیله حاجی سن دلی درد بز ایه؟ . طمع کردم که  ایرگروتر بفروشم . دگه ای پا اوپا کردم که گوسفند گم شد . وری گفتم فکرون خورکنم . برم سوال کنم.  او دم اور بر تو ری خم کرد

بتول:  حاجی سن مسته گوسفند ره چه کنه؟ 

 یوسف:  او هم بر پا علم مسته  اخه او هم شو تاسو عا  هر سال خرج ومده .

 بتول با حسرت: خدا ازی قبول کنه.

یوسف: ای کاش همو دم ایر وری مدادم.  ور ترک موتور خو مبسته  مبرده.  مو چه مدونست چنی خه شد ؟   

 بتول: ای مرد. چه جوشو خور مدی؟  هر چه خدا خواست همان می شود؟     

 یوسف:  چه  عجب  تو یه بار یه حرف امید وار کنند یه زدی؟  

  بتول:  خاراست مگم مرد. چرا عاقل کند کاری ؟.....که  یوسف گم کشته باز اید به کنعان غم مخور...

صحنه7 -صحنه خارجی- روز- کوچه

روز هشتم محرم/ پیر زنی از اهالی روستا به نام بی بی فاطمه با یوسف درد دل می کند.

بی بی:  خداوند به شمایو بنا کنندیه خیرات  عمر بده.  مگن خرج فردا ظهر از شمانه؟   انشالله که  ده در دنیا صد در اخرت  خیر بینی .

یوسف: بله بی بی فاطمه

 بی بی:از ادمی همی کارونی فقط ممونه .  مو هم داروم یه گلیم مبافم بر دم در مسجد . نذر کردم تنهایی خود ای چشون عاجز خو  ببافونده  زر قدمون عزاداران  امام حسین اندازنده      یوسف:   خدا نذر شمارم قبول کنه

 پیرزن:  ها یوسف،بر که امام حسین  وقمربنی هاشم  تو پل سراط  بدر د مو خورن یه گوشی چشم  به مو بندازن.

یوسف:  حتمن بی بی فاطمه. اجر شما با سیدالشهدا.

 بی بی: حالا ور کجه مری؟    

 یوسف:  هبچی مروم ور اشپز خونی مسجد بینم  کربلایی چه کار دشته

 بی بی: به خدا سپردم خدا حافظ

 

صحنه 8-صحنه داخلی –روز- اشپز خانه

 داخل اشپز خانه مسجد اتش در زیر دیگ روشن است همراه با همهمه اهالی

کربلی اشپز روستا مردی 50 ساله وبا صفا : چه خبر یوسف معلومه کجایی؟     

 یوسف:  همی دوروبرو کار داشتی؟     

 کربلی: مگم بیا نگاه کو بینی بعضی ار اهالی بیومدن  در ای کار خیر تو خود تو شریک شن . یه 5 کیلویی روغن نباتی زن عزیز بیارده . یه کم زرشکه خود زرچوبه هم دخترون مسما  بیاردن .

یوسف:اینو چنه کربلی که تو پلاستیکه ؟        

کربلی: اینو چن بسته نمکه  که بیاردن. چلوصافی یو ره مو بیاردوم  که خودینجه برنجور او کش کنم.  بچا رم ری کردم برن از سرا کفکیر  بزرگه ره بیارن .

یوسف: خیله خو دست شما درن نکنه کربلی حسابی  زحمت کشیدی

کربلی:تا باشه ازی زحمتو بو.   راستی برنجور کی میاری ؟ بیار که عورتینار بگیرم که پاک کننده . برنجینجه چه مارکیه؟ نمدونم  اگه برنجه خوبه بوده خو وی مکنده.  هر کیلویه بر 5 نفر جواب مده.  دو کیسه بستونی بسه

صحنه -9صحنه خارجی- روز- در مسجد

یکی از اهالی با پشته ای از کنده وارد می شود  

 مرد:  سلام. ایوب نیه؟

کربلی: سلام بیا تو  خدا قوت  

 مرد: بیا یوسف کنده بیاردوم . بری زر برنجو    چه کار کنم دگه وسع ما بیش ازی  نمرسه  مستم یه مسقال زعفرونه بیاروم ولی......    

 یوسف: دست شما درد نکنه. خدا قبول کنه.

 مرد: مو هر سال بری محرم روزون که دهوار خرج ومدن. مو کنده میاروم .

یوسف: بازم شما   

 کربلی:راستی یوسف هنو که یاد مو بنرفته  چه شانس داری ؟   

 یوسف : برچه؟           

 کربلی:امسال که فهمیدن مایی پلو ودی .کبری زن خدا بیاورز صفر . دگ بزرگه خور بیارده وقف مسجد کرده . حالا دگه بهتر برنجو  ر تو همو یک دک دبار مکنم.    

یوسف:  بله ...بهتره  

 کربلی: برو برو برنجور بیار که داره در مشو

صحنه 10- صحنه داخلی- روز- خانه یوسف

ظهر هشتم محرم .یوسف  در گوشه ای نشسته وفکر می کند   

 بتول:چه کار مکنی؟ برچه تو کنج خونه خزیدی؟  برو که جار زدن تو مسجد دارن خرج امدن.  مردکا نو خوردن معطل ما زنو هاین.

 یوسف:  دل مو تموم نو ور نمداره    

 بتول: برچه؟ 

 یوسف:  باز مگی برچه؟ برو بینی نصف مردم تو مسجد تنخایون خور بیاردن . فقط معطل مونن که برم برنجرر ببرم دنم کنم.   

 بتول:  اخه ازو موقع دخترون مسما بیومده بودن  که  کیسان برنج ره پاک کنن

 یوسف: خا چه گفتی ؟ باز مار ضایع خو نکردی ؟  

 بتول:نه گفتم تو زر زمینی ایده . خود یوسف باید بیه . گفتم یوسف که بیه بخومه ورد شما که پاک کنیده . اخه همه ماین هر جور شده تو ای کار خیر شریک شن

یوسف با نگرانی: حالا چه کار کنم بتول؟ ابرو مو داره مره .از کجه پول بیاروم  برنج بخرم  بتول:چه مدونم از کسه هم خو طلب ندارم که برم ازی بستونم . مگوم برم از کاکو مو شعبو یه چن قرونه دست گردو  بستونم باز بعد از محرم وری خم داد.

یوسف:اخ اخ. چه کسه؟  که تا قیام قیامت  تو سر ما مزده باشده.  باید یه فکره دگره کنم       بتول: مه چه فکره کنی؟  اراستی یاد مو اومه

 یوسف: چه کار بتول:وسطه  العان میام.

بتول میرود ولحظه ای بعد بر می گردد

بتول:  بیا بگیر

 یوسف: چه کنم؟  

بتول:  بیا بگیر . بره شهر بفروشه

یوسف: نه بتول  مو چطور چنی کار کنم ؟  

بتول: ای بابا  ببره  سریع ورکشنده بفروشه .

یوسف: اخه اوانگشتر...  

 بتول:  حتمن مه گویی ای انگشتر بخت مونه؟  نه یوسف  ای بر دست مو  بزرگه جم کرده دارونده.  اخه انگشتون مو لاغر شده  بر همی دو سه بار از دست مو تفتادیه مسته گم شوده .بری همی جم کرده دارونده . برو برو سریع ور شهر شو بفروشه کیسان برنج ره بستو بیار.   یوسف:اخه 

 بتول: اخه نداره . بعدنم ابرو خو اب جو نیه . زود خور شال وکلاه کو .  

 یوسف: تو مه چه کار کنی؟     

 بتول:  موخو هرچه ما هو شده سالو هم خه شد.  انگار خم کرد تو چمدو جم کرده دارونده.      یوسف: دست تو درد نکنه . پول دار شم برتو یه که بخوم خرید.    

  بتول:  باشه وسطه یه چیز دگرم ور تو دم بر خو ببری . بیا بگیر ای هم فاکتورینجه از همو که بخریدنده ور همو فروشیده گویی که جم کرده بودیه که خیله ارزو بنخرده.....

صحنه 11 –صحنه خارجی- عصر-  بیابان

یوسف موتورش را که خراب شده است را با دست می اورد   

  یوسف :  ای وهمونده زار هم  خراب شد.  حالا چه کار کنم  اینجه؟  هوا هو خو تاریک شد . ای خدا ای چه سرنوشتیه که داروم ؟ حالا چه جوری خور به شهر رسونم؟   بری بهتری گفتم ازی ره بیایوم که زودتر برسم  حالا هم خو چنی شد

صحنه -12 صحنه داخلی - غروب - خانه یوسف

حاجی سن وبتول در خانه یوسف با یکدیگر صحبت می کنند

حاجی سن :سلام بتول خانم.خوش ما عزا   

 بتول: سلام حاجی سن

حاجی سن:  چه خبر از کدخدا یوسف ؟   

بتول: ای. نیه خبر خوشی.

حاجی سن  کجه یوسف ؟   

 بتول:یوسف برفته شهر.

  حاجی سن:  به شهر به چه کار؟  برکه خبر مبر هایه که شو هشت محرمه پشت ور علم کرده برفته به شهر.  مو خو از شهر میام خوبه ایر تو راه ندیدم    

 بتول:  از راه تنگل برفته که زودتر برسه .

   حاجی سن: هیچی بیومدم در مورد بز گیسه خودی صحبت کنم.همو بز که قرار بود برما ری کنده بری   امرو هشتم محرم

صحنه 13 –صحنه خارجی – شب - بیابان

یوسف در بیابان با موتورش در گیر است

 یوسف:ای خدا حالا شو شد .مو چه کا ر کنم.  بهتره که موتور ره همینجه  تگی دیوار باغ مش رحیم  کنم   پیاده برگردم  ور ده.  ور بتول گویم که موتور خراب شده  ونتونستم برم شهر . یه وسیلی دگره به راه کنم برم .....

صحنه-14 صحنه خارجی-  شب- در خانه یوسف

یوسف  به درب خانه اش می رسد

یوسف:ای با با در سرا خو قفله؟  معلوم نیه ای زنکه کجه برفته ؟     

 بی بی: سلام یوسف   

 یوسف:سلام بی بی فاطمه.  چه خبر؟   

  بی بی:  هیچی تو بلند گو جار زدن که خانمو بین ور مسجد بری شام. 

 یوسف:بتول ره شما یو ندیدی؟

 بی بی:   چرا همی پش پامو خود دختورون مسما  برفته ور مسجد   مگه شما از مسجد نمیی؟ 

 یوسف: نه   

  بی  بی:   اخه علی حسن امشو خرج ومداده  . مو بروم که معطل مو خه بودن  

 یوسف: مواظب یاشی خور تو برفو ور زمی نزنی  

 بی بی: نه چنو خو هوار داروم .  

 خارج از قاب صدای  اخ بی بی

صحنه 15- صحنه خارجی- شب - کوجه

  اخ.     بی بی زمین می خورد   خارج از قاب صدای یوسف

یوسف: نمگوم مواظب باشی  کوچه یخبندو ایه ؟ بری ورسراخو. برم برشما شام بستونم بیاروم  . 

 بی بی در حال بلند شدن: نه مه مه جو مرم که مه روضه خونن. دهر ساله چنی شویه بخه مه.  خدا مدونه که سال دگه ما زنده باشم یا نه

صحنه16 –صحنه خارجی- شب -در مسجد

بتول:سلام یوسف

 یوسف: سلام بتول

بتول: بنرفتی شهر ؟   

  یوسف: نه برا موتور وهمند زار، زنجیرینجه پاره شد.  پیاده بیومدم.  انگار زمین وزمان دست  به دست هم دادن  که مو نتونم امسال خرج ودم.  خدا یا ای چه حکمتیه

بتول: حاجی سن راستی غروبی بیومده بود .

  یوسف: ای برا تو ای اشفته بازار  دگه او چه مسته؟ 

بتول:  هیچی برما کله پاچه خود دل ودل بند بیارده بوده

 یوسف:کله پاچه بیارده بوده به چه کار؟  مردکه به جاکه کله پاچه ودل بندی  میارد.  اقلن برنجور میارد. بعدن پولینجر وری مدادم

 بتول:  برنجورم بیارده بوده. جا تو خالی همی العان از تو اشپز خونه میام  العان تو تشت دنو کردنده

 یوسف: جان بتول راست مگی حاجی سن برنجور بیارده بود؟   

  بتول:  ها یوسف دو کیسه از برنجون خو ب بیارده بوده  

یوسف: پس ای قضیی کله پاچه چه بود؟

 بتول: هیچی بز گیسی مار سربریده بوده.  مگده بری که یوسف از ما راضی باشه، بری بالا بود حسابینجه،  به او خاطر بیارده بوده .

 یوسف: جدن راست مگی؟ بز گیسی ما اونجه چه کار مکرده ؟     

  بتول:  او خو بیومده بود هنو از تو سوال کنه. مگه پریشویو، ورخاستم موتور خور بیاروم تو سرا زنم. درم از تو دبندم. دیدم بز پشت در سرا  از کوته   

 یوسف با خوشحال تمام : جان بتول؟ پس .......

بتول: ها یوسف همودم که بز از گله دور بمونده  برفته ور کلاتی پایی . حاجی سن فکر مکرده که تو ایر بیاری.بعدم بر خو برفتی 

 یوسف:  خدا یا شکر. ای خدا  نمدونی. که چه خوشحال شدم  .بیا. بیا ای انگشتر خور  بگیر هنو که گم نکردونده.که مه برم ور مسجد 

  بتول:  گم هم که شوده دعا خم کرد که پیدا که شوده نظر زره امام رضا....     

 یوسف:  حالا که چنی شد مو هم نذر مکنم هرسال ظهر تاسوعا خرج ودوم .خدا خودی مرسونه 

  بتول:   خا کجه مری؟     

  خارج از قاب صدای یوسف

  یوسف: مو مورم جا شعبو خود یحیی ورینو گویم گه چه نذر داروم

نذر                                                       نوشته: فرامرز مهدوی

   

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 15:0 ] [ فرامرز مهدوی ]

ضرب  المثلهاي   بير جندي                      نوشته: فرامرز مهدوي

1.  گوساله به روز گار گاو مشو     2.   خجالت بز مكشه كه جمل مياره    3  .اب بيومدو تيمم باطل شد          4.   او از او نمجنبه              5. او از اسيا افتاده  6.        او از دستي نمچكه

 07.  او از دهني كش گرفته بود     8.   او از سرچشمه گل الود بوده        9.  اب به اب شدن .

10. او ور اتش ريختن     11.او خوردن ره از خر بايد اموخت وراه رفتن را از گاو

12. حوض انبار كه شلوغ باشه كوزه زياد مشكنه       13. اب خوشه از گلويي اته نشد  .

14. او در غربال هو وختن.     15.او ره گل الود كرده وماهي گرفته 16  اويه رخته شده دگه جم نمشو    17. او رمشو بدزدن ولي نم ره كه نمشو بدزدن     18. او زر كاه انداختن   

19.   چلو صافي ور كفگير مگه تو كل دازي .   20. او كه سر بالا مره قورباقه ابئ عطا مخونه   يا هفتير  كش مشو.  21.   او گيري نمكنه وگرنه شناگر ماهريه  22.  او واتش خو جا خور وا مكنه    23. او كه مره به حد رودخونه     چه خودي بخوره چه بيگانه. 24.   نمه كه اتش بيار معركه شي  25.      اخر پيري ومعركه گيري   .   26.   گذر پوست به دباغ خونيه

27.    اوخوري پا كاهدوني ايه.  28.   رسمون مفت گير اردي مه خور خفه كني  

29.  ادمي از هرچه كه بدي ميه به سري ميه     30. ادمي از سنگ سخت تره واز گل نازك تره

31.ادم بايد لقمه اندازه دهن خو ورداره.   32. ادم ليسك خو كرباس مبينه .   33. ادم بايد نگاه دسمايي خو كنه. نه نگاه همسايي خو كنه ؟.    34. ادم بي بچه، پادشاه بي غمه  

35. ادم خو دوبار به دنيا نميه.   36. ادم پولدار رو سبيل شاه نقاره مزنه

37. ادم تنبل را فرموده  وهزار نصيحت ازي بشنو      38. ادم ترسو هميشه سالمه

 39. ادم خوش مامله شريك مال مردمه  . 40.  ادم خيس ازاو نمترسه   41. ادم دس پاچه دوتا پاخور تو يه پاچه مكنه .   42. ادم زرنگ از چنگ خو اويزو ايه.     43. ادم زرنگ سال دو جفت كوش بيشتر از بقيه پاره مكنه     44. ادمي بايد دور خور بينه .    45. ور ادم بد دوبار سلام کنی

46. ترك عادت مرض مياره . 47. بني ادم بني عادته. 48. اگر كار زنو هر روزه باشه سگو خود گربه ها ره جومه باشه .  49. اي مرده به اي همه زارو شيون نميرزه  50. ادم شل واي همه دغل.51. ادم عاقل ره يه اشاره باسه   52. ادم عاقل به رسمون اينو او به ته چاه نمر ه            

53. ادم قرتي وخر پير بار ره  به سرا  نمرسونه  54. ادم كچل از زلف خوشي نميه  55. ادم گدا نه عرسي داره نه عزا    56. ادم گدا واي همه ادا دگه به هم نميه    57. ادم گشنه سنگ هم مخوره    .58. ادم ناشي سرناره از سر گشادينجه مزنه .59. ادم نفهم هزار من زور داره           60. ادمي شير خم خورده .   61. ما اردون خور هو وختم وغربل خور ودال كردم  

  62. ادمي زاد تخم مرگه.  63. اي ارزور به گور خي برد    64. اسوده كسي كه خر نداره از كاه وجويي خبر نداره  65. همچ اسيا باش  درشت بستو ونرم پس ده.   66. اش همسايه روغن غاز داره  . 67. امرو افتو از كدو بر سر زده  . 68. اوفتابه خرج لحم نكو    69.  افتو هميشه پشت ابر نممونه  .70. اوفتابه ولگن هفت دست شام ونهار هيچي  71. الاخون وولاخون شدن         72. بيومدي ابرويير درست كني چشيرم كور كردي  . 73. چه النگ ودلنك خود خو داري

 74. ان را كه عيانه  چه حاجت به بيانه     75. جو ان در اينه نمبينه ولي پير در خشت خم مبينه

76. هرچه برشته بودم پنبه شد  77. ارباب كچل نوكر مو دار نميه  .78. انرا كه حساب پاكست از محاسبه چه باكست      79. اوقدر سمن هايه كه ياسمن دگه تونجه پيدا نمشو

 80 . هموقدر كه رو زمي ايده دو اوقدر تو زميناده .81 . اوقدر اير بار كو كه بكشده نه اوقدر كه اير  بكشده . 82. اوقدر كه تو مچريدي پس دمبي تو كجه؟ .83. اوقدر مار بخورديه كه دگه افعي شديه 84. اب از اسيا مشنوم ولي ارد نمينم       85. اواز دهل شنيده از دور خوشه  86. از وق سگ، روزي گدا كم نمشو        87. اه در بساط ندارده كه خود ناله سودا كنده  

88. اجل سگ كه برسه نون چوپور مخوره 89. غلوم به كار نمرفت وقته كه مرفت جمعه مرفت    90. ابله مگه وديونه هم باور مكنه .91. احمدك نه درد داشت نه بيماري جوالدوز ره ور خو مزددو مناليد     .92. ارث پدر خور از مو مايي      93. ميراث خرس به كفتار مرسه

94. او بشر از او هم كره مگيره   95. از اتشي گرم كه نشدم هيچي، از دودي هم كور شدم  96. از اسيا كه ودر اومدي تور به سنگ وپارنگ چه مه     97. از ان نترس كه هاي وهوي دارد ازو بترس كه سر دتو دارد  .98. از اسب دو واز صاحبي هم جو   99. از خرس مويه هم غنيمته 

100. ازي ستون تا او ستون فرجه 101. مور از بو مخونن واز در رونن

102. از بس گفتم زبون ما مو بدرارد  103. از بي عرضه گي سگ مانه كه شغال تو كاه دون ما بچه مكنه      104. ما خو از بي كفني زنده ايم . 105.از چاه تو چاله افتادن .   106. از حلوا حلوا  گفتن دهن ادم شيري نمشو   106. از دعا گربه بارو نميه.  107. از  ده تخته نمد يه لچكه هم بدر نميه      108. او در هاون هوكفتن     109.داري باد در قفس مكني

110. از رو بخار معده حرف مزنده   111. ادم از سرما بمره بهتره كه پالون خر دبر خو كنه                 112. همگي شما از سرو ته يه كرباسي  113. از روباه مگن شاهد تو كنه مگه دم مونه

114. بلا خر ور گو خورد 115.ما خو از كسه خورد بر د ندارم  116. از كيسي خليفه مبخشي

117. از گدا چه يه نونه بستوني چه يه نونه وري دي 118.  اي مو يو تو اسيا سفيد نشده 

119. از ما گفتن واز شما يو نشنيده  120. از نو كيسه غرض مكو  اگه غرض كردي خرج مكو 121. نو كيسه  قبا ديده  ور كنج قبا ريده       122. از هول حليم تو ديگ نفتكي ؟

123.  يه گوشي دره و گوش دگري در وازه 124. اسب پيش كش ره خو كسه دندونونير ور نمشماره   125. هم از تروبه مخورده وهم از اوخور.   126. خره  ره گم كردي ورد نعلي مچرخي   127. استخونور پيش گو انداختي وكاه ره پيش سگ   128. اشتر كه خار مايه گرده خور دراز مكنه     129.اشكي دم مشكينه    130. اگه اب نميارده كوزرم نمشكنده   

131. اگه او چغندر نپزه موهم دگ نجوشم     132. تو اگه بل زني برو خيد خور بل زن

133 هرچه پشت گوش خور بيني اورم خي ديد.134. اگه پيرم و ملرزم هنو به صد جوو ميارزوم 135.  تخم مرغ تو دستينه، دگه زرده نداره    136. هرچه چغندر گوشت شو هم زه هم دوست مشو  .137. از دو چش يه چشر مدزده   .138. اگه پدر خور اياد نمداده ادعايه پادشاهي مكرده   139. اگه پشت گوش خور بيني مورم خيديد 140. اگه خاله ريش مداشت وري مگفتن خالو 141. اگه دنيار اوببره دل اير خو مبره  142. اگه شكلير در خلا بكشن افتابه رم مكنه 143. هرچه از ديوار صدا شنيدي از او هم متوني بشنوي 144. اگه مو ساربونم مدونم شتر ره كجه بخوابونم145. كارد ور اشكمي زني  خوبدر نميه146. كاه از تونيه كاه دو خو از تونه  147. اگه گوشت هم ره بخورن استخون خور پيش غريبه نمندازن

148. قمار باز اگه دل خور ونده دلي متركه  149. مايي عزيز باشي يا دور شو يا كور شو 150. مهمون يكه بو صاحب خونه  بري گويه مكشه 151. اگه نخورديوم نون گندم ولي ديديوم دست بچه مردم 152. نشاشيدي شب دراز ا ست 153. اگه هوس بود مار همي بس بود

154. يه الم شنگه راانداختن        155. يكره مخري هنو دوتا نداري

156. چور كه ورمداري گربه دزده حساب خور مكنه

 157. انتظار بلا سخت تر از خود بلايه  158. انگور خوب ره شغال مخوره     159. خربزه خوب نصيب كفتار مشو 160. اوضاع قمر درعقربه161. اول برادري خور ثابت كو بعد ادعاي ميراث پدر كو 162. دعوا سر خيد بهتر از اشتي سر خرمنو نه    163. اول چاه ره ور كن بعد مناري ره بدزد             164. اي در رو اي پاشنه نمه چرخه 165.  اينجه پشه ره د هوا نعل نكنن  166. اينجه خر ره خود نمد داغ مكنن  167.  اي چاه واي هم رسمو 168. اي راه كه تو مروي  به تركستانست       169. اي سرمو واو هم شمشير تز تو    170. گردن ما از مو باريك تره       171. اي سي هم بالا خمسي 172. اي شتر در خونه هر كسه نمخوابه               173. اي فتيله ره از گوش خو بدرار 174. با اي همه خر، ما دارم پياده را مرم

175. اي قبر كه تو سرينجه گريه مكني تونجه مرديه نيه 176. خودي اگه بكوشه به سايه مكشه 177. اگه صد سال بشم پير زمونه هنوزم وري جونو داروم سرونه 178. تموم لذت دنيا به جون كندن نمي يرزه 179. تموم شد كار پوستي بموند ه پيش وپشت وهردو استي

 180. انگار مويير اتش زدن       181. پنداري دوا دخوردي دادن 182. پنداري دعا دخوردي دادن 183. خدا سرمار دخورد لباس مده 184. هر سه يه عقله داره 185. هركه نون عقيده باطن خور مخوره 186. ارث از خونه بدر نمشو 187. ارث اگه مشته بو ادم بايد بخوره 188. از درخت كج نهال راستو 189. از كج راستو از راستو كج؟190. بچه چقوك از پدر مادر خو جيك جيك ياد مگيره 191. ادم سگ بچرونه بهتره كه بچي خورد نگه داره 192. از دست بچي خورد سنگ پنج مه ار ديوال 193 . عقل از شهر پند از كلاته             194. تكليف فنودي مكنه 195. ادم بيكار خدا ازي بيزار       196. ادم بيكار جادوگر مشو 197.ادم بيكار دخو بو بهتر كه بيدار باشه 198. باد اورده ره باد مبره 199. با خرس تو جوال مرو      200. وسطكي يه باد تونجه خوره 201. بار خور ور ستي                       202. بار كج به منزل نمرسه 203. زبون خوش مارره از سوراخ بدر مياره     204. بازي بازي با ريش بابا هم بازي                  205. خود كله كل ما مايي استا شي 206. خود  طناب  پوسيدي كسه به چاه نمرن       207. كد خداي ده ره ببين وده ر بچاپ                       208. شريك دزد و رفيق قافله 209. خود دزد دمبه مخوره وخود چوپو گريه مكنه   210  . بالا بالا مار راه نمدن پايي پايي هم جا ما نيه       211. با ماه هونشيني ماه مشي با دگ هونشيني سياه مشي          212. اي پشت بو طاقت لقت نداره 213. با نردبو نمشو به اسمو رفت     214. با هر گله يه خاره هايه 215. با يه دست دوتا هندونه نمشو ورداشت               216. خود يه گل بهار نمشو                             217. بترس از كسه كه از خدا نمترسه  218. بچه حلال زاده ودايي خو مشو    219. بچي سر پيري زنگولي پا تابوته      220. بچي سر راهي ورداشتم كه پسر مو شوده شوهر مو شده                 221. بخت كه بر گرده اسب تو طويله خر گرده222. بده كار ره اگه به حال خو وا بگزاري طلب كار هم مشو 223. حساب حسابه كاكو برادر       224. شيطور شير برنج مدده 225. صد كلاغ ره يه كلوخه باسه 226. بر كسه بمر كه بر تو دتو شو 227. بري كور چه برقصي چه بخوني 228. بري تو قندو قروت يكيه 229. بر همه مادري مكني بر ما زن پدري 230. بر گذشته ها صلوات 231. بز حاضر ودرد هم حاضر               332. بز خري نكنه دگه 233. يه بز گرگه گله ره گرگ مكنه   234. بزو بزو نمير بهار ميه خربزه وخيار ميه      235. بعد از چهل سال گدايي شب جمعه ره فراموش كردي ؟               236. بنده زر خريد ازاد تر از بنده اشكه

237. به ادم تنبل فرموده تا هزار تا نصيحت بشنوي 238. به بوي كباب بيومدوم ديدم خر داغ مكنن  239 . به در مزنن كه ديوار بشنوه 240.به حسن خو مناز كه به تبي بند ايه به مال خو  نناز گه به شويه  بنده  241.  به شتر مرغ مگن پرواز كو مگه مو شترم وري مگن بار ببر مگه مو مرغم      242. به مرغي نمشو كش گفت     243. در سرا مردم رمكشم توسرا خور مكشم            245. با يه تير دو نشو مزنن 246. دماغي ور لاخ خورد          247. دماغير بگيري نفسي اته مشو 248. پا از گليم خو درازتر كردن  249. پا خور تو يه كوش كردن 250. پارسال دوست امسال اشنا               251. تو خو از بيخ عربي 252. پا چراغ هميشه تاريك ايه   253. پا خر يه بار تو چاله مفته 254. پته كسه ره  رو او رختن   255. پشت دست خور داغ كرده 256. پشه ور اشتر مگه تو جونوار نداري   257. پول بي زبوره دست ادم زبو دار نمدن       258. پول خو علف خرس نيه 259. سر پل خر گيرو نوبت تو خه شد    

 260 . پول كه زياد مشو هم خونه تنگ مشو هم زن زشت مشو 261. پيازي دستينه ورد نو مگردده   262. تا تنور داغه بايد نو پخت 263. تا از غلاف چه بدر ايه    264. مادر ندهد شير به فرزند خموش  265. تا پا رو دم سگ نني وق نمكنه     266. قال بوج ره اشور نكن

 267. تا عاقل بره ور او زنه دگه ديونه از او رد شده 268. تا گوساله گو شود دل صاحبي او شود     269. تا نباشد چيزكي مردم نگويند چيزها 270. تخم اينجر ملخ بخورده       271. تخم مرغ دزد شتر دزد مشو 272. تخم مرغه كنيده  ور ديوار زنيده  هيچي نمگده        273. تك وتوكه  چني ادي ميه                                     274. ترس برادر مرگه 275. تو اي طرف جو و ما اي طرف جو         276 . توبه گرگ مرگه 277. توبه قمار باز بي پولي يه             278. سنگ تو تاريكي اندخته 279. جواب هاي هويه                        280.ديدم  جا ترو بچه نيه 281. جاديه كه دزد بزنه تا چهل رو دگه امن ايه           282. جو ور عزرائيل نمدده                             283. جا مرد دوزنه تو مسجده  284. جنگ اول به از صلح ا خره       285. جوون ره به زن گرفته وپير ره به خر خريده مفرستي            286. دنيا ديده بهتر از دنيا خورديه 287. چاقو دستي خور نمه بره      288. چاه كن هميشه ته چاه ايه289. خاكينجه دامن گيره 290. حقيقت تلخه اين كون خيار سبز 291. خونه گرگ هميشه خالي ايه  292. خر اخور خور گم نمكنه 293. خر ره بايد جايه ور بندي كه صاحبي راضي باشه                   294. خلايق ره هر چه لايق 295. خودم كردم كه لعنت بر خودم باد 296.  مردكه گرگ  بارو ديديه                 297. دارندگي وبرازندگي 298. داشتم داشتم حساب نيه دارم دارم دارم حسابه 

299. داغ دل مور تازه كردي            300. در باغ سبز نشوني داده 301. در به تخته اي خورده       302. تو تنور چوبي نمشو نو پخت 303. در خونه هر چه هست مهمو هركه هست       304. در ديزي باز ايه حياي گربه كجه             305. دروغ خو استخو نداره

306. ديونه ،ديونه ره كه مبينه خوشي ميه 307. رد مورشك ره رو برف يا كاسي چيني  مزنده

  308.  رس كسي را كشيدن          309. ريش وقيچي دست شما 310. زبون ما خو مو بدرارد              311. زر بال كسي را گرفتن312.  سايه كسه ره خود تير زدن           313 . سر به زنگا اير بگيري 314. سر ما خو بي كلا بموند                       315. سري تو حسابه 316. شاخ غول خو بنشكستي          317. شب دراز ايه وقلندر بيدار 318. شير هرچه كه پير شو ولي هنو به شغال ور ميه 319. طمع زياد مايه جوون مرگي يه        320. قسم تور باور كنم يا دم خروس تور 321. كار از محكم كاري عيب نمكنه 322. اي كار، كار حضرت فيله

323. كارد به استخو رسيده 324. كاه از تونيه كاه دو خو از تونه 325. كبكي خروس مخونه              326. كفكير به ته ديك خورده 327. كلوخه نباش كه به هر اويه به خيسي      328. گدار كه رو مدي صاحب خونه مشو                    329. گنج تو خرابه ايه 330 .  مادر چه خبر داره كه دختر چه هنر داره         331. مال بد بيخ ريش صاحب 332. مال خودي از گلويي اته نمشو     333. مرد ،رود، وزن، رود بند 334. مرگ حقه ولي بر همسايه 335. مرگ هم يه بار شيون هم يه بار 336. مسجد گرم وگدا هم اسده          337. مو ره از ماس كشيدن 338. مويه دماغ كسه شدن             339. مهري مار خود خو دارده 340. مادر مرده ره شيون ياد داد نمه       341  .ماين كه  ناخو نداشته باشم  كه پشت خور وخا رم                        342. نو به نرخ روز خورده 343. نه به او شوري شور ونه به اي بي نمكي 344. وصلت با خودي ومعمله با غريبه    345 .وقته كه نه نه نباشه به زن بابا بايد ساخت 346. هر آنكس كه دندان دهد نان دهد     347. هر سرازيري يه سر بالايي داره               348. هر كه به اميد همسايه باشه گشنه ممونه 349. هر كه ريش داره خو بابا تو نيه 350. ياسين به گوش خر خونده 351. يه نه وهزار اسودگي يه هام وهزار ناراحتي   352. هم از تروبه مخورده وهم ار اخور 353. صد تا صبو مسازده ويه كه دسته نداره 354. او شيرينه ولي مشك گنديديه   355. او دريا به دهن سگ نجس نمشو    356.زن بی شو همه جا مشو 357. خدا اگه تخته تراش نیه تخته ور نمندازه

358. مویه درسمو قوته 359. قرض اگه از تمه گذشت هر شو پلو 360. دستم د جوال باشه شویم که شغال باشه 361. دست ادمی مره زر خاک362. دین خور ور دنیا خونفروش363. مرگ نمگه کی میام 364. تور دنیا بو خو نخه کردن 365. دنیا دیده به از دنیا خورده 366. از او دنیا که بیومده 367. سردار کلیجدکو که مرغابی شو ببین در شهر چه غوغایه مشو

368. دنبال خره مرده مگردده که نعلیر بکشده 369. زوری به خر نمرسه به پالونی مرسه 370. یه روده راست تو اشکمی نیه 371. حرفونی ور تیغ بل راست نمیه 372. دل ادم سفره نونه نیه که پیش هر کسه وا کنه 373. زبونی قفل بند نداره374. مثل یه کوکه سر خور زر برفمکنه 375. نه شیر شتر مام نه دیدار عرب 376. ور گربه نمشو گوین کتی377. شیطور شیر برنج مده 378. خر لنگ معطل شه 379. غلوم کهه از راه میه اقا به سر رایی مشو 380. سوراخ دعار گم داری381. شنیدن که یخ مخورن نمدونن که یخ ره تابستو مخورن یا زمستو

382. یکه ور نعل مزنه یکه ور تخته 383. قند وقرونت برینو یکیه

384. به ده کورو که رسیدی دست خور ور چش خو گیر 385. عقل که نیه جو در عذابه 386. شاه مبخشه شاه غلوم نمبخشه 387. کسه غصه مخوره که زن بمیره خواهر زن ندشته بو  388. دزد ناگرفته پادشاهه  389. خود اشکم گشنه اتش بازی راس نمیه 390. جا خر بستن خور نمدونه  391. مرگ نمگه کی میام392.دسته ادمی مره زر خاک 393. دین خور ور دنیا خو نفروش 394. تور دنیا بو خو نخن کرد395. دنیا دیده به از دنیا خورده 396. ازو دنیا که بیومده397. دنبال خر مرده مگردده که نعلیر بکشده 398. زوری به خر نمرسه به پالونی مرسه 399. یه رودی راست تو اشکمی نیه 400 .حرفونی ور تیغ بل راست نمیه 401. دل ادمی سفره نونه نیه که پیش هر کسه وا کنه 402. زبئنی قفل وبند نداره 403. مسل یه کوگه سر خور زر برف کردیه 404. نه شیر شتر مام نه دیدار عرب 405. خر لنک معطل شه 406 . خواجه که از راه میه غلوم به سر راهی مشو 407. سوراخ دعار گم داری 408. شنفتی که یخ مخورن ولی نمدونن که یخ ره تابستو مخورن یا زمستو 409. یکه ور نل مزنه یکه ور تخته 410. مار بی مخ ورسمو ور بستی 411. قند وقروت بری نو یکیه 412. به ده کورو که رسیدی دست خور ور چش خو گیر 413. عقل که نیه جو در عذابه 414. شاه مبخشه شاه غلوم نمبخشه 415. کسه غصه مخوره که زنی بمره خواهر زن ندشته بو 416. دزد نا گرفته پادشاهه

417. خود اشکم گشنه اتش بازی راست نمیه 418. جا خر بستن خور نمدونه 419. عروسی به هوس پرسه به عوض 420. نو که میه به بازار کهنه مشو دل ازار 421. مایی ایر خود خو دشمه کنی ایر چیزه وعده کو وی نده 422. زن بی شو همه جا مشو 423. مویه درسمو قوته 424. خدا اگه تخته تراش نیه تخته ور هم اندازه 425. دستم دجوال باشه شویم کو شغال باشه 426. چغندر کلو ته تروبه 427. قرض که از تمن گذشت هر شو پلو 428. اگه ور مخت منو منونی عروس شو که دخونه بنمونی 429. حرف از رو حرف میه باد ازرو برف میه 430. چند برف تا به حال بکو بیدی 431.  بی منت خر دارو  بار خور خو ور دارو  432  .

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:57 ] [ فرامرز مهدوی ]

هم زلف ها                                                       نوشته فرامرز مهدوی

درب خانه باز می شود ومرد خانه که جوانی به نام محسن و 25 ساله  است، داخل می شود فریبا همسر محسن 20 ساله خودش را اماده رفتن برای خانه مادرش میکند

 محسن: چه کاره فریبا، که شال وکلاه کردی ؟              فریبا: هیچی محسن، خور سریع اماده کو، که مه برم ور سرا مادر مو.                            محسن: سرامادر تو؟سرا مادر تو  چه خبره؟ هنو خو دیشب اونجه بودم.                        فریبا: وخه خور اماده کو توراه اتو مگم.      محسن: خا مو نباید بفهمم به چه کار مه برم؟  هر شو هر شو خو به اتشو نمرن؟

فریبا: ای اتشونی فرق مکنه.                محسن:  چه فرق مکنه؟ حتمن یه کله پاچه یه بستوندن، باز ماین دور هم هونشینن تا پچوک اخر ره بخورن ونگاه در دهن هم مکرده بن . اخر هم تموم ظرفور، رو هم  تلمبار مکنن. باز مرفته بی ،تا سحر بری نو کلفتی مکردبی.  ظرفور مشسته بی.                 فریبا:   خا چه کار مشو؟  خونی مادر مونه؟ خونه غریبیه خو نیه محسن جان  ؟              محسن:  یعنی چه؟ اونجه خونه مادر تونه. او سرا که مرم خونه برادر تونه.  او ور دگه که مرم خونه دایی تونه. مو باید بدونم که ما مرم به اتشو یا به کلفتی ؟             فریبا: خا معلومه به اتشو مرم.  دور هم هومشینم مگم ومخندم 

محسن: راست مگی، مگن ومخندن...  اونو اتو مخندن که چه جور داری کلفتی اینور مکنی

فریبا:  باز امشو چه کار تونه اعصاب تو خط خطی ایه ؟         محسن:  تا موقعه که تو چنی هنرو دشته بی ، اعصاب مو خط خطی ایه ؟              فریبا: مو مگه چه هنر دارم؟ تا به حال تو ای چند ساله، چه هنره از مو سر زده؟               محسن: چه هنر بدتر ازی که هرجه مرم ، باعث ابرو ریزی مو مشی؟                فریبا: مو باعث ابرو ریزی تو مشم ؟ کو گو بینم چه کار مونه که باعث ابرو ریزی تو مشم؟  شلم. کرم. کورم.  چه کاره مونه؟

محسن: هیچ کار تو  نیه. خیله هم خوبی. فقط مو  نمایم زن مو جایه که مرم، مدام کلفتی ای یکه ،او یکه مکرده بو.  خونه جده مرم تو چایی مرزی. به پرسه مرم تو پا سماواری. مرم عقد بندنی وختنه سوری  تو سفره ومندازی وهزار کاره مکنی.  اخه  مو  بینم موقعه که جایه مرن ، ور تو اعتنایه مزارن؟  یه بار مگن بیا برم به فلان جا.  

فریبا: موخو از کسه گلیه ندارم.         محسن با عصبانیت:  ولی مو گله دارم.  حق نداری دوباره  جایه برفتم ، ای حرکاتور بدر اری ؟ مثل یه مهمونه یه گوشیه هومنشینی  تا بر تون چایی بیارن . سفرر که پهن کردن صدا تو زنن مثل یه خانمه میی جلو، سر سفره هومشینی .فهمیدی؟              فریبا: مو ای جوری نمتونم باشم.

محسن:  همی جوری نمتونی باشی، که کسه از تو حساب هم ار  نمداره.  فقط تور بر کارون خو ماین.  مگه برادر تو زن نداره؟  مگه دایی یون تو دختر ندارن ؟ خوب هر جا که مه برن، دخترون خاله وعمی تو دگه چادرو  نینو دسرو   نینو ایه  وکوشونینو دپایینو  دم در سرا معطلن . ولی موقعه کارو که مشو همه اینو یه گوشیه هومنشینن ، توخور ور شیتن وشور مندازی.        فریبا:  اخه....         محسن:   اخه نداره  مایی چنی حرکاتو دشته باشی  برو ور سرا مادر خو...             فریبا:  مو اهل پز وقمیش نیوم

محسن:  مو هم از زنه که از خو  بی حساب بو خوش مو نمیه.      فریبا:  یعنی همینه؟ تو وری مگی بی حسابی ؟            محسن:  همی که گفتم. رو حرف مو حرف نزه .  حق نداری دگه بدون اجازی مو جایه بری. کاره کنی.  فهمیدی فریبا؟           فریبا: اخه امشو..

محسن: امشو بی امشو. خیله دل تو بر ظرف شسته تنگ شده،  تور ببرم تو یه حسینیه ظرف بشوری...   فریبا: اخه ادم باید خاکی باشه       محسن:  اینجه شهره برچه نمفهمی...

منزل مادر فریبا/  مهمانها مشغول صرف میوه وچای هستند. مردی به نام مظفر 50 ساله کم حافظه و بد جنس به همراه پسر 22 ساله اش به نام میلاد به خواستگاری فریده خواهر زن محسن امده اند.   فاطمه مادر فریبا  زنی 45ساله  به انها خوش امد می گوید

فاطمه:خیله خوش امدی اقا مظفر       مظفر: خلاصه به خدمت رسیدم .عروس خانم کجن؟ نمه بین اینور بینم  ؟          فاطمه: چرا تو اشپزخونه این. العان مین    

 میلاد: راستی دختر بزرگ شما کجه بنیومدن؟ داماد شما کجه ؟       فاطمه: او نو هر جا که باشن، العان مین.دگه باید سرر و کله اینو پیدا مشد.       مظفر: دوماد شما چه کاریه  ؟

فاطمه: هیچی بر خو مغازیه دارده.  خیله خو میوه بخوری.  اقا زادی شما چه کارین ؟ مظفر: میلاد ما تازه دیپلم خور بستونده دنبال کار مگرده .فعلن دم دسته مونه . انشاالله بعدن مایم بری  یه مغازه بزنم . ستون به ستون فرجه...میلاد: مغازی بابا تو بازار سرپوشه 

عروس یعنی فریده چایی می اورد         فریده: بفرما. بفرمیی    مظفر: دست شما درد نکنه برچه زحمت کشیدی؟          میلاد:  ای هم فریده خانم که ازو موقع خو مگفتی عروس خانم کجن؟                    مظفر:  خیله خو دهن خور دبند بچه. ایقدر پیش لوچی مکو  که باز ور دهن تو نبافونم.            فاطمه: بفر می چایی شما سرد نشو.  نه نه فریده، قندون قند ره جلو یینو نه.    میلاد: دست شما درد نکنه.   مظفر: نگفتی اقا زاده چه کاریه؟

فاطمه: کدو ای دختر ما ؟      مظفر: نه همو که گفتی مغازه داره.        فاطمه: ها  او نو دوماد مانن که مغازه زرشک وزعفرو  دارن           مظفر: بله همو دوماد شما چه کارین؟ فاطمه:گفتم که دوماد بزرگ ما محسن اقا مغازه  داره . بچی خواهر شو خدا بیامرز مونه.

فریده:   نه نه یک دقیقه بیی اینجه خود شما کار دارم.       فاطمه:  ببخشی مو تا اشپز خونه مروم العان میام.       مظفر: بچه تو هنو نفهمیدی که جایه که مرن . وقته یه بزرگتره هایه تو دگه نباید ایقدر اله گری بدر اری ؟ باز هنو هیچ کار نشده بفهمن تو چه خنگیی؟  یا بر که مایی پتان تور رو اورزم.       میلاد:  ای بابا  معلوم نیه شما طرف مونی یا ای  دختره.  نگفتی بابا دختره چه جور دختره بود ؟ خوب بود؟           مظفر:مو مگوم ای دختر خو بدرد تو نمخوره؟              میلاد:  از کجه فهمیدی که بدرد نمه خوره ؟                      مظفر: از همو چایی رختنی وچایی اوردنی فهمیدم که لولنچه ندارده.  از قدیم مگن سالی که نکوست از بهارش پیداست. ماسی که ترش است از تقارش پیداست .

میلاد: ای بابا ول کنی دگه. شما هم چه حرفو مزنی؟  مگه چه کار چایی رختنی بود

مظفر: ندیدی چه چاییون کم رنگ مرخته ؟ اینو ای جور که معلوم مشو، ادمون گدا گشنه یه هین.  تموم به ما نمخورن  از همو تلویزیون سیاه وسفیدینو معلوم مشو

میلاد:  مگه به تلویزیون سیاه وسفید؟  یا به اموال؟  مدونی که ما چه قدر بدویدم ،ای در اودر زدم تا تونستم اینور راضی کنم که بیم ور سرایینو.         مظفر:  تو بچه معلومه که خیله خودینو داری  وخیله از خو بی حسابی.  مو یه عمره کاسب بازار بودم.  دنیا دیدیوم  میلاد: ای بابا کاسبی به اخلاقه. مبینی موقعه که مو پا ترازو  ایوم چه مشتری یه  میه؟  شما اصلن اخلاق نداری.  بر همی کسه راضی نشد بعد از مرگ مه مه زن شما شو . از بس ادم بد زات وبد اخلاقه بودی.      مظفر: چه کاره؟ ساکت شو. شاکت شو. هنو تو دیکون مونی، که بر خو یه چیزه یاد مگیری  وگرنه  همینجه هم روتو نمشد که بیایی. ورنخزم برم؟ 

میلاد: کارگری خو عیب نیه ؟  همه از صفر شروع کردن         فاطمه وارد میشود: ببخشی که مو خود تلیفون صحبت مکردم .        مظفر:مگه شما تلفن هم داری؟

فاطمه: نه خونی همسایی ما تلفن هایه. هر که کاره چیزه داره،  ما شماری اونور ومدم،  به اونجه زنگ مزنن.  باز همسایه میه مار خبر مکنه.      مظفر:عروس خانم دارن خود تلفون صحبت مکنن ؟ نمه بین یه تخم اشکنه  هونشینن؟  اخه نا سلامتی ما بیومدم به قاصدی ، قدیمو خو دخترو ایقدر پررو نبودن  که چادر خور دسر خو کنن برن ای ور اور

میلاد: بابا ای چه حرفیه مزنی؟ ببخشی فاطمه خانم بابا مو یه کم رک ترن .شوخی مکنن

مظفز: تو بچه ساکت شو.  گربه ره دم حجله مکشن . تو اگه امرو نتونی مخ خور تو ای سرا هکویی  فردا تور سوار مشن.  مو همچ تو که بدم شهر ره رو انگشت خو مچرخوندم   فاطمه:ببخشی دختر مو داره خود خواهر خو صحبت مکنه،  اخه همشیری بزرگی چن کوچه ای ور تره ، برهمی  گفتم دوماد ما هم بیه که خودم اشنا شی ... مظفر:دوماد شما چه کاره بودن؟            فاطمه:  گفتم که مغازه دارن        مظفر:  خونه اینو کجیه؟

فاطمه: او ور رود. تو ملی موسی بن جعفر           مظفر: نگاه خواهر مو بچی ناف بیرجندم تو همی مله بزرگ شدم . ملی رنگ رزو وخیر اباد کهنه کجه؟  موسی بن جعفر کجه ؟

میلاد: بلکه تو ملی سر چاهیو  این؟      فاطمه: نه اور رود جا پل اهنی ، کوچی جا مسجد موسی بن جعفر.       مظفر: خونه از خودینونه یا مستاجرن؟        فاطمه:  نه مستاجرن    

فریده: وارد اتاق میشود     فریده: سلام . سلام ببخشی که  همشیری بزرگ مو زنگ زده بود  بر همی خاطر مجبور شدم بروم خونه همسایه.    فاطمه:  چه کار شد میه  محسن اقا؟

فریده:  نه برینو مهمو بیومده  بر همی نمتونن بین . بر همی گفتم اگه امشو....

مظفر:  اگه مشو چه کار؟       فاطمه:  هیچی نکه دوماد ما نیه. باز مگوم یه بار بر از جایه نخوره . بر همی مگوم فردا شو میومدی  که اونو هم مبودن .      فریده: حالا امشو که بیومدی قدم ور چش ما نادی.          مظفر: ما خو امشو بنیومدم که دوماد شما یا دختر بزرگ شمار بینم، ما بیومدم که فریدون خانم ر بینم که دیدم . اگه هوس بود مار بس بود

 میلاد: بابا؟       فاطمه:  خا ناراحت نشی حاجی اقا.  ما دوماد ما نبو خرابه...  به هر حال پیر قدیم مگفته اگه نمکشی اقلن  گلو شخارش خو بده        فریده: یعنی چه نه نه جان ؟

فاطمه:  یعنی ایکه اقلن تعارف کنی که باز به او مرد بر نخوره.       میلاد:  مو دورادور مرد ره مشناسم . مرد ورزشکار هم هیه . زور خونه که میه مو مرد ره مینم .

 مظفر:  کنه که میه زور خونه؟ مو ایر نمشناسم؟       میلاد:  شما بابا او مرد ره نمشناسی؟

مظفر: مو مغازی مو کنار زور خونه امیر عربه،  تو بازار. چه طور مو او مرد ره نمشناسم.  میلاد: اخه بابا او موقعه که زورخونه  وا ایه. مغازی شما تعطیله.      فریده:  چایی شما سرد نشو؟         مظفر: دست شما درد نکنه  ما خو نمخورم  بعدن...  .خیله خو نگفتی هم زلف پسر ما چه کاریه ؟        فریده: گفتم که دیکونه دارن       مظفر:  سیمون  مرد خو قاطی نخه بود؟       فاطمه:ای چه حرفیه حاجی اقا؟  شما خو هر چه ما هیچی نمگم  هیچی نمگم شما خو شورینجر بدر اردی ؟ ادب وتربیت هو خوب چیزیه؟        مظفر: چه کاره خواهر ناراحت شدی ؟       فاطمه: هر که هم بو ناراحت مشو . شوخی یه بار مزه مده

میلاد: مو از طرف بابا معذرت مخوام.   گفتم که   بابا ما یه کم شوخه

مظفر: وخه بچه .وخه  اینجه جا ما نیه.  تو دوباره بی اجازی مو  بیا خود مردم هماهنگ مکرده باش  باز بینی چه حرکاته سر تو بدر میاروم  .....      

میلاد ومظفر از خانه خارج می شوند ودر حین خارج شدن با هم صحبت می کنند.

میلاد:بابا خیله خو. امشب خراب کردی  ابرو مار ببردی؟              مظفر:  وخه وخه تور به خدا . باز اینو چه بودن که ابرو ما بره   میلاد: بابا هر کسه بر خو شخصیت داره.         مظفر:  نکه دوماد بزرگینو چنو شخصیت مهمه بود؟  راستی نگفتی دومادینو چه کاره بود؟

درب حیاط بسته میشود  ومارد به داخل خانه بر میگردد

فاطمه: مردکه مثل یه خر زاد داره  حرف زدن خور نمفهمه  چه ادم بی شعوره بوده؟

فریده:  ای نه نه چه جوشو خور مدی؟  دیر مو مشد که وخزن بر خو برن .  فکر مکنده که بیومدیه میدون بار به جنس خریده        فاطمه:  چه کار شد همشیری تو بنیومه ؟   فریده: زنگ زدم. خیله محسن اقا ناراحت شده بود.       فاطمه: ازی که وری اعتنایه نناده بودن ناراحت شده بود؟  اخه ما خو چه خبر داشتم که اقایان ما بین. بعدنم عصر خاله میلاد  بیومده ، گفته که امشو  خواهر زادی مو  خود بابا خو ما بین  به قاصدی  فریده شما فریده: ولی محسن اقا ناراحت شده فکر کرده ، خبرمبر بوده  وما مرد ره بی خبر بزشتم

فاطمه:نه   نه نه جان  ، مو خو  فردا مروم ور سرا فریبا وری مگوم که قضیه از  چه قرار  بوده.                                                  مغازه خوار بار فروشی. مظفر وارد میشود       میلاد: از کجه میی بابا؟  چه دیر کردی؟       مظفر:  سر را ه برفتم ور سرا اصغر گو کش .        میلاد: اونجه به چه کار ؟ مظفر: بیومده بوده از مغازه جنس به قرض ببرده بوده . برفتم ور سرایی ایر سر حرف کردم  بیومدم . ابروییر ببردم .         میلاد: ای بابا بر چه چنی کردی؟         مظفر: باید چه کار مکردم؟       میلاد: از شما نگفتم  که اصغر بیومده پول ره بیارده.   حسابیر خط کشیدم.  باز برفتی  ابرو ریزی  کردی.       

 مظفر:  خا حالا مگه چه کار شده؟ بر دوباری خو یاد مگیرده  که جنس به قرض به نبرده.

 میلاد: اخه کاسبی خو ای جوری نمبو ؟ یه کم ملاحظه مردم مکرده بی بابا؟         مشتری: سلام خسته نباشی  بیخ داری ؟         میلاد: بله     مشتری: یه پلاستیک  امودی که مه یه کم پشم شویه یه  سوا کنم          مظفر: نگاه کو  اونو بیخون خوبه . ببر بر خو کف زنی . کیف کنی .            مشتری: ای بابا ای پلاستیک خو پاره شد             مظفر: مرد حسابی چشون خور وا کو؟  مگه نمبینی  اونو.....        مشتری:  خا چه کار کنم پلاستیک پاره شد  جنسون العان فزرتییه.   پلاستیک دگه نیه؟   مظفر: نخه.  بیا تو پلی ترازو رزه بر تو رو کشونده   مشتری:خا یه پلاستیکه ودی ؟        مظفر: اوقدر بیخه که تو مبری چه قدر استفاده داره  که دو تو پلاستیک اتو دم؟        مشتری:  اخه چه جوری ببرم 

 میلاد:  بیی ای هم پلاستیک        مظفر: بچه تو کی مه بر خو کاسب شی ؟          مشتری2:   سلام خسته نباشی؟  خیار سبز داری؟           میلاد:  بله دارم

مظفر: وسطک بینم اونو چنه که تو سلی شمانه ؟      مشتری:  اینو گرجیه بر چه؟           مظفر: برو. برو از هر جا که گرجان خور بستوندی،  خیار سبزون خورم بستو  ما خیار سبز ندارم         مشتری2: مرد حسابی مفت خو نمه ودی؟  پول مه بستونی. تو دگه چه جور مغازه داریی؟                   مظفر:  برو گفتوم  اقا فروشی نیه  مو خیار سبز ندارم

میلاد: بگیری حاجی اقا پلاستیک. بر خو خیار سوا کنی.  بگیری.         مشتری:  دست شما درد نکنه.      مظفر:اول گویم  اونو سوا کردنی نیه.  همو جور درهم مه  ما ببری ببر نمایی هم خوش امدی     مشتری: بابا یه کم انصاف دشته باش اینو خو بیشترینجه خازه شده.

منزل محسن /فریده با محسن صحبت می کند

فریده:سلام  محسن اقا          محسن: سلا م فریده خانم  چه خبر؟ حالا دگه از پیرو حساب ارنمداری ؟            فریده: به خدا شما داری اشتباه مکنی.  هیچ خبر نبوده ....

 به هر حال مو گفتم ،ای کاره شما درست نیه که تلافیر سر فریبا ما بدر اری .ایر نزاری بیاده       محسن: بری فریده خانم. شما تموم کارون خور کردی.  باز حالا بیومدی از ما صلاح دید مکنی ؟ از قدیم گفتن شب دراز و قلندر بیدار.   هر موقع که  کار داری محسن ره مشناسی ؟        فریده:  نه به خدا شما بر چه ای جوری فکر مکنی؟    محسن: مو فکر نمکنم یقی دارم.  فقط بری کارون خو  مار مایی.. . پسره خود پدر خو بیومده  صحبتور کردی . او موقع زنگ زدی  که بر چه نمیای؟  ماهنو چنو از خو بی حساب نیم.  درسته که پول ندارم ، ولی از خیله از  پولدارو هم حساب  ار نمدارم.      فریده:   شما اشتباه مکنی   بعد از ظهر، نه نه زنگ زده به سر کار شما . شما نبودی . دوباره زنگ زده  به فریبا ما .  او موقع که زنگ زدم بری ای بود  که دیدم دیر کرده بودی.  بر همی  خاطر جلسر به روز بعد انداختم حالا هم بیومدم...       محسن: حالا هم چه کار ؟          فریده:  هیچی فقط مستم بر مو برادری کنی  ویه پرس وجویه کنی بینی پسره  چه جوریه؟  اخه ما خو غیر از شما کسه ندارم؟       محسن:  نگاه فریده، مو قسم خوردم که دگه بر کسه قدم ور ندارم.     خود تو بر چه نمری سوال جواب کنی  ؟ بعدنم مو ازی گنگستر بازی یو  اصلا خوش مو نمیه.        فریده: موخو نمگم بری گنگستر بازی  کنی؟ فقط مستم  پرس وجو کنی که پسر معتاد نبو؟  خود چه کسو ور خواست ونشست مکنه؟   رفیقونی چه جور ادمونن ؟

محسن: باشه فقط به خاطر ای که  خواهر زن خوبیی  وخاطر تو بر مو دنیا عالمه  وگرنه قسم خوردم  که قدم از قدم  ور ندارم.        فریده: ایقدر دگه سر ما منت مزاری. دگه هم زلف شما هم هیه.         محسن:  چه کاره؟            فریده: منظورمو ای نه که اخر هر که  بر مو بیه ،هم زلف شما مشو.   باز یکه نبو که خدایه نکرده....  یعنی بر ار جایه نخوره شما ناراحت شی                             منزل فاطمه مادر فریده فریبا با مادرش صحبت میکنند                فاطمه:چکاره مه مه جو  باز خو ایلونو گریونی ؟         فریبا: هیچی محسن،  ازی که برفته به تحققات وفهمیده که هم زلفی  که ماشو  حسابی کفری ایه . حسابی بهونه مگیره     فاطمه:  برچه ؟      فریبا: مگده مو ور خو نمزنم  چنو کسه هم زلف مو باشه  .اوهم  میلاد که ،پدر داره که نصف  مردم شهر از دستی دعذابن .  فاطمه:خا فریبا نه جان. فریدی ما خو نمه ،خود پدری باشه. بعدشم پدره خو عمر کریه داره .حالا  پسره چه جور ادمیه؟

فریده:  سلام نه نه.  سلام فریبا.     فریبا: سلام.       فریده:  چه کار شده ؟ محسن برفت؟  فریبا: ها داروم بر نه نه تعریف مکنم . پسره خو بچی خوبیه  فقط...     فریده: فقط چه کار؟ نکنه عملیه ؟          فریبا: نه         فریده: پس چه رفیق بازه ؟        فریبا:  نه دودو فریده: چه کاره؟ زندانه جایه بودیه؟        فریبا:  نه دودو ای حرفو نیه    فاطمه:  به به. خا حرف زدگه.       فریده:پس چه؟ کار. بر که بی کار ایده؟     فاطمه:  نه.  مگه اوشو پدره نمگفت که تو دیکون مو کار مکنده.        فریده:  خا اگه کار مکنده  چه کاره؟  محسن چه شنیده ازی؟ گو بینم . فریبا خو باید بر هر کلمه یه ایر  پول مداده باشن که حرف مزده باشده .            فریبا:تو مگذاری که موحرف زنم؟         فاطمه: خا راست مگده یگ لحظه دهن خور ور هم نه بینم مه چه گویده؟       فریده:راستی . یاد مو برفت که گویم .دختر خاله، ای میلاد تو دبیرستان، خود مو هم کلاسه بوده.  دیروز وقته فهمیده که میلاد بر مو ما بیه، بیومده ور سرا ما . از میلاد خو تعریف مکرده.              فریبا:  دختر خاله ای کنه؟

فاطمه:  همو خاله ای که پریشبو بیومه گفت که  خواهر زادی مو بر دختر شما مه بیه...  

دختر کماچ چوپو.          فریبا:  نرگس؟. نواسی کماچ چوپو؟        فریده:ها 

فریبا: خدا یا. مبینم چه شبیو مزنده.          فاطمه: خا بر چه بر دختر خالی خو بنرفتیه؟

فریده:  اخه خاله ای با مظفر از موقع  مرگ مادرمیلاد،  خودم دقهرن .          فریبا: خدا عاقبت تور به خیر کنه.  معلومه که چه خوسر بزاته، مه گیر تو کنه؟        فریده:  خا حالا نگفتی که محسن چه شنیده؟         فریبا: هیچی فقط مگده مو راضی نیوم  صبر کنده موخو بری یکه پیدا مکنم .           فاطمه: بعد از یه ساله  یه که بیومده که  ادم خوبیه . باز حالا هم ....  نه دختر. ما نقد خور به نسیه ونمدم  .بخت بخته اوله. 

      فریبا:  تو چه مگی فریده؟           فریده: چه گویم. هرچه شما یو مگی.موخونمدونم           فریبا:  اخه بر، محسن چه کار مکنی؟            فریده:  ما خو ضامن محسن نیم.  شاید تا ده سال دگه  هم نتونسته کسه بر  مو پیدا کنده.        فاطمه: چه حرفو مزنی؟  راست خو مگن، شاه مبخشه  گدا  نمبخشه.  حالا ما ازو مردکه راضی ایم . محسن اقا ما ور بهونه ؟

منزل محسن/            محسن: زود باش که مه بروم مردکه تومغازه معطل مونه؟      

فریبا: خا بیا یه دقیقیه هونشی که خود تو کار دارم؟         محسن:  چه کار داری؟ زود باش که مه برم  بلکه پول مایی؟ پول خو علف خرس نیه  که دم وبی دم ؟       فریبا: نه اقا جان که اسم پول برد؟       محسن: خا چه  چه مایی گویی؟  زود باش بینم  که مه برم یه کم زرشک وزعفرو هایه که مه بسته بندی کنم .      

زنگ درب خانه به صدا در می اید       محسن: انه مردکه یه. دیر برفتم ور مغازه،  بیومدیه در سرا.  برو ایر تارف کو بیاد تو  .        بر خلاف تصور محسن میلاد وارد میشود

میلاد: سلام محسن اقا...     محسن :سلام.   تو سر ا مار از کجه پیدا کردی ؟

میلاد: بیرجند هنو چنو بزرگ نشده که ادمو تونن از هم پنهان باشن...  ونتونن همدگرپیدا کنن.      محسن: منظور؟     میلاد:هیچ وقت فکر نمکردم،  او نفره که میه زور خونه وادعایه ورزشکار بودن ره مکنه،  ایقدر بی معرفت باشه وپشت سر بچه محل خو حرف اظافه مزده باشه.       محسن: مو هم فکر نمکردم که بچه محل ما پا خور از گلیم خو دراز تر کنه  ولقمه بزرگتر از دهن خو ور داره.        میلاد : محسن خان هر که تور بنشناسه مو خو تور مشناسم.  هنو یاد مو بنرفته  که تا دیروز بر خو رو گاری  دم مصلی بساط  داشتی  باز دو روز برفتی دم بازار سرپوش وستادی بر ما از لقمه بزرگتراز دهن  وگلیم وای حرفوفون سه رقمی صحبت مکنی.... شاگردی مار تو سر ما مزنی  اسم پدر مار مبری .؟                فریبا: هونشینی اقا میلاد بر شما یه چایی درست کنم  بخوری

میلاد: دست شما درد نکنه صرف شده     محسن: اقا خراب گفتم؟  یعنی پدر تو ای جوری نیه ؟      میلاد: پدر مو چه جوریه؟....  بعدنم راست خو مگن گناه کرد در  بلخ اهنگری ز شوشتر زدن گردن مسگری.  بعدشم چه ربطه داره؟ محسن:سر صبحی بیومدی در سرا ما  حرف حساب تو چنه؟  اگه فکر مکنی با ای حرفو متونی  مور قانع کنی  کور خوندی      میلاد: تو چه کاره ای که قانع شی یا نشی ؟ پسر امیر تیموری                محسن:مو دوماد بزرگ ای خونیوم وهر که هم مایه هم زلف مو شو  باید ...     میلاد: باید چه کار؟  حتمن فکر مکنی که اینجه کنکوره  باید ازی تست بگیری  وبعد هم مصاحبه ومعاینه و .ازی حرفو...   نه برا ازی خبر ونیه ؟ اگرم ای جوری فکر مکنی سخت در اشتباهی  .چون فکر مکنی دوماد بزرگی بقیه حق انتخاب ندارن؟        محسن: چرا ای یه بر قضیه یه..         میلاد: خا بیا اوبر قضیه رم بر تو روشه کنم ..او که مسته انتخاب کنه انتخاب خورکرده....      میلاد از خانه خارج میشود ودرب را می بندد

فریبا:   اقا میلاد وسطکی بر شما چایی بیاردوم    محسن: یه انتخاب نشون شما یو دم که کیف کنی  بیاید بین مو تو یک که ره انتخاب کنن...       فریبا:  تو بر چه ایقدر خور تو فامیل خراب مکنی؟  نمه که کاسی داغ تر از اش شی.  فردا همی مخمه هم زلف تو مخه شد  ویه کینه از تو تو دلی خه بود.          محسن: به جهنم که کینه شو تو دلی

 فریبا : مگه نشنیدی که مگن محبت را به دل دادن صفای سینه می خواهد به یاد یکدگر ماندن دلی بی کینه می خواهد.  برو محسن برو از دلی بدر اره.     محسن:وخه تور به خدا

فریبا: مادر مو خود فریدی ما خو ازی میلاد خوشینو میه.  تحقیق هم کردی واونو هم سوال جواب کردن بچی خوبیه.  یتیمه..  فردا مبینی همی هم زلف  تو مشو باز یه دا خوری مشو بین شما دو تا تو فامیل. خرابه.   محسن: ای فریبا  کدو فامیلی ؟ ژیان ماشی نمشو باجناق فامیل نمشو .         فریبا: خا تو که چنو نی بر چه ایقدر خور سنگ رو یخ مکنی؟  مری مگی پسره چنینه وپدری چنونه؟ دختره ایر مایه  ما نو تو چه کاریم   محسن: دختره العان فکری کار نمکنه  بعدشم او یه هفتیه خود او پیر مرد چموش  زر یه سقفه باشه خه  فهمید که اگه ما چیزی مگم ری خودینه ما خو زریر نمایم  

منزل مادر/مظفر: نگفتی که دوماد شما چه کاریه فاطمه خانم؟   محسن: تو بازار مغازیه دارم. سرمو تو لاک خودمونه وتا به حال تو ای 25 سال ازارو به یه مورشک ه هم نرسیده.

مظفر: پس این مونی  ما امشو به خدمت رسیدم خود میلاد خو برای خواستگاری از فریده خانم        محسن:خیله خوش امدی حالا هر چه نظر خود ای خانوادیه به هر حال ای سودایه یه عمره ....فاطمه: نه نه فریده چایی بیار  ......     هم زلفوها نوشته فرامرز مهدوی

 

 

 

 

 

      میلاد:گفتن بابا که تو بازار مغازیه دارن مظفر: منظور م  ای بود که امشو بر چه نمیه چه در کرد مرد

فاطمه: زنگ زدی  نه نه جان ؟    فریده: ها زنگ زدم کسه گوشیر ور نداشت . حتمن تو را ه خه بودن دارن میاین .   خیله خو برو چایی برز  هر وقت صدا تو زدن چاییر بیاری   فریده : خیله  خو مو مرم تو اشپز خونه     محسن وفریبا وارد خانه میشوند

محسن: یا لله یالله. سلام عمه         فاطمه: خوش امدی محسن اقا   فریبا:  سلام نه نه

محسن: سلام اقا مظفر    فاطمه: سلام  مه مه جو چه ور دار کردی      فریبا:سلام اقا مظفر سلام اقا میلاد         سلام

  

 

 

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:55 ] [ فرامرز مهدوی ]

مرگ حقه                                                          نوشته: فرامرز مهدوی

پلیس جوان: اینجه در محاصره هیچ راه فراره نداری.شمایور ،ا لو دادن.  خیتلی بسه، بهتره خور تسلیم کنه. زنی که بسیار نگران وترسیده است سعی می کند خونسردی اش را حفظ کند ورو به دوستش

 خانم عسکری : نگفتم مار ادی مکنن حالا دیدی چه خاک ور سرما شد.

جواد فرهادیان: درور ،از تو پس بنگ کردم. کرسی رم پشت در نادم که نتونن بین تو،زنکا خور بنترسونی که ترس برادر مرگه. جا دار سر جا خو هونشینی که دفکر یه چاره شم بینم خم تونست از دستینو بدر شم یا نه

  خانم خزائیلی: حقی بود مردکه نفهم. راست خو مگن ادم نفهم هزار من زور داره .

  عسکری: نباید ایر مکشتم؟ خون هیچ وقت پامال نمشو. اخر مار مگیرن وهمگی مار اعدام مکنن    

خزائیلی: حقی بود اگه صد بار دگرم به دنیا میومده باز م ایر مکشتم تا از خو بفهمده

عسکری::تو باید ایر به محکمه واگزار مکردی؟ اونو بری حکم تعیین مکردن

خزائیلی: مو به محکمه وقاضی وحکم کاره ندارم .مو خودمو هم محکمه یوم هم قاضی وهم حکم تعیین مکنم           عسکری: ولی او حکم که تو بری تعیین کردی حقی نبو د  

خزائیلی: مرگ حقه ...   جواد به انها نزدیک  میشود . جواد  : بیی برم از راه بو بالا شم که مامورو پنگ درن .      عسکری: مگم مامورو بنین تو؟    خزائلی: نه مگده خو در از توقفل کردیه.         جواد: تا اونو دره بشکنن بین تو، ما فلنگ ره ببستم واز هفت بو رد شدم

صدای دستگیری اتاق که بالا وپایین می شود .صدای مامور از پشت در ب اتاق

مامور:دره واکنی قبل ازی که دره بشکنم. ما نمایم که به خونه خسارت  وارد شو....

دره وا کنی خود شمایو کار ندارم .. زنی همچیر اعتراف کرده مو به شمایو حق مدم

خزائیلی:از پشت در بری او ور وگرنه خورم مثل او مردکه مکشم

جواد فرهادیان:سر کار بری او ور شی که شمار تیر خه کرده

مامور: شوخی بسه. بیی ودر شی، بازی تموم شد .تا سه ور مشمارم اگه ودر اومدی خو ودر اومدی اگه ودر نیمدی مجبورم دوباره تا سه ور شمارم

صدای کلید که داخل قفل می شود عسکری: نگفتم مین تو دارده دره وا مکنده میاده تو؟

درب باز می شودتهیه کننده وارد می شود

 تهیه کننده :شنیدی که مگن  ور بو که مشوم دو کار مو کرده مشو .بیی بر شمایو قلور بیاردم نذری یه .  جواد: اقای تهیه کننده مار بترسوندی گفتم ای ،حتمن ماموره که دره وا کرد؟   عسکری: ماموره چه کار مکنه ؟  تهیه کننده:ماموره مه چه کار کنه؟ داره بر خو قلور مخوره .    خزائیلی:چه ادم اشکم فراخه بجا که بیاده مار دستگیر کنده دفکر اشکم خوناده.     تهیه کننده:شمایو هم دسته کم ازو نداری. پشت در جلو مور بگرفتیه، که هر چه اظافه، بری  امیری وخانم دلیر کنار نم       جواد: راست خو مگن بچر یکه ندی که دوتا مطلبه ؟      تهیه کننده : حالا چه کار شد به کجه رسیدی؟

 خزائیلی: هیچی دارم یه فکر مکنم که چه جوری ازی مخمصه بدر شم . 

تهیه کننده: مگه قراره چه جوری بدر شی هموجور که تو فیلم بود.

جواد:اخوی اونجه فیلم بود. اینجه خو فیلم نیه نمایش رادیویی

تهیه کننده: خا مو خودمو هم خبر دارم که داری نمایش هفته ره تمرین مکنی .کجه اقای امیری خانم دلیر کجه؟

جواد:خانم دلیر  خو  برخو تو او اتاق هونشسته داره متن خور رو خونی مکنه

 خزائیلی :راسته که ای نمایش باید بری سر محرم از رادیو پخش شو

عسکری:ها دگه بر همی خو، بچا دارن جدی کار مکنن.تهیه کننده: کجه اقای امیری ؟    فرهادیان: ای خو صد بار. اقای امیری تو او اتاق دارن از متن فتوکپی مگیرن که هر نفره یه متنه دن. سوال دگره نیه ؟ تهیه کننده:راستی بری او افکت صدا چه کار کردی ؟    فرهادیان: هیچی مستم چه کار کنم؟ برفتم تو مله انابستو.  تو بازار موتوروف یه مردکیه گیر اردم خود او موتور هشتاد دنده سیخی خو. که باز برفته بوده لاستیکونینجر خود نوشابه برق انخته بوده گیر اردم

عسکری: اقای فرهادیان بر ما تعریف کرده اوقدر بخندیدم

فرهادیان:ازی مگوم بیا برم یه جای خلوته که مایم صدا موتور تور بری یه نمایش رادیویی دکار دارم .او وقت دو ساعت تو گوشونی مخوندم تا راضی شدیه، موتور خور بیارده یه گوشیه .               تهیه کننده: اخر موتور خور بیارده که صدایینجر ظبط کنی ؟

خانم دلیر وارد می شود.      تهیه کننده: مینم که بازخانم دلیر، سخت مشغول کاری ومار تحویل نمگیری  ؟       دلیر: دست پیش ره مگیری که پس نفتی یا به در مگن که دیوار بشنوی         فرهادیان : خا داشتم تعریف مکردم

خرائیلی : خا حتمن باید مرفتی یه موتور هشتاد دنده سیخی گیر میاردی؟  کم ازی موتورن طرح هندا ایه ؟               تهیه کننده: نه خانم خزائیلی هر چه تو نمایش نوشته  

 عسکری: اخه شخصیت نمایش، یه نفریه که یه موتور قراضه داره او هم هشتاد دنده سیخی      خ دلیر : بری کدو نمایش             عسکری:برای نمایش کنیز

فرهادیان:اخه دودو  قرار نیه بری یه پیر مرد صدای یه موتوره هزار بزارن ؟

خزائیلی:خیله خو ما گویم غلط کردم خوبه     دلیر: نا روا بو ای چه حرفیه ؟

تهیه کننده : خا راست مگه جواد. ما هر متنه بیاردم شما یه ایراد بگرفتی؟

خزائیلی: مو ایراد بنگرفتم نظر دادم.       تهیه کننده در حالی که حوصله اش سر رفته

تهیه کننده: قرار نیه که شما یو نظر دی قرار ایه که فقط بازی مکرده باشی وبس..

خزائیلی: خیله خوما خو بازی مکنم سوال کرده خو عیب نیه؟  

تهیه کننده: یه بار بو. دوبار بو، سر هر متنه که ما مایم تمرین کنم، همی سوالو ایه.  اصلن تهیه کننده وکارگردان که هایه شمایور صبر ه به کاره .بعدنم او متن خو نویسنده داره که خودی مدونه چه بنویسه؟ چه جوری بنویسه ؟ خوبه که بری 6 نفر شما شخصیت ودیالوگ منوسده . اوقدرو دگه بار ی ایه

خزائیلی: خیله خو نکه باز نویسندی شما خیله هم حرفه ای هم منوسه؟ هنو یاد مو بنرفته که تو نمایش هفته پیش، که چه بو ؟      عسکری:  هوو یا هم زه

خزائیلی: همو هوو. برکه یاد شما برفته بود خود او دیالوگ که بری زن، راننده تاکسی بنوشته بوده . زنی وری گفته بود بری تو خلا دقم شی؟ که باز مو گفتم خلا قابل پخش نیه اسمینجر زر زمین کردم

فرهادیان: چه فرقه مکنه؟ قدیمیو مگفتن خلا .نمدونم....                     عسکری:  کنارو 

دلیر: دس به اب یا زلوری.    تهیه کننده: راست مگن مستراح . توالت. حالا هم شده دسشویی  ای کجه اینجه قابل پخش نیه                  فرهادی: انه کارگردانم هم بیومه.

عسکری: بابا صلوات بفرستی شمایو هم خو همچ خروس جنگی همیشه ور جون هم مفتی

امیری کارگردان مجموعه نمایشی وارد جمع می شود  امیری: سلام خسته نباشی  خدا قوت  چه سر صدایه داری شمایو  ؟  معلومه چه کاره؟

عسکری: هیچی خانم خزائیلی بیومده..                  خزائلی  : خانم خرمی بیومده چه کار؟ 

امیری : شمایو چه کاره که باز خودم کاردو پنیری           خزائلی: هیچی اقای کارگردان، اقای تهیه کنندی ما معلوم نیخ که امرو که ور گربه اینو گفته کتی. که چنی کفری این

تهیه کننده : لا الله اله الله     امیری :بیی خانم دلیر، نمایش ای هفته یه  اقای مهدوی بنوشته .      عسکری: بازم با لهجه بیرجندی بنوشتنده؟   خزائلی: ای وای بازم لهجه بیرجندی، ای اقای مهدوی هم دگه شورینجر بدر ارده همی نمایشونی بیرجندی او هم با ای لهجه غلیظ                دلیر: نه ای که باز همی ما تهرانیم وبیرجندی متوجه نمشم؟

عسکری: اگر شمایو متن بیرجندی نمایی یا هم نمتونی یا هم به پز شمایو بر مخوره، باشی هفته دگه که نمایشون خانم هاتف که فارسیه  پخش مشوره شمایو ور داری. مو ای نمایش ره بازی مکنم 

 فرهادیان: قصه اینجه چنه؟ مو هم تونجه بازی مکنم؟ برمو هم نقش هایه؟

امیری: قصه اینجه نمایش یه مادر شوهر  کلاته ای یه، خود یه عروس شهری یه. اسم ای نمایش هم هیه معجون جده نسا .    خزائلی: چن تا شخصیت دارده ؟  اگه شخصیت یه زن بزاته وبد جنس  باشه مو بازی مکنم.                       همگی شروع می کنن به خندیدن

امیری: شخصیتو چهار نفرن.     عسکری: خیله کمه. حد اقل شیش نفر تا تونجه بازی کنن

تهیه کننده: اخه مدونی که هر چه شخصیت کمتر بو بر مایو بهتره. بری که هر چه شخصیت بیشتربو  در زمان داستان خو فرق نمکنه همو نیم ساعته  فقط ما باید پول بیشتر ور بازیگرون خودم.      فرهادیان: خا شخصیت و خود زمانینجر بیشتر کنه در دو قسمت پخش شوده نصه ای شو جمعه نصف دگرم شو جمعه دگه     امیری : نه نمشو

خزائلی : نه اینکه پول هم خیله زو به زو ومدن  باز سریال هم بازی کنم  برینو

تهیه کننده :ای بابا هنو خو سازمان خود مایو حساب کتاب نکرده. بعدنم مو روز اول ور شمایو گفتم که اگر صبر خی کرد، بیی تو نمایشو بازی کنی . همی شمایو قبول کردی.

امیری:بابا دیرو زود دارده ولی سوخت وسوز ندارده

تهیه کننده: بعدنم مهدوی گفته مو خو دگه نمنوسم .گفیته دگه بر مو صرف نمده ، به ای سه تمن سه قرون که شمایو ومدی هونشینم پا کامپیوتر قصه بنویسم  همو پول قبض  برق ما  بدر نیه الافی مو به کنار                         عسکری:   خا یه کم بیشتر وری نو دی 

تهیه کننده: اخه از کجه ؟خو مدونی همی جوری که دارم خود شمایو حساب کتاب مکنم بر خود مو هیچی نممونه. همو پول موبایل مو هم از جیب مو مره. شما مدونی که همی برج چنده بر مو بیومده؟      امیری: از مو خو بیشتر بنیومده؟       دلیر: چنده پول موبایل برشما بیومده؟   خزائیلی : پول خیله بیومده که،  بر همی دق دل خور سر ما مایی خالی کنی؟ که ور بهونه ایی؟       تهیه کننده: 75 هزار تومه از بس که به شمایو زنگ مزنم که بیی . کی بیی؟. کجه بیی؟ .تازه ور رد همی شمایو هم باید بیایم شمار بیاروم ور صدا سیما 

خزائلی: صدا سیما هم جا دوریه؟ شهر ره ول کردن بیومدن ور دشت علی ابلا یه عمارت وجلو خو کردن .        عسکری: باز شما انتقاد کردی؟         خزائلی  : خا راست مگوم دروغ مگوم گو دروغ مگی؟     امیری: راستی افکت صدا ر درست کردی؟

فرهادیان: ها جلو تر ازی داشتم بر بچا تعریف مکردم .مردکه چه پز مداد خود او موتور قراضی خو  وری مگوم موتور خور روشه کو یه گاز ده سواریینجه شو برو تا ته کوچه.    یک ساعت گیرینجه بودم تا موتور روشه کردم  ایقدر ور موتوری هندل زدم که پاشنه کوش مو اکنده شد.                  عسکری: یارو موتور خور چنی بیارده بوده بفروشه؟

فرهادیان: نامرد برفته بود موتور ره بشسته بود . هر چه هندل مزدم موتور روشه نمشده

تهیه کننده : خا معلومه او برفته تو سر شمع موتور برهمی روشه موشده خفه کرده موتور

فرهادیان: مو خو هر چه هندل زدم موتور  وهمند زار روشه نشد اخر هم شافت هندل بدر رفت.       امیری: چه کار شد؟          فرهادیان: هیچی هندل بشکست  .

 امیری : خوبه شمار ری کردم یه افکت صدا یه بگیری؟    دلیر : تو کامپیوترشرکت افکت نداشتی ؟                   عسکری: نه                تهیه کننده اخر چه کار شد ؟

 فرهادیان: تموم مردم سر بازار موتورو بیومدن جمع شدن هل دادن تا موتور ره روشه کردم . در ضمن فاکتور ره هم از موتور ساز بستوندم.             امیری: فاکتوره بر چه؟

 فرهادیان: فاکتور بری تعمیر موتور یارو و تعویض کلاچ موتور وراهنما بغل

امیری: با عصبانیت : کلاچ موتور وراهنما بر چه؟     فرهادیان : هیچی بابا بری بهتری موتوریر  خودی ببردم در موتور سازی ممد حسن ابادی که هندلینجر درست کنه موتور وهمند زار از رو جک تفتاد کلاچ وراهنمایینجه هم بشکست .

تهیه کننده: بیا خر بیارو باقلی بار کو   ای هم ازی .    امیری: اخه جواد تو برچه هوش خو ر اخو نمدی؟     فرهادیان: تازه شانس اردی یک ساعت مردکه مور بگرفته بود  که بیی مزد الافی مور ودی.       امیری : مزد الافی برچه ؟      فرهادیان: بری که الاف شدیه 

امیری: خا چه کار کردی ؟       فرهادی: هیچی دوربین ره اخری از رویی بگرفتم گفتم بیا که مایوم از تو فیلم برداری کنم تو رادیو رنگی نشو دن . یارو چنو خوشحال شده بود وری مگوم هفتی دگه شو جمعه پا رادیو هونشینیف صدا موتور خور از تو رادیو مشنوی .

خزائیلی: عجب ادمو پیدا مشن .           تهیه کننده: جدنم، راست خو مگی که عجب ادمو پیدا مشن   خیله  خو خانمو بری سر ظبط نمایش تمرین وتفریح بر امرو  باسه.

امیری رو به بچه ها: کسه خو مشکله تو دیالوگ نداره  همه راحتن .بچه ها: نه برم ظبط 

تهیه کننده : اقای امیری بیی یه گوشه خود شما دو کلام مه صحبت کنم 

 خزائیلی : از سرمو غیبت نکنی که پا مو نشو خه کرد  

تهیه کننده: نه خه خانم خزائلی موضوع غیبت نیه اگه مشو ماریه تخم اشکنه تنها بزاری ؟

خزائلی: مو خو مدونم که مه چه گویی؟    

امیری وتهیه کننده به گوشه ای می رون وبا یکدیگر شروع به صحبت می کنند

تهیه کننده : حقیقتینجه بیومدم یه موضوعه اتو گویم. بچار چتر کو بیا خو دتو کار دارم.  

امیری: چه کار شده ؟   تهیه کننده : مو مگوم کار ظبط نمایش ره تعطیل کو بچار هونشی یه گوشیه بری نو....     امیری: بری نو چه ؟      تهیه کننده : نگاه کو از بستگان ای بچان گروه یکه بمرده بری همی نموم که به یکبار وری گوینده که شوکه شوده بری همی مایوم اینور بیاری سر میز هونشونی ویه کم از مرگ واخرت وتولد تعریف کنی واخری هم گوییده         امیری : خا نگفتی کنه؟    

تهیه کننده: خا اگه مستم از تو گوینده خو از خود یارو مگفتنده وخیال خور راحت مکردم  بعدنم نمه از تو گوینده که باز سریع بری سوتی دی

امیری: خیله خو خودتو خو همیشه ازی سوتیون سال مدی باز نمه ...  خا مو مروم اینور دور میز سرجمع کنم .   تهیه کننده :  تو خودینو صحبت کو مو هم میام حرفون تور تایید مکنم شاید بتونم دونفری حالیدونینو کنم که مرگ حقه.

بچه ها همه دور هم جمع شده ومنتظر شنیدن حرفهای کارگردان وتهیه کننده هستند

امیری: بیی هونشینی بری نمایش هفته اینده مه صحبت کنم.    فرهادیان: اسم نمایش هفته دگه چنه؟ برمو هم نقش ایه؟  مو مه نقش عزراییل ره بازی کنم

تهیه کننده : اسم ای نمایش مرگ حقه . عسکری: چه اسم پر مسماسه مور یاد حرف خدا بیامورز با با کلون مو انداختی که همیشه مگفت مرگ حقه ولی بر همسایه .

دلیر: پس ای نمایشه که العان فتوکپی بگرفتی وما دادی بری کیه؟      امیری: او نمایش  باشه بعدن. فعلن امرو مایم قبل ازکه نمایش ره رو خونی کنم کمه در مورد مرگ وزندگی بعد از مرگ صحبت کنم.  نه که ای نمایش یه که درام یا تراژدی یه

عسکری: مو نمایشون غم ناک ره بهتر متونم بازی کنم   خزائیلی :دارن  حرف مزنن     عسکری: معذرت مخوام.      امیری: بر همو مایم که هر کدو از شما در مورد یه که از بستگان شما که ناگمو بمرده صحبت کنه.      تهیه کننده : اگه خاطره یه از او خدا بیامرز هم داری اگویه کنی تا پیش مقدمه شو بری تمرین نمایش امرو

 دلیر: خدا بیامورز بابا کلون مو رمضوف موقعه که مست بمره همش چشونی ور در ایوو بود.  همه مگفتن معطل دایی مو ممد علی ایه که از مشهد بیه . اخه دایی بزرگه مو دجونی از مشهد شده بود وهمنجه هم دوماد شده بود.     خزائیلی: خا چه کار شد اخر دایی شما بیومه؟      دلیر:خدا بیامرز همو جور چشم انتظار پسر خو از دنیا برفت  

 تهیه کننده: چه سخته که ادم دم مرگ چشم انتظار کسه باشه یا بالا سر پدر خو نیو            امیری: چه جور ادم بوده؟            دلیر : ادم خوبه بوده به سه وعده تو مسجد نماز کرده

فرهادیان: خدا بیامرزه پس جایی بهشته.  مو زن پسرعمه مو برفته بود خور بسوخته بود. یعنی رو خو نفت رخته بوده که مرد کی خور یه مترس دده

 عسکری: رو خو نفت رخته بوده؟ بر چه چنی کاره؟     خزائیلی: کدو ادم هوشیار چنی کار مکنه ؟       امیری: دگه اجل که میه ...

تهیه کننده : یه مثل قدیمی مگه: اجل سگ که میه نون چوپور مخور ه ... خا مگفتی؟

فرهادیان:ای زن یک دوبار ه دگرم برفته بود رو خو نفت  رخته بود که خور بسوزه،باز مردم سریع جلو تاختن ایر بگرفته بودن.  راست خو مگن ملخک یه بار بجستی ملخک دو بار بجستی بار سوم تویه دستی .خلاصه اخر سر مروده خور تو سرا خومندازده درم از رو خو دمبندده گلند نفت ره ور خو مرزده وخور زنده زنده مسوزونده و..

عسکری: خا کسه نبود که جلو شو کبریت ره از دستی بستونه؟    فرهادیان: خا چرا عمه مو خو بوده. ولی اوخو چنو  لولنچ نداشته که از در بالا شو.  بعدشم تموم گمو ندشته که عروسی بره چنی حرکت احمقانیه کنه.  به یکبار دیدیه که در سرا وا مشو عروسی همچ یه خل اتشه از سرا ادر مشو  وتو کوچه مدوه ...  امیری: اخ اخ بی چاره

 فرهادیان: خلاصه هوا هم خو سرد بوده باد هم میومده 

خزائیلی : باد که وری نمزده شعله بیشتر مشده بیشتر گر ارویی مزده

فرهادیان: خلاصه مردم سریع از صدا جیق وفریادی از سرا یون خو ادر میاین ورویی او مرزن وایر خموش مکنن.       تهیه کننده: خا باید یه که یه پتویه سریع رویی منداخت ایر خموش مکرد    خزائیلی: یه چیز شما بر خو مگی. اودم دگه ادم چنو دس پاچه وهول مشو.     دلیر :زنده بمونده؟     فرهادی: همودم ایر خموش مکنن .تا یه چن هفته زنده بود       امیری: نه گفتیه بر چه خور بسوخته بوده ؟     فرهادی: گفته بوده مستیه  مرد خور یه مترسه دده شیطو ایر ووسوسه مکنه که چنو کار کنده. ولی چه فیده اتش خو شوخی وردار نیه  .خیله از کار خو پشیمو بوده     عسکری: بچانی چه کار مکردن 

فرهادیان: بچانی؟  هیچی طفلکو مگرستن .اول تموم ایر بنشناخته بودن نکه سرو کله  ای تموم پر باد شده بود وا و پیک زده بود       خزائیلی: واقعن چه مرگ سخته؟اخر چه کارشد ؟زنده بمونده                   امیری: کسه که خور بسوزه مه جون سالم بدر بره

فرهادیان: نه. خدا بیامورز خیله در ایچن روز اخر عمری عذاب کشید هرچه پولم مردکه دشته بود خرج بیمارستونی کردن  هیچی که هیچی ..  خدا بیامورزه

عسکری :واقعن چه مرد در دناکه خور از هر دو دنیا نامحرم کرده.

دلیر: همگی ما یه روزه بخم مرد .راست خو مگن عاقبت خاک گل کوزه گران خواهیم شد پس چرا؟      امیری: پس چرا خانم عسکری  یه چایی نمرزی بخورم ما خو لویون ما خشک شد از بس امرو حرف زدم .

عسکری: مو هم امرو مایم یه خاطره از مرگ خالو خو ممرضا تعریف کنم

خزائیلی: خه زبابرو چایی بیار. ما خو جایه نمه برم. بر همی دور هم جم شدم

عسکری بلند میشود وفلاکس چایی را می اورد وبرای بچه ها چایی می ریزد  . موبایل خزائیلی  زنگ می خورد .تهیه کننده: قرار شد موقع ظبط نمایش موبایلو همه خاموش باشه.      خزائیلی :اولن العان موقع ظبط نمایش نیه.دومن موقع تمرین نمایشه ایه

تهیه کننده: متوجه شدم        خنده همه گی    دلیر: چاییون خور بخوریکه سرد مشو

خزائیلی : در ضمن اقای تهیه کننده موقعه که رو صندلی هونشستایی ایقدر خور جل جل مدی که حواس همگی پرت مشو. هی یه بار خور به ای بر کج مکنی یه با رخو ربه او بر دگه کج مکنی.  حس خور موقع تمرین ازدست مدوم.     فرهادیان: بازبه ارباب  مو گیر دادی دیوار ازو کوتاه تر ندیدی ؟   تهیه کننده: باشه ازی به بعد رو زمی  هومشینم تمرین مکنم که  دگه...   خزائیلی : مو یه انتقاد از شما داروم .  تهیه کننده : باز چه کاره ؟

خزائیلی: مگه ما بر صدا سیما کار نمکنم ؟      تهیه کننده : خا چرا؟      خزائیلی: مگه ما هدف ما اشاعه فرهنگ عامه نیه ؟ تهیه کننده : خا چرا 

 خزائیلی: پس فرق ما با بقیه بچان رادیو چنه ؟که اونو هر موقع مه برن یه برنامه یه جا ظبط کنن ماشی میه ور ردینو اینو مبره میاره.  به ایور واو ور  واخر سر هم میارن اینور در سرایینو اته مکنن ولی مایو باید به هزینه خو بیم ور صدا سیما...

   فرهادیان: یه انتقاد به جایه خانم کرد.   تهیه کننده: باشه چشم، هنو اوله. بعدنم مو مایوم خود اقای سلیمانی مدیررادیو صحبت مکنم. بینم مرد چه امر مفرمه ؟  چش پیگبر مشوم .  خیله خو  خانم عسکری چایی خور بخوردی در مور مرگ خالو خو ممرضا مستی صحبت کنی ؟  امیری: خیله خو سریع تعریف کنی که مه بروم ور ارشاد که هنو اونجه هم کار داروم.  عسکری: مو یه دایی داشتم که جوو مرگ شد یعنی ناکام از دنیا برفت   خزائیلی: چن ساله بود؟    عسکری  : 28 ساله      دلیر : اخ اخ  طفلوک او هم خور بسوخت ؟  عسکری: نه خانوم جان چه چه خور بسوخت؟ .فرهادیان: منظوری ای بوده که حتمن جنت بازی مکرده پایی رو خت شده بسوخته؟     عسکری: داروم تعریف مکنم اشتو نکنی؟ دایی مو خودرفیق خو  شهپر ،که تو بازار سرپوش، قدیمو بر خو ادکلن مفروخت خودم مرفتن به اکبریه.   تهیه کننده: اکبریه کجه یه ؟    عسکری : همی موزی العلن اخه قدیم اکبریه بر خو یه کلاته بود وملی غفاری ومعلم ره هنو تازه داشتن سرایور اپچات کرده بودن مساختن . خلاصه دونفری سوار موتورمشن وار تو خیابون عدل بر خو مرن که یه سرباز خودیه موتور اژه از ته معلم شخله بر خو میه .      فرهادیان: دایی شما خود چه موتوره بوده؟   عسکری: دایی مو خود موتور 200  خلاصه دو موتوری مین چهار را ه اول عدل شاخ به شاخ ور هم مزنن ودایی ما سر تیر کشته مشو وشهپر هم دست وپایی مشکنه .   دلیر: سربازه چه؟ او چه کاری مشو؟    عسکری : او هم پرتو مشو تو کندال یه کمه پایی زخم وزخال مشو .   امیری» بله.... خدا بیامرزه    

 عسکری :  خدا اموات شمارم بیامرزه

امیری: بله مرگ حقه همی ما یه روزه ممرم یکه زودتر یکه در تر  .  ما همه رفتنی ام

خزائیلی: ولی شمایو مدونی که اگه ادم صدقه وده باز مرگ ادم دنبال مفته ؟یعنی اگه هموروز دایی شما ممرضا صدقه ومداد....      تهیه کننده: خانم  خزائیلی ول کنی دگه، باز شما تا فردا از خوبیون صدقه تعریف مکرده بی .

عسکری: ولی از شوخی گذشته مو هالا به حرفون خانم کار ندارم ولی صدقه عمر ره زیاد مکنه.      تهیه کننده : هدف ما ازی صحبتون امرو ای بود که مستم خبر فوته یکه از بستگان شمار وشما یو گویم

صدای همهمه بازیگرها همراه با ترس واظطراب

 امیری: بله شمایو خو تا العان همه مگفتی که مرگ حقه وزود یا در همی ما رفتنی یم العان دگه اماده شدی بری خبر شنیده فوت یه که از بستگان خو

دلیر: مو همودم گفتم ای دور هو هونشستونو واز مرگ تعریف کردنو یه سر خره دزر خه بود؟   فرهادیان: بابا مگه شمایو نبودی که العان مگفتی مرگ تولد دوباریه پس  چه شد او اعتماد به نفس شما به همی زودی جا زدی؟ .  عسکری: خا زود باشی گویی بینم از قومون ما خانمو کسه ور طرف شده یا از اقایانه؟  زود باشی که دگه اشکون مو سرازیر مشو؟    تهیه کننده: خونسردی خور حفظ کنی  از اقایانه 

 خزائیلی : مگوم نکنه فرامرز مهدوی نویسندی ما بمرده خه بود 

باشنیدن این حرفهمه دوباره می خندند   

امیری: او العان پایی نشو مخه کرد پاشنه پا خور هی ور زمی مخه زد

 فرهادیان : ای جور که شمایو همه داری یکه یکه تبرعه مشی . فقط مو بموندم . از قومون خانمو هم خومگی که نیه؟  فرامرز مهدوی هم خو مه دنیا بو شو.  شما دوتا هم خو از مرگ یارو خبر داری. فقط مو ممونم .  ولی مشکله نیه  ما تحمل شنیدن هر حرفر داروم چون مو داغ زیاد دیدم و واقعن معتقدم که مرگ حقه     

دلیر : زود باشی دگه کو اتعریف شی بینم که بمرده  

عسکری: راست مگن ما معطلم  

 تهیه کننده : اقای امیری مو امرو بیومدم ورینجه که گویم

  خزائیلی : خا گویه شما  خو همر نصف جو کردی خودی گفتن خو  

تهیه کننده : اقای امیری تسلیت مگوم شوهر خواهر شما سکته کرده و.....

امیری: چه کاره چه کار شده؟

 

 

 مرگ حقه                                                          نوشته: فرامرز مهدوی    

  

  

 

 

 

 

 

     

           

         

     

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:54 ] [ فرامرز مهدوی ]

کلک                                                              نوشته فرامرز مهدوی

دو تا دختر دانشجو   به نامهای الهام ومریم22 ساله در گوشه ای از پارک با هم صحبت می کنند.صدای پرندگان وعابرین شنیده می شود.  

مریم: چه کار شده ناراحتی؟                             الهام: هیچی اوضاع مو کشمشی ایه   مریم: باز برچه؟ که اسب تور خر خونده ؟           الهام: هیچی مدونی چه کاره؟ دیشب  نه نه مو زنگ زد مگفت، امتحانون تو تموم شو، سریع خور برسونی  که کار داروم.

مریم: نکنه خبر مبر ایه؟ ای نا قلا حالا دگه از رفیقون دل اجونی خو هم قایم مکنی؟

الهام: نه مریم جان مه چه خبر بو ؟                مریم: پس بر چه چنی لوچون تو پتیره ؟

الهام: مدونی؟     مریم: مدونی چه؟ ها چه مه گویی که نمتونی؟   الهام: تو تا به حال عاشق شدی؟    مریم:مو، نه بابا        الهام: برچه؟     مریم: هموجوری مگوم    الهام:اصلا عاشق نشدی ؟  اصلا کسه عاشق تو نشده ؟   مریم: کسه؟  چه گویم شاید خیله کسو باشن که عاشق مو شده بن، مو چه مدونم      الهام: تا به حال کسه از تو نگفته که تور دوست داروم؟       مریم: از مو خو کسه نگفته؟  الهام: پس کسه بوده که تور دوست دشته بو واتو گویده ؟       مریم: مو چه مدونم شاید کسه باشه که ددل خو مور دوست دشته بو، ولی تا به حال کسه مستقیم از مو نگفته که تور دوست داروم . حالا برچه منظور تو ازی سوالو چنه ؟دست پیش ره مگیری که پس نفتی؟   الهام: نه به جان مریم همی جوری فقط مستوم بدونم که اگه یه روزه کسه ور تو گویه تور دوست داروم تو چه کار مکنی؟   مریم:در جوابی زود تند سریع مگوم مو هم تور دوست داروم چون اب روان . الهام :نه شوخی نکو، جدن چه مگی؟       مریم: نکنه ناقلا بر ما کس مس داری ؟ نگاه کو الهام مو خود برادر خو تو ای شهر تنها ایوم، بعدشم خود غریبه وصلت نمکنم  اول گوینده .           الهام: خا دگه    مریم: چرا البته اگه پول دار باشده ، ماشین با کلاسه هم دشته بوده یه شغله  هم دشته بوده تحصیلاته عالیه  هم هموجور دشته بو ، حالا غریبه هم که بو مشکل نداره خود اخوی خو صحبت مکنم .          الهام: نه بابا ترش نکنی؟باشه تور خبر مکنوم. راستی اخوی تو چه او هم کس مس نداره؟ اصلن بر چه شمایو ازدواج نمکنی ؟

 مریم: ای الهام جو  امرو سر دجون ما خواهر برادر کردی،  برکه باز مایی مار دگو ر کنی؟ یکه مایی ومایو بندی ؟ دست بردار نیی. اصلن مو مایوم بدونم مایی بر مو خواستگار پیدا کنی یا بر برادر مو؟

الهام: هیچی بابا هموجوری سوال کردوم البته مستوم بدونم که اگه زودتر تو عروس شدی برادر خور تنها مزاری یا نه؟       مریم: چه کار شده؟         الهام: هیچی بابا، مو مه بروم نماشگاه عکس وطبیعت میدون ابوذر، نمیایی بروم؟   مریم: نه مو خو نمیام دیروز برفتم  الهام: پس خدا حافظ    مریم: خدا حافظ

داخل یک سوپر مارکت .پسر جوانی به نام مهدی 25ساله به همراه خواهرش مریم که دانشجو است سوپر مارکتی را اداره می کنند .مهدی مشغول تمیز کردن مغازه است که خواهرش وارد می شود  مریم:سلام   مهدی: سلام    مریم:برچه امرو دره دیر باز کرده بودی مشتری یو همه ور گشتن ؟    مهدی: برفته بودم ور میدو ن بار و چند تا کلی فروشی جنس بیاروم اخه بیشتر قفسه ها خالی ایه.  تو کجه بودی خیله ور دار کردی ؟

مریم: هیچی امتحان ما امرو یه کم دیر تر برگزار شد بر همو یکم در بیومدوم .

مهدی: دوست تو کجه ؟ مریم : کدو دوست؟ مو دوست زیاد داروم   مهدی: خیله خو خور نمه ورو در زنی  الهام ره مگم.    مریم : چه کاری داری؟     مهدی : هموجوری سوال کردوم.مریم: ای سوالو به تو نیه مده  هوش وهواس خور جم کو که کلا تور او بنبره

مشتری خانم: ببخشی فتو کپی هم شما ور وداری؟   مهدی: نه دستگاه خرابه

مشتری: ببخشی کاغذ اچار چه داری؟   مهدی: نه دودو   اچار ماچار ندارم اینجه سوپر مارکته مکانیکی جلوتره  مریم: ای چه طرز برخورد با مشتری؟    مهدی: ول ما کو دودو به جا ای حرفو بیا ته یخچال ره تمیز کو. دوربر یه کم جم جور کو که یه بار بهداشت بنیه ور ما گیر ده.         مریم:نگاه مهدی، ای خیار شورو خو رونجه کف جم شده  یه کم به مغازه برس تو خو تموم سلیقه نداری                             مریم ومهدی درهای یخچال را باز وداخل ان را تمیز میکنند.الهام وارد مغازه شده وصدایش را عوض می کند وقصد دارد انها را سر کار بزارد

الهام: ببخشید سیب زمینی دارید؟   مهدی: نه خه   الهام: پیاز چی؟ مهدی : نه خه ندارم

الهام : خیاراتون همیناست ؟ مهدی: خیار منظور شما خربزه خو ندارم اگه خیار سبز مایی  چرا هایه.    الهام : یعنی چه ؟اگه خربزست، که دیگه نمیگن خیار؟،  اگه خیاره که دیگه نمیگن خیارسبزو  خیار بادرنگ   شما معلومه که؟     مریم: تونی الهام به خدا تموم تور  بنشناختم  چنو قلمی حرف مزدی ؟     الهام:داشتی کفری مشدی؟    

مهدی: نه مدونی سرون ما  پایی بود داشتم خود دودو یخچال ره تمیز مکردم

الهام: مریم  دگه مار تحویل نمگیری؟   مریم: نه به جان تو سر مو پایی بود حواس مو  به یخچال بود. نکه دیشب برق قطع بوده ته یجچال یه دریایه او جم شده. امتحان چه جوری بود؟        الهام : خوب بود؟ تو چه کار کردی؟   

مریم: موخو دگه از سوال 7 به بعد ره همه 10 20 30 40 مکردوم

الهام: باز خوب بود سوالو همه چهار جوابی بود .بعضی از بچا   جوابور مرسوندن

مریم: نه بابا مو خو چنو مراقبو مور چهار چشمی مچروندن که نتونستم سر خور از رو ورقه ورداروم.   الهام: خا برم، نمایی بیایی؟   مریم: چرا وسطک العان همینجر تمیز کنم بیومدوم .     مهدی: بره دودو. بره. توکاره داری بره خود مو ومسطوم. باز دم نماشوم بیایی یه سر پله اینجه وسطکی که ما بروم یه جایه.       مریم: کجه؟      مهدی: مغازر مایوم عوض کنم                  الهام:بر چه حیف نیه چنی جا خوبه نزدیک دانشجو یو؟  مریم: حیف خو چرا ولی...            مهدی: تازه  جا افتاده بودم، مشتری پیدا مکردم.    مریم: مدونی خود صاحب دیکو، مگه مایوم بر پسر خو ساندویچ فروشی وا کنم  بر همی گفتیه مغازر خالی کنی.    الهام: اقلن وامستادی تا اخر ترم دانشجویو ،بعد مرفتی؟   مهدی: خا دگه حالا بینم چه کار خه شد.    مریم: خا اخوی، مو برفتم کار نداری؟   مهدی: نه همشیره برو  خدا حافظ  تو    مریم: خدا حافظ

الهام: خدا حافظ مهدی اقا   مهدی: خدا حافظ شما الهام خانموم .خوش امدی قدم بر چش

داخل خانه رادیوموج بیرحندروشن ، مهدی ومریم در خانه نشسته وبا هم حرف می زنند

 مریم: بیا مهدی قبض برق دم در اوفتاده بود  مهدی: به به چه پول برقه میه؟ ای برا مار خو برق بگرفت   مریم: خا تابستو ایه  یخچالو روشه، فریزر روشه، مهتابی ولامپو تا نصف شو روشه، فن روشه، نمه ایقدر پول برق بیه؟     مهدی» ای دودو ما خو به شر همی پول اب وبرق و تلفن بموندم  هر چه هم بدر میارم اخر برجی باید دودسته تقدیم  صاحب مغازه کنم،  بری اجاره خونه.   مریم: راستی صاحب مغازه امرور مور در دانشگاه دید .

مهدی: در دانشگاه چه کار مکرده ؟ تنها بوده یا خود پسر کله دیونی خو؟  مریم: هیچی عبوری همدگر دیدم.  بعد امو گفته که از برادر خو گویی که حرفون مور جدی بگیره ، که ما معطلم که مه بچی خور سرو سامان دنم    مهدی: ای وهمونه ای بچه ازونه، او دگه سرو کله ای از کجه پیدا شد    مریم: قبلن سربازی بوده حالا هم خو سربازی تموم شده   مهدی: که مگه سرباز بودیه ؟ بچه پولدارو خو سربازی نمرن  ای مایونم که اگه هشت برادرم باشم ای یکه هنو پوتینون خور بدر نیارده ،دگه کلی اویکر دگه متراشن، لباسون سربازی دبری ایه مره به خدمت                  مریم: اخه او خو سری تراشیده بود    

 مهدی: یه دوره چن روزیه برفتیه.  دگه پدره خدمتیر خود پول بخریده.  مگه نشنیدی که مگن بچه پولدارو بی خیال نظام. بچه بی پولو از جلو نظام     مریم: پس چنو       مهدی: ها برا معلوم نیه چه هنر مزدیه که سریر بتراشیدن .اگه یه بار در مورد پسر خو گوش زد کنده به حرفی نکنی      مریم»:  نه کاکو چنو کسور که جم مکنه .اراستی الهام اینجه بنیومه    مهدی: ورینجه؟  مریم: ها اخه مستیه خدا حافظی کنده   مهدی: خدا حافظی برچه ؟ مریم: بری که مه برده به شهر خو

مهدی: ای بابا چنو مگی مه برده به شهر خو که اگه یه که اینجه بو فکر مکنه از کدو شهره  همش 40 ، 50 کیلومتر تا  شهرینو فاصله   راستی نگفتی؟ مریم: چه نگفتم؟

مهدی: نگفتی کس مسه هم دارده   مریم: برچه؟ باز فیل تو یاد هندوستو کرد؟

مهدی: نه همی جوری دختر خوبیه، با حرمته، ازی خوش مو میه.     مریم: نه بابا؟ باز یه بار تب نکنی؟  مهدی: ای دودو حالا کو یه بار ما هم بعد 25 سال کو تب کنم  مه چه کار شو؟  مریم: منظور؟  مهدی: منظور خاصه نداروم .   فقط مستوم بینم ،تو که خودی رفیقی ووردورهو رفتو رو داری ، مستوم بینم که خواستگار هم دارده یا نه؟  فقط همی

مریم: اگه نداشته ؟   مهدی: اگه نداشته خو هیچی مروم سلی خور ته صف مزاروم

مریم: عجب ادمیی تو؟     حالا اگه خواستگار داشته چه؟        مهدی: هیچی سلی خور از هفت بو رد مکنم.

 مریم در حالی که می خندد : باشه زر زبونیر اخو مکنوم ولی او یه پدر جل باز داره که ..

 چند روز بعد مریم والهام کنار خیابان ایستاده ومنتظر تاکسی هستند

الهام: معلم  معلم؟    مریم برم سوار شم ماشی وستاد     مریم: نه وسطکم تاکسی بیه

الهام: خا ای هم خو مسافر کشه ؟   مریم: نه مو خود مسافر کشو سوار نمشوم  خوش نداروم .  تاکسی بوق میرند  الهام:  معلم؟ معلم؟   خا ای هم تاکسی برم سوار شم

 مریم:معلم؟   تاکسی: بله سریع سوار شی که اینجه ایستگاه نیه. مار جریمه نکنن

مریم والهام سوار می شوند ودرب را می بندند وداخل تاکسی با هم حرف می زنند

مریم: خا چه خبر  برفتی کجه ؟    الهام: شهرو دیار خو         مریم: ها چه خبر بود ؟

الهام: خبر خاصه نبود   مریم: خا تازه چه خبر ؟  الهام: مه چه خبر بو برچه چنی نگاه مکنی    مریم: چه کاره بر چه چشون تو چنی پرباده؟ برکه بگرستی؟         الهام: نه

مریم: چرابگرستی معلوم مشو، مور نمه که گول زنی؟  قشنگ معلومه مشکل داری که نمه ور مو گویی یا داری از مو پنهان مکنی     الهام: مشکل خو هیچی ولی یه چیزه ایه که مور خیله عذاب مده.   مریم: چنه گویه؟   الهام: خا برم یه جای خلوته   اقای راننده پیاده مشم    رانندهتاکسی:  ایستگاه رسیدم نگه مداروم    مریم: اقا  رد شدی ؟    راننده: مگه پشت شیشی ماشیر بنخوندی؟ خوبه سواد داری؟   الهام:بخوندم نوشته سواتر وپیاده شدن مسافر فقط در ایستگاه . برچه پس موقع سوار کرده هر جایه ترمز مزنی  فقط موقع پیاده شده  یاد شما مفته پشت شیشه چه نوشته؟  مریم: اخه دورتر ومستن که تاکسی متر بیشتر بندازه. تاکسی می ایستد وپیاده می شوند لحظه ای بعد موبایل الهام زنگ می خورد

الهام : الو                 فرهاد پسر عموی الهام از ان طرف گوشی با الهام صحبت میکند

فرهاد: الو سلام خانوم کوچولو دگه مار تحویل نمگیری ؟                الهام: چه کار داری ؟

فرهاد: هیچی یه دوست واشنا ، خود تو چه کار مه دشته بو ؟   مریم: کنه الهام؟

الهام رو به مریم : یک لحظه وسطه مریم مو العان میام     الهام:  چه کارداری؟ مگه نگفتم دگه زنگ نزنی   فرهاد: حالا باز شماره مفته گوشیر ور نمداری    الهام: حرف حساب تو چنه؟ فرهاد: حرف حساب مور خود تو مدونی    الهام: گوش کو بچه پرو ای فتیلر م از گوش خو بدرار اگه فکر مکنی ...   فرهاد: مو فکر نمکنم یقی داروم ..بعدنم تو خود او پسری بقال چه سر خر دزر داری؟ الهام: به تو هیچ ربطه نداره    فرهاد :  نگاه کو الهام نزار پتان تور پیش عمو  رو او رزم      الهام: مو کار نکردوم که کسه مسته باشه پتان مور رو اورزه    فرهاد: به هر حال رو پیشنهاد مو فکر کو  مو بد تور نمام  

  الهام: اره ارواح خاک عمی تو تا همینجه هم که به حرف تو کردوم کله ضرر کردم    فرهاد: چه ضرر کردی رفیق؟  غیر ازینه که .... گوشی قطع می شود        مریم: که بود الهام؟    الهام: بی شعور عوضی حرف زدن خور نمفهمده    مریم: چه کاره کنه ؟ باز که اوضاع تو کشمشی شد   الهام: هیچی بابا         مجدد موبایل الهام زنگ می خورد        الهام: نمام جواب ودوم   مریم: اموده مو جواب دم.   الهام: نه نمه.  مریم: خا گوشیر خور خاموش کو.  الهام: نمه به خاطر هر مزاحمه خو گوشی خور خاموش مکرده باشم  

مریم : مزاحم، تو مزاحم تلفنی داری؟              الهام: ای بابا ...

مریم: ای کنه که مزاحم تو مشو؟ بیا ور اخوی خو گویم تا ایر سر جایی هونشونه.

الهام: نه باشه به موقعینجه.      موبایل الهام مجدد زنگ می خورد

مریم: شماره ای چنده؟  الهام: هیچی بابا از  کارت تلفن زنگ مزنه  شماره ای نمفته

موبایل همچنان زنگ می خورد واین بارمریم گوشی را بر میدارد          مریم: الو مفرمی؟ 

 پدر الهام: الو الهام جان بر چه گوشیر ور نمداری؟   مریم: مردکی عوضی تو خجالت نمکشی مزاحم دختر مردم مشی  تو از خو خواهر مادر نداری ؟     پدر : گوشیر بدی به الهام    مریم: او جا دختر تور داره تو مثل یه خره زاد داری ا زی چه مایی؟    پدر با عصبانیت : گوشیر وری ده دختر  مو بابا یینم   مریم: اخ اخ شرمندی شما .... الهام بابا تونه بیا گوشیر بگیر .   الهام: سلام بابا.  پدر: معلومه تو چه غلط مکنی ؟ که گوشیر ورنمداری ؟      الهام: ها هیچی بابا داشتم ..  پدر : حرف  مفت نزه همی العام وسایلون خور جم مکنی میایی ور سرا .     الهام: اخه بابا جان            پدر: اخه نداره همو که شنیدی  ور بچی ادم یه بار یه حرف مزنن .       الهام: اخه بابا فردا اخرین امتحان مونه

پدر: گفتم همی امرو میایی. تو امتحان خور پس دادی    الهام: بابا   پدر: بابا بی بابا  همو که شنیدی                پدرالهام گوشی را قطع می کند

الهام: ای خدا ای چه بخت واقبالیه که مو داروم      مریم: چه کاره بر چه ناراحتی ؟

الهام: بابا مو خیله عصبانی بود.  حتمن پسری خر، کار خور کرده     مریم: بابا تو چه جور اخلاق داره؟      الهام: بابامو دیکتاتوره . تو خونه کسه حق نداره رو حرف او حرف زنه،  حرف حرف خودینه.    مریم: نه نه تو چه؟       الهام: نه نه مو خو هیچی. او بچوک خو فقط گریه مکنه وکسه هم به حرفی تره خورد نمکنه

 ساعتی بهد مریم والهام ومهدی سه نفره سوار بر پیکانی به سمت شهر الهام می روند

مریم: خوب شد که رفیق تو بدل ارومه که ماشین خور وتو ده او خو از دستی او نمچکه؟ 

مهدی: مو فقط به خاطر الهام خانوم. وگرنه مو یه ادم بد ننگ هیوم که اصلا پیش کسه رو نمزنم      الهام: دست شما درد نکنه انشاالله که بتونم زحمتون شمار جبران کنم ...نمد ونم  اگه شمار نمداشتم چه کار باید مکردوم    مریم: دوست ورفیق خو الهام جان بر چنی روزو خو به . از قدیم گفتن قدر یار مهربان کی دانی وقطعه که بدست ناکسه در مانی

الهام: ای هم چه ناکسه اگه بدونی ....   مهدی: موخودمو میام خود بابا شما حرف زنم ومرد ره حالیدو کنم       الهام: شمار به خدا مهدی اقا، اگه مشو تند تر بری که مو فردا امتحان داروم هیچی بنخوندم         مریم: راست مگی مو خو لا کتاب رم وا نکردوم

مهدی: شما شنیدی که مگن عاقل اهسته مره وعاشق تند. فعلن خو تو دوران عاقلی خونم تا عاشقی  خیله مونده.            الهام: حالا یک بار ه اگه مشو ...    مهدی: ای هم دنده 5 فقط به خاطر شما      ....       صدای موسیقی از پخش ماشین شنیده می شود

منزل پدر الهام    مادر وپدر الهام با یکدیگر صحبت می کنند

پدر: ای دختر دگه بدرد درس ومشق ودانشگاه نمخوره. سریع باید ایر شوهر دم برده خونی شو       مادر : خا مگزاشتی امتحان خور مداده   پدر: مو بی زار ازو امتحانی هم ایوم. درسو مشقی هم سریر بخوره      اخه کدو قومون ما دختری برفته دانشگاه

مادر: دوره عوض شده مرد  العان زیر دیپلم ودانشگاه بی سوادند       پدر : وخه وخه تور به خدا، نصف مردم ای کشور زیر دیپلم ان     مادر:  مرد او موقع یارو با 6 کلاس بر خو دکتری مکرده     پدر: اصلا از همواول هم ای تو بودی که با اشکون خو ،گزاشتی برده دانشگاه  وگرنه   اوالعان باید با همو چرخ خیاطی خو هونشسته مبود بچی هم کناری ایر برخو مجلوند

مادر: وخه وخه تور به خدا . دختره 12سال در س نخونده که برده دستی چرخ خیاطیر مچرخونده بو.  ای همه زن دکتر ومهندس تو کشورن اونه از کجه بیومدن ؟مگه الهام مو چه کم داره اونو هم مثل همی بودن از یه جایه شروع کردن که بر خه العان باعث افتخار کشورن....   پدر : مو همینجه ای موضوع ره تموم مکنم  وایر ور پسر عمویی مدوم تا قال قضیه کنده شو ودولو ته چاه افته     مادر: او پسری لات بی سرو پا  که 5کلاس سواد داره،

 برخو موتور معامله مکنه،مو بیام دختر دانشجو خور وری دم    پدر: باشه هر طور بو باز خودیه. بچی برادر مونه، از بچی برادر که بهتر؟  پیر قدیم گفته اگه خودی بکشه باز به سایه مکشه  قوم وخویش اگه گوشتون هم ره بخورن ولی استخونوم هم ره پیش غریبه نمندازن         ایفون خانه زنگ می خورد      پدر: برو بینه کنه؟      مادر: الو........ بیی تو

فرهاد: سلام عمو جان    پدر: سلام عمو زود تر ازینو معطل تو بدوم      فرهاد: برفته بودم یه موتور قو لنامه کنم     پدر: خوب کاره کردی کاسبی چه طوره ؟    فرهاد: خراب نیه . یه رفیق داروم تو پمپ بنزین کار مکنه.  کارتون سوخت که ممونه ره ور مداره میاره، به نیم و نیمسوز ازی مخروم.  اودم بری موتورون که کارت ومدارک نداره  خودینجه راستن میاروم  . سلام زن عمو جان     مادر: سلام      فرهاد: چه خبر؟ الهام خانوم کجن؟

مادر : مه کجه باشن هر جا که باشن العان دگه مین  .برچه کار داشتی خودی؟  

فرهاد: هیچی کاره خاصه خو نه، فقط در مورد همو مورد که عمو گفته بود که بیایی رسمی صحبت کنم. بری جلسی عقدون خو خود الهام خانوم بیومدوم     پدر: خوب کار کردی

مادرعصبانی: مو نباید بدونم که ای چه قضیه یه که مو خبر نداروم؟  مگه مو مادری نیوم؟

پدر: نمه خورار خف گوشی زنی؟ تا کی مه مثل کبکو  سر خور زر برف مکرده باشی . تو نمدونی که دختر تو عروسی شده  باید بره خونه شوهر

ایفن مجدد به صدا در می اید      مادر گوشی را بر میدارد    مادر: کیه؟......    بیا تو

 پدر : که بود که زنگ مزد؟ مادر: الهامه خودی هم بیومه .     الهام: سلام     پدر: سلامو زهر مار معلومه تال به حال کدو گور بودی ؟     الهام: سلام نه نه.  چه کار شده که بابا  چنی کفری ایه ؟ مادر: هیچی  برتو خواستگار بیومده.  الهام: که مو اگه بمروم هم  راضی نیوم جنازی مور رو دشی نن  چه حرفو .    فرهاد: الهام خانوم موتور در سرار دیدی  ؟ موتورهزاره. موتور تازه تعمیر . رینگ وپیستون  صفر تونجه .     الهام: مبارکه صاحبینجه     فرهاد: ای حرفو چنه دختر عمو؟ مانو شما ندارم  کارت سوختینجه هم پره 120 لیتر فول

الهام: بابا خودمو کار داشتی؟   پدر : اگه کار نمداشتوم پس مرض داشتوم گویوم که بیایی.  بیا اینجه هونشی خود تو کار داروم.  مایوم در مورد ازدواج تو خود فرهاد صحبت کنم . الهام: مو وفرهاد با هم تفاهم ندارم ما بدرد هم نمخورم   .    پدر: چه غلطو ای حرفون صد تا یه غاز ره دوباره نشنوم .    مادر: خا راست مگه دختر مو، نباید بینی که به هم میاین یا نه     پدر:  مودیدنی یو هر چه بوده دیدم و وشنیدنی یو رم شنیدم   تو اگه به تنگ ورسمو هم شده تو مال پسر عمو خونی .   فرهاد: الهام خانوم  مگه نشنیدی که مگن عقد دختر عمو پسر عمو یو تو اسمونو بسته شده .       الهام: ولی بابا....   پدر: ولی بی ولی بیا هونشی که مه در مورد روز عقد صحبت کنم       

سر کوچه خانه الهام /مریم ومهدی داخل ماشین نشسته و با هم صحبت می کنند

مریم: موهم باید خودی مرفتم؟    مهدی: نه بابا ندیدی چه مگفت الهام؟ باز مرفتی که پدری دو تا قلمبه دبار تو مکرد . نشنیدی مگن ادم نفهم هزار من زور داره؟

مریم: دختر خوبیه دلمو خیله بری بسوخت .   مهدی: جان؟ چه کاره؟ حتمن مخی گفت که مو بری بروم.      مریم: از خدا تو هم هیه. باز هی مایی زر زبون مور اخو کنی 

 مهدی: راست خور گویم از همو روز اول که پا خور تو ردیکون مو ناده وسراغ تور بگرفته ازی خوش مو اومه از حجب وحیایی خوش مو اومه.  فقط معطل یه فرست مناسبه بودم که خودتو صحبت کنم که یه کمه بیشتر ازی برمو صحبت کنی

ناگهان درب خانه الهام بار میشود .پدر ومادر الهام سراسیمه از خانه بیرون می ایند

مادرالهام ناله کنان: ای خدا ...  بیچاره شدم دختر مو از دست مو برفت ای چه بلایه بود؟

 مریم:ای  وای مور مرگ ده  او الهام نیه که ای دبغل خو کرده مادری؟ کجه دارن مرن؟

مهدی: چرا خودینه، کو اتشو بینم چه کار کرده دختره خود خو .اوخو بیهوشه نیه؟

مریم: چه کاره الهام جان؟ چه بلایه سر خو بیاردیه؟ایر بیی خود ماشی به بیمارستان ببرم

مادر: برفتیه سم خوردیه   مریم: اخه برچه ؟      مادر: از بابا یی سوال کنی؟چه گویوم

فرهاد : عمو شما بیی خود موتور هزار مو برم او ماشینون از رده خارج ره ول کنی؟ 

راهرو بیمارستان .مهدی ومریم در یک گوشه. فرهادوعمویش در گوشه ای دیگرایستاده         

مهدی: همی پسر عمویینه؟    مریم: ها پدره  مسته الهام ره به زور وری دن. او هم از مجبوری برفته، دگه شیتو تو پوستی مخزه، مره ای کار احمقانه رمکنه .دختر بیچاره      مهدی: دل امگه وخزم تو همی راهرو بیمارستان ،ایر سر تشنقی کنم. تا جا خر بستن خور بفهمده .بچگه قیافه ای ادوشنگلی مونه اووقت برما چه ادعایو داره   مریم: ای هم از بچی صاحب دیکون مو  چیز کم نمیاره  چن تخته ای کمه .  ناگهان دراتاق باز میشود ومادر گریان بیرون میاید .پدر: چه کار شده ؟  فرهاد :خوب مشوده زن عمو؟   مریم: مشو الهام ره بینن      مادر: بچوک مو مفتی مفتی از دست مو برفت سم به بدنی سرایت کرده دکترو مگن معده ای خونریزی کرده.       پدر: ای بابا ای چه کار بود گه خود خو کردی برچه دستی دستی خو ومار بدبخت کردی؟     مادر: همش تقصیر تو بود هی مستی به زور ایر ورفرهاد  دی.حالا بیی اقا فرهاد، شما که از قوم وخویشی حرف مزدی ؟       فرهاد: همش عمو زر گوشون مو خزیده بود. مو روز اول هم گفتم که ازدواج دختر عمو پسر عمو خودم خوب نیه. از همی ای دکترون تو بیمارستان سوال کنی ؟بینی چه مگن؟ بچان ما فردا عیبو به دنیا میه .     پدر: عجب ادم بی چشم ورو یه هیی. مگه تو نبودی که هی مگفتی..    فرهاد: مو باید بروم که مه یه سند موتوره بری یکه بزنم.فرهادمیرود   مادر: بخور قوم وخویشون خور  حالا دیدی؟   پدر: خدایا مور ببخش مو خیله وری  ظلم کردم. خودم کردوم که لعنت بر خودم باد. مهدی: ببخشی حالا مشو الهام خانوم ره بینم   مادر: بله بفرمی تو مریم جان اجلو شی.    الهام: سلام   مریم: چه خبر الهام جان؟ خانوم دکتر مشو بفرمی حال دوست مو چه جوریه؟        دکتر : ما معده اینو شستشو دادم  خوشبختانه تونستم سم ره از بدنینو خارج کنم  وخطر رفع شد   

پدر: پس تو زن الکی مگفتی مویون مو سیخ شد   مادر: بله فقط مستوم  بچی برادر تو که ایقدر سنگیر به سینه مزنی ایر بشناسی         مریم: مهدی کجه مری؟. مهدی: هیچی مروم سلی خور بیاروم تو  صف بزاروم تا کسه جلو مو نشده...مریم والهام میخندندو....

 کلک                                                       نوشته فرامرز مهدوی 

 

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:53 ] [ فرامرز مهدوی ]

  ياد او  وقتو بخير                                                   نويسنده: فرامرز مهدوي

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت 6- عروسی

 

صحنه 1- خارجي- روز -ميدان

قنبر دوان دوان ا ز انتهاي كوچه نمايان مي شود وفرياد مي زند

قنبر:  عمو رجب   عمو رجب   خبركنيون شهري بيومدن

رجب: خيله خو عمو  يه جاي اروم گير.  چپي گري هم   نكني كه ور ما ايراد مگيرن

ماشين هاي مدل بالاي وارد روستا مي شوند  ودر كنار ميدان روستا توقف مي كنند ومهمانها با لباسهاي اراسته از ان پياده مي شوند كودكان هر كدام بعد از پايين امدن از ماشين ها به سمتي مي دوند

يكي از بچه ها كه قنبر را مي شناسد صدايش مي زند وبه سمتش مي رود

كودك: چه طوري قنبر  برو خر ره بيار تا سوارشم .   بچه ها اي همو خريه كه تو فيلم شرك بود  . من سوارش شدم

قنبر: او عرفانو هم بيومده اگه راست مگي بيا برم خودم تشله بازي كنم تا از تو وبروم

يكي از بچه ها با چوب خري را كتك مي  زند وديگري روي ديوار باغ راه مي رود وبه بقيه بچه ها مي گويد

كودك: بچه ها كه متونه عين مو اي جوري رو ديوار راه بره

يكي از بچه ها گوش گوسفند ي را گرفته  ومي كشد.  غلوم در حاالي كه عصباني به نطر مي رسد فرياد مي زند

غلوم: اي بچا از كننن كه جمع نمكنن . گوش چبش مور ور كندن

برات:چه كاره غلوم كه چني زور ار حلق خو مكني

غلوم: اي برا اينو خو بچه نين خر چه ين مااز قنبر شما  مناليدم

برات: قنبر ما خو گل سر سبده

استا حاجي: اي غلوم  بچه شهرين دگه  دارو درخت  خو نديدن  دلينو خوشه

برات: راست مگه استا حاجي .تو شهر خو به غير از  دودو ترافيك  سرو صدا چيزه دگره   خو نمبينن

 امرو از عمرينو حساب  مشو

در اين لحظه رجب بچه ها را صدا مي كند وبچه ها به طرف او مي روند  وكبريتي را به انها مي دهد تا با هم بازي كنند

رجب: بيي بچا اي پوش كبريت ره بگيري  برخو شاه ودزد بازي كني

بچه ها كبريت را مي گيرند  وبا قنير به گوشه اي از باغ ميروند ودر سايه درختي مي نشينند

فرامرز وصفر در مقابل  شيشه ماشين ايستاده اند  وفري عينك دودي  اش را يه چشم مي زند 

فرامرز: صفر تيپ مو چه جوري يه؟ چخ چخي يه ؟ اين بچگي يون هتريك روشنه .

خودمانم اميرخان تموم ور مو مونه

صفر: كو اموده بينم به مو مياده

صفر عينك را از فري مي گيرد وبه چشم مي زند

فرامرز: اي ول صفر تيپ خو نيه تيوپه .قيافي تو بيشتر ازو مگسه تو فيلم نيكو بود كه عينك مزد تموم ورو موني

صفر:عجب ادميه. نگاه كو. فرامررز تو رانندگي بلدي  با اي ماشينو

فرامرز: مرد حسابي  فري ره دست كم بگرفتي  مو ياره پايه 1 پايه 2 پايه 3  پايه 4 هنو اگه امسال مرفتم تصديق 5 خورم مستوندم  مو ياره سال 37 بود كه راننده گارد امپراطوري بودم

صفر: ياره امپراطورو خو ماشي  نمدشتن  بر خو گاري خري سوار مشدن

فرامرز: خا چه فرق مكنه . رانندگي رانندگي. چه  درشكه وتراكتور  چه اي ماشينو

صفر: ديدوم او رو موتور خالو برات ره چه جوري ور ديوار بافندي وبه 4 قسمت مساوي تقسيم كرديده

فرامرز: اصلن همو خو يه هنريه  نمايي كه  متونست به او تميزي دسته ره از تنه يا چرخ جلو ره از دو شاخ جدا كنه

صفر: بيا بيني اي چنه كه تو ماشينه

ناگهان دزد گير ماشين به صدا در مي ايد وفرامرز وصفر فرار مي كنند صفر به واسطه عينكهايي كه دارد به زمين ومي خورد واسباب خنده فري را فراهم مي كند 

 

صحنه 2 خارجي- روز- منزل برات

شهربانو در وسط حيات ا يستاده ومهمانها  را خوش امد مي كند  سه زن ووشوهر جوان وارد روستا مي شوند  وبه سمت ايوان ميروند

شهربانو: خيله خوش اومدي . بچان شما چه شده؟  شما يو خو تنها بي مدي؟

مهمان: بچا خو تا از ماشينو اته اومدن  رو ور كشمو برفتن 

يكي از مهمانها  به سمت  مستراح مي رود  .شهربانو به سمتش مي رود  وبه او مي گويد

شهربانو: وسطكي اوفتابه ر برشما اوكنم  كه او نخه داشت . اخه بچه ها اوفتابر ورمدارن ته سرار او پاشي مكنن

مهمان: اخر دگه امشب پشت رجب به خاك خه رسيد  كه بچي خور ادر مكنه

 

شهربانو : دگه چه كار كنم مجبورشدم قرض كنم اير ادر منم

مهمان: ماشالله امسال خوب سر سبزه 

شهربانو: ها دختر قوم بالاخره بغض اسمو بشكست  و بباري .كلاتان پايي خيله رود روي  شده هر جا سيل بند بوده او بررده

 

صحنه 3 خارجي- روز- باغ رجب

فريبا وپري وزهرا  به همراه چن تا دختر شهري  در باغ  ريسماني را به درختي بسته  وتاب بازي مي كنند  صفر وفرامرز  داخل همان باغ كمي ان طرف تر  مشغول جمع كردن  شاخه هاي  خشك  وكنده درخت هستند

پري متوجه پسرها مي شود  وبه فريبا مي گويد

پري: نگاه كو صفر خود فرامرز شما اونجاين  چو جمع مكنن . صدايينو زن بيان رسمور  محكم كننن  كه تاب دوباره وا نشو

زهرا: ول كو بابا هي صدايينو زنم كه چه

پري: خا مو خو نمتونم مخكم كننده  هي وامشو تنو

زهرا: بيا خودمو برتو مخكم كننده كه نتوني  گره اينجر وا كني

فريبا از تاب پياده مي شود وبه سمت فرامرز مي رود

فريبا: ميايي يه  نگاهه وري تاب  كني؟  باز زوره تو بيشتر  .هر چه باشه تو جوني وجاهل

فرامرز: حتمن مخي گفت  خودي لباسون پاره وعرقو  خو بيام . اونجه  جا دخترو .مگه بر بچ شهري ر نمبيني

.گده خودت مي دوني

فريبا:  هميشه مگه خو همي سرو وضع  نبودي باز امرو  چه كاره كه ور خو نمزني

فريبا: بيي اقا صفر  يه نگاهه وري تاب كني  كه بچا   رواندختن  روينو ر ور زمي نندازي

صفر: نگاه كني فريبا خانم العان وقت نيه.  ديك ره اب كردن  وور بار نادن . بيومدم يه مشت كنده ببرم  بر زرينجه  كه طباخو معطلن . دير مشو

فرامرز: اي كاره بچه مردينه  هي بر شي

پري: خوب مخكم كنيده. فريبا سوار شو تور يه هل مخكم دده بينه  چه جوري .بعد ما سوار شم

فرامرز: طنو سفت شد  حالا دگه هر چه مي خور هوش باد دي . بيا صفر هونشيني  تور دوبار هل دم  باز او وقت تو مور هل دي

صفر: برا ول كو  برم كه العان خالو برات مار بخه كشت. نديدي چه نق نق مزد

فرامرز: اله بچه تو خو فمكني كه ...رو حرف خانمو حرف نزن دكه . خانمو مقدمن

پري: ناگاه كو فرامرز مو هومنشينم مور مخكم تاب ده

فرامرز: گفتم خانمو مقدمن. شما دختر خانومي . اول اقا صفر . نوبت شما هم مشو. صفر سوار شو

صفر سريع سوار تاب مي شود وفرامرز او را مخكم هل مي دهد ناگهان ريسمان پاره مي شود .صفر با ريسمان به گوشه اي پرتاب مي شود

 

صحنه 4 خارجي- روز- كنار استخر

بچه شهري ها وقنبر با هم در كنار استخر شاه وزير بازي مي كند ودر نهايت قنبر مي بازد واو را سبيل مال مي دهند

 

صحنه 5- خارجي- روز ميدان

ناگهان صداي دهل زدن بلند مي شود وعليجان از انتهاي كوچه نمايان وبه دنبالش اهالي روستا به سمت ميدان مي ايند   خالو برات مجمه اي را در بالاي سرش نگه داشته وبه همراه مي اورد

فري در گوشه اي ايستاده وبه ذبيح مي نگرد

در وسط مجمه يك جفت كفش وجوراب سفيد  ولباسهاي  داماد ديده ميشود . ذبيح را به وسط ميدان مي اورند  وكت وشلوارش را به تنش مي كنند تمام اهالي روستا ومهمانها در وسط ميدان  جمع مي شوند وبه ذبيح مي نگرند  رجب بسته نقلي را  كه با مقداري سكه قاطي است  را بر سر ذبيح مي ريزد  وبچه ها سريع نقل ها وسكه ها را جمع مي كنند .      قنبر در وست وجمعيت سكه اي را پيدا مي كند وبه همه نشان مي دهد

 

صحنه 6 -خارجي روز- منزل فرخ

ذبيح كت وشلوار دامادي به تن  ودسته گلي به دست دارد وفرامرز وصفر را مي بينيم كه در دو طرف ذبيح قرار گرفته وبقيه به دنبال انها به سمت خانه فرخ  در حركتند وهلهله  مي كنند .كوچه مملو از جمعيت است

زنها در جلوي درب خانه فرخ جمع شده اند . پيرزال ترخ اتش اسفندي را روشن مي كند ومنتظر امدن داماد است . داماد واطرافيان وارد  منزل فرخ مي شوند

 

صحنه 7 خارجي- روز- منزل فرخ

زهرا وفريبا در دو طرف درب ايوان ايستاده اند وقراني را به وسط چادري بسته اند  ودر بالاي  سر نگه داشته اند  ليلي در حالي كه چادر سفيد رنگي به سر دارد وصورتش كاملا پوشيده  است به همراه ذبيح از خانه بيرون مي ايند وبعد از بوسيدن قران به طرف درب خروجي مي روند اهالي در دو طرف صحن حياط ايستاده اند  ومنتظر بيرون امدن عروس وداماد  هستند.  ليلي  وذبيح از وسط جمعيت رد مي شوند

رمضو: اي شيعه اگر مي طلبي راه نجا ت پيوسته بگو بر محمد صلوات

صداي بلند صلوات در صحن خانه فرخ به گوش مي رسد

رمضو جمال خاتم انبيا محمد صلوات

فرامرز«‌:‌لال از دنييا نري صلوات بعدي رو بلند تر بفرست

لبخن بر لب حاظرين نقش مي بندد وصلوات بلندي مي فرستند

 

صحنه 8 خارجي- روز- كوچه

سكينه خواهر فرخ اتش اسفندي را روشن كرده وروي ان پف  مي كند وبا عجله  به سمت خانه رجب  مي رود  بچه كوچكش نيز گريه كنان  به دنبالش  مي دود سكينه مي ايستدو رو به بچه اش

سكينه:  مياي يا نه بيا دگه

سكينه: مامان دانيال زوربيه دگه وگرنه تور كشال مدوم

لحظه اي بعد سكينه دست بچه  را مي گيرد واو را كشالان ميبرد مبارك كه متوجه رفتار سكينه مي شود

مبارك:‌فكر مكومنده كه پولو در رخته كه بري رو اسفندي نن . بچر چنو دكشال دارده مبرده . اين خواهر خو فرخه يه بزاتيه.  كه دومي ندارده .ايبنو دگه اكه شدن مادر مونندو

 

صحنه 9- خارجي- روز- منزل رجب

غلوم در جلوي درب خانه به همراه گوسفندي ايستاده ومنتظر امدن عروس وداماد است تا ان را جلوي پاي انها  ذبح كند مردم همگي به سمت خانه رجب مي روند  وعروس  وداماد در وسط جمعيت قرار دارند وگوسفندجلوي پاي انها ذبح مي شود وذوج جوان به داخل خانه مي روند

صداي هلهله زنان به گوش مي رسد

 

صحنه 10 خارجي- روز- ميدان

اهالي روستادر وسط ميدان جمع شده وبه تماشاي رقص محلي مي پردازند  دختر ها نيز در بالاي بام مي ايستند  وبه عليجان كه دهل مي زند  نگاه مي كنند در ميان جمعيت عزيز ديده مي شود  كه دارد مردم را به عقب مي راند  تا ميدان رقص بزرگتر شود.صفر ودايي اش  غلوم رضا  به همراه استا حاجي وقنبر  مي رقصند  رجب مي ايد ودست فري را مي گيرد واو را به وسط ميدان مي كشد  فري انكار مي كند ورجب اصرار

فري: به جان رجب محلي بلد نيوم برقصوم وگرنه مرقصبيدو مو خو از كسه خجالت نداروم

صفر: بيا يه كم محلي برخص نمره انظباط تور رمضو كم نخه كرد 

چند تا جوان از بالاي  جمعيت فرياد مي زنند 

جوانها: بابا عليجان  شاد تر بزن  تا ما هم بيم خودي برخصم  اي زدن تو خو مال عهد دقيانوسه

 

صحنه 11 داخلي- روز- منزل رجب اتاق داماد

فريبا وزهرا از مهمانها پذيرايي مي كنند كنيز با اشاره دست عروس اينده اش زهرا را به يكي از اقوامش نشان مي دهد

 مهمان: كو زهرا كه مگي ؟

كنيز: همو كه داره چايي تعارف مكنه

مهمان: اخ همينه؟ چه دختر مقبوليه؟ ولي از فرامرز عجيبه  كه تونستي تو  همي كلا ته دستير بند كني

 در گوشه اتاق نجمه با عذري در مورد پري صحبت مي كنند

عذري: خو مدوني كه مو خو كاره نيوم.  پري بزر گتر داره . نظر استااكبر هم شرطه . از پدر خو رمضو هم بايد صلا ح ديد كنم

نجمه: از سربازي خو معاف شديه  امرو فردا كارتي ميه . يبري شغلي اگه دل مزني .  كه كميته امداد مايه اير وام ده  تا بر خو  مغازي وا كنده . تو همي  چن رو انشالله سرو سامان مي گيرد

عذري: حالا امشو شو

نجمه: ثواب داره يتيميه . خو مدوني صفرما بچي ساديه  و  ازاري به مورشكه هم تا به حال نرسيده.  اهل دود و دم هم نيه .مو اول دل خو داشتم  بري فريبا برم ولي مور صفر ما نهي كرد  گفت كه گروه خوني ما به اونو نمخوره  واو دختر خيلخه از سر  مو داره يه كه مام اين خودمو

عذري:  باشه حالا بينم نظر خودي چنه

نجمه: اي برا مه چه گويده  او خو رو حرف شما حرف نمزنه

عذري: خيله خو خبر از شما خم داد

ترخ كه خيلي خوشحال به نظر مي سد وارد اتاق مي شود

ترخ: يه تخم اشكنه گوش امود اري  بعدن بر خو ديره خي زد

جمعيت ناگهان ساكت مي شوند  .همه به ترخ نگاه مي كنند

ترخ: نگاه كني زنو قرار بري بگذشتن كه بري فردا كه پاتختي هايه  به جا كادو كه مه ودي همه شما پول ودي  كه ماين بري دشهر سرايه درهن كنن  فراموش مكني  چه گفتم

يكي از مهمانها: چه مدو بر خو  ميارن

مبارك:  نه برا رلست مگن پول خو بهتره  وري نو دي هر چه مسته بن بر خو بخستوندن

صحنه 12 خارجي- روز- كوچه

فري وصفر درب خانه ها را يكي يكي   مي زنند واهالي را براي شام  به مسجد دعوت مي كنند

صفر: بري  نماشوم دفكر غذا   نشي  كه تو مسجد دعوت ايي 

فرامرز:  شام همگي  شما تو مسجد دعوت رجبي  . دوباره كسه ور رد شما بنخه مه

صفر از فرامرز جدا مي شود  تا به خانه  خاله كنيز  برود  ودر را ه  با دو نفر  كه مزاحم فريبا شده اند دعوا مي كند .فري كه متوجه دير امدن صفر  مي شود  به دنبال او مي رود  ومتوجه مي شود  كه اورا زده اند

 

صحنه 13 خارجي- روز- كوچه

صفر در كنار ديوار نشسته فرامرز به او نزديك مي شود

فرامز: چه كاره صفر؟

صفر: هيچ كار

فرامرز: هيچ كار چه ؟ دهن خور وا كو بينم كه چه  كارتونه كه بار اوضاع تو كشمشي ايه

صفر: هيچ كار نيه فري برم

فرامرز: خاله كنيز طوري شده بود

صفر:  نه فري دنبال شر نگردد

فرامرز: كسه خود تو بگرفته برچه حرف نمزني ؟

صفر: هيچي برا گير داده بودن به فريبا شما

فرامرز: چه كار؟ فريبا چه كار؟

صفر: ول كو خيله بودن

فرامرز: دست خور بكش صفر. هنو رگ غيرت فرامرز اوقدر كلفت هيه كه به خاطر ناموس خو اي ده  زرو رو كنه .از كجه برفتن ؟

صفر:: بيا برم

فري زنجيري را از جبيبش بيرون مي اورد  ومي رود

 

صحنه 14- داخلي- شب- مسجد

سفره ها پهن  وهمگي مشغول خوردن ابگوشتند  رجب ونجف  وپدر ليلي از مهمانها پذيرايي مي كنند .تصوير صورت يكي از بچه شهريها را مي بينيم كه كه رد زنجير بر روي صورتش  نمايان است

فرامرز: شير هر چه كه پير شو هنو به شغل ور ميه.  مادر نزائيده....

غزيز: بر بچه سوا كار شال چهل تكه اندختين . بچا جا خور نارو نكني  كه تب خي خورد. قنبر خود تو هم داروم

ذبيح وارد مسجد مي شود ورو به مهمانها

ذبيح: به هر حال ببخشي اگه كم وكسري ايه 

فرامرز: انشاالله تو جلسه بعدي خو  جبران خه كرد ه

صفر:‌تو خنده سوري پسر خو 

استا حاجي سرش را پايين انداخته  تند تند غذا مي خورد . عليجان متوجه غذ ا خوردن او مي شود

عليجان: برچه غذا نمخوري استا حاجي ؟ بلكه اظافه مكني ؟ بخور كه مشغول ذمبه اشكم خو نشي

غلو: بخور بابا مفته

استا حاجي: مخوروم خو نمبيني؟  .اي كوفت لقمه دگلو مو بست  هر كه هيه گشنه

عليجان : مرد حسابي ور رد تو خو ندان   كه چنو اشتو داري  باز پنج دقيقه دگه هم اشكم خور  گرفته خي داشت ور رد ملا رمضو مخي گشت

غلوم : كاه خو از تو نيه كاه دو خو از تونه

فرامرز با مجمه اي وارد مسجد مي شود  رو به رجب

فرامرز: بري پيرو پودا كه نمتونن  بين ور مسجد غذا در خونه اينو ببردم

ذبيح : به افرادي كه غذا توضيح مي كنند مي گويد

ذبيح: شما سر پائيو هونشيني  نو خوري  .فري تو نو خوردي يا نه؟

فرامرز: نه برا فرصت كردم . از بس داروم بر تو كار انجام مدوم

ذبيح: بابا اخر مرام .معرفت .  راست خو مگن رفيق بي كلك مادر

صفر: همو اول تو اشپز خونه خور سرو پلوت كرديه

فرامرز: صفر از تو بعيده. تهمت

صفر:خا راست مگم .اودم تو كاسه گوشتور سوا نمكردي ؟ نمگفتي از حالت استاندارد  خارج مكننده

فرامرز: صفر جان كار كو كه خوردي تو شوده  نه كه تير شوده ور گردي تو شوده. ا برو مار بيش ازي نبر صفر

 

صحنه  15- خارجي- روز- قبرستان

فري در قبرستان قدم مي گزارد  ودر كنار قبري كه تازه مرده اي در ان دفن شده مي ايستد ورو به دوربين مي گويد

فرامز: پاتختي هم به خيري وخوشي  تموم شد   . مهمونو ور قطاريدن  هر كدو به يه حده برفتن  با اصرار  پي در پي  نجمه  بر پسر  خو صفر  خاله مو تو رودر باسي گير كرد  وصفر ر به شاه غلامي قبول كرد

صفر هم تا اتشو بر خو يك لنگي ور ومدويد . فردايينجه ذبيح وليلي خودم مرن به دست بوس پدر عروس  خونه فرخ . اونجه بحث راه مفته  وذبيح هم دست ليلي ر مگيره از خونه ادر مياره ور سرا خو مبره

از كوچه سرا فرخ رد مشدم ديدم كه ناگمو در واشد  وفرخ در حاله كه خور اتش زده بود  ومسوخت  جيق زنو ار سرا اردر و اومه  وتو كوچه ادويده شد . تا مردم ره خبر كردم واير خمش كردن دگه فرخ اسكل شده بود

ذبيح مگفت كه مسته اينور يه مترس دد  فكر نمكرده كار بيه اينجانو كشه

فرامرز: در سردابه ره وا كردن فرخ ره تو كل شخوردن  نمدوني كه اخر عمري چه زنگراس مزد 

فرخ نه خوب زندگي كرد ونه خوب بمرد . بار مجبورم ريش خور تا چلم واگزاروم م اخه چش تو چش مفته  غصه ريش خو نيه بايد تا يكسال دل خور ور هم شخاروم  تا ما هو عروس دارشم .

 

 

 

 

 

ياد او  وقتو بخير                            نويسنده: فرامرز مهدوي

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:51 ] [ فرامرز مهدوی ]

  ياد او  وقتو بخير                                                   نويسنده: فرامرز مهدوي

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت پنجم- بارکشو

 

صحنه -1 خارجي روز-  باغ

ذبيح به همراه نامزدش ليلا با هم سر گرم صحبت هستند وبه سمت باغ رجب مي روند  ودر بين راه به فرامرز مي رسند  ولي به او محل نمي دهند واز كنارش رد مي شوند انگار او را نمي بينند .فرامرز با تعجب به انها مي نگرد وسپس بلند مي گويد

فرامرز: كي بو كه مادر مو از تو كولك لباس خو يه چارقت نويه يه روز بدراره  وبر زهرا ببره . باز مو هم بيام جلو شما پز دم .   او دم گويي فري .موهم گويم  برو  بيفايي

 

صحنه 2- خارجي -روز - منزل عزيز

فريبا در جلوي بشكه اب نشسته  وقوري واستكانها را مي شورد  وبا فرامرز در مورد عمه  صحبت مي كنند

فرامرز: عمه مو نسا داشت تنور خور شاخ مكرد گفتم شاگردنه مور چه خي داد كه شمار خوش خبري دم  گفت بر تو پتير خود جغله بخم پخت گفتم نه نه. تا اخر سر كنارپرهن  مور پر از كشته توت وانجير نكردن برينو اتعريف نشدم .دلبرمو زهرا جو از پشت حصير سيل مو مكرد وخود مو زبودازي مكرد

فريبا: پرنه ليل مگفته برفتي ور كار خوني قالي بافي پشت كار پخ مكردي واينور مترسوندي  .ورزدزگوندي اينور

فرامرز: ا. بترسيده بودن

فريبا: اي ادايو چنه؟  ادم خوبه سنگي بو

فرامرز: 50 كيلو يوم

فريبا:  خجالت كش از ذبيح ياد گير

فرامرز: مو هم اگه مثل ذبيح دوش ار دوش ليلي راه مرفتم  العان سنگين تر از همه بودم

 فريبا: خيله خو اشتو يه نيه

فرامرز بعد از شنيده حرفهاي فريبا سرش را پايي مي اندازد

فرامرز: تو سلارا كه مادر مو جفت عرسين بر زهرا  عمه ببره وما عروس دار شم مو يون موهو خه رخت وروغنون جون مو او خه شد .يعني  ما زنده خم بود  كه يه روز  ما هم بر خو....... اي خدا

فريبا: به به تو خو چه كم حوصله اي

فرامرز: خدا يا چني روز بر هيچ مومن مسلمونه وندي .امان از انتظار

فريبا: خيله خو وسطك حالا چنو لوچون خور پلت مكو بر مو .زود ايه كه از اه وناله شي .فعلن خو سر نه نه ره از را ببردم بينم چه كار مشو حوله كو. بعدشم...

فرامرز: بعدشم وقبلشم ندارم . تو قرار شده بعد از يه قرنه يه كاره بر  كا كو خو  فري كني . ايقدر مار عذاب نده و....

فريبا: خوب دگه بر خو بيرجندي غليظ حرف مزني؟  .كاكو .دودو .تو خو يه روز ور خو نمزدي تو اي كلاته راه ري  . ورينجه نميومدي .باز حالا ادعاي عروس از همي  كلاته هم دارم

فرامرز: من غلام غلومم

هر دو بلند مي خنددند

 

صحنه 3 خارجي- روز- لب استخر

دوره گردي در كنار استخر در زير سايه درخت بساطي را پهن كرده  وبا مردم معامله مي كند  وبلند داد مي زند .چند نفر از اهالي رو برو ي بساط او ايستاده ونگاه مي كنند

معامله گر: شوت باديو كلپوره عرق عجقو مي خريم .شوت باديو كلپوره عرق عجقو مي خريم .زود بيي كه برفتم

 ترخ روسري اش رادرست مي كند وبه سمت ومعامله گر مي رود

ترخ: خاله يك من قروت  چدني  داروم  بياروم خود يه مجمه مسي بر مو سودا كني كه زمستو رو كرسي خو ننده.پول خو تو بساط نداروم كه بر شما بياروم

معامله گر: بدر ار ترخ پولون خور از تو بالشتو.  مه چه كني؟ او نو همه نارو خه شد

ترخ: حالا نگفتي اي مجمه ر چه جوري ومدي ؟

معامله گر:  مجمه از سر دار ه .يك من خاك شير هم بخي يارد

ترخ: اي خاله مشت خاكشير كه مو داروم همو نواسان مور از سر نيه .بعم دگه مو چيز از سر ونمدوم .كم مار بازي ندادي  خودي اي ترازو  خو. جنسور به نيم بها مخري  وبه نصفه ور مكشي

معامله گر: استغفر الله. جده ترخ  اي چه حرف يه .به قيافي مو  ميه ؟

ترخ در حالي كه مي خندد : به قيافي تو نه ولي به زات تو چرا.  مرده اگه از مونه مدونم چه گور به گور شديه هيه 

ترخ مجمه را برميداردو  مي رود  وبه دنبالش  صفر ونسا  به سمت معامله گر  مي روند  ومعامله گر به گرمي از انها استقبال مي كند

معامله گر: يا الله نسا خانم .كم پيدا ايي؟ تموم ادي نميي؟ بر كه خد ما دقهري ؟.تاريكا غلوم رضا رم داري ؟

نسا: روشنايي شما كم نشو . شما چه طوري؟  چه در به  در  مياي ؟ بر كه حالا كلاته بهتره ومهملون  بهتر سراغ داري

 معامله گر: نه  بابا كجه مشتريون به اي خوبي پيدا مشو

نسا: حتمن به اي ساده اي .

معامله گر:   دك چدني كه سفارش كرده بودي برشما بياردم نسا

نسا: اي خو تعريف هم نداره كوچكه . خا از هيچي بهتره

 معلمله گر: صفر برو جق مادر خو كو بيا.  كيسه ماس چكيده  رم از سرا خالو خو غلوم بستو بيار . زودم باش  باز تا غل رو مار اينجه بنكاري

صفر: كه؟ مو بروم ؟

معامله گر:برو برو اشتو كو  ورپك  شو دگه صفر

نسا: همي جور كه صفر مري ديگ رم خود خو ببر . مو يه كم ازي اسبابور زرو رو كنم بينم چيز بدرد خور تونجه نخه بود كه بر دخترو ور داروم

صفر ديك را بر مي دارد وبر روي شانه اش مي گزارد ومي رود

 

صحنه4 -خارجي -روز خانه غلوم

فرامرز به  نزديكي خانه عمه اش مي رسد كه صفر نيز از كوچه ديگر از را ه مي رسد وقصد دارد وارد خانه دايي اش شود .در اين هنكام زهرا بيرون مي ايد  صفر وفري با هم از زهرا مي پرسند

فرامرز: عمه مو نسا نيه ؟

صفر: خالو مو غلوم نيه ؟

زهرا: نه عمه شما نسا ايه. نه خالو شما غلوم  .ديگه چه؟ فرمايش ؟

زهرا ديگ را از صفر مي گيرد  وپشت در مي گزارد ومي رود  انها را تحويل نمي گيرد

فرامرز: حالا بخوردي؟ خالو غلوم ره ديدي . مگم يواش تر در زه  از بس كه تو ادم جل بازيي.  نمگي شايد دخو باشن ناراحت شن.حالا بخوردي

صفر: ياره مو تموم در زدم هنو اجلو تاختن كه در زنم كه خودي ادرومه .ول كو بابا او هميشه اخلاقي همي حجوري يه .  وهيچ كر تحويل نمگيرده

فرامرز: ولي مور خو خيله تحويل مگيرده

صفر: راستي ذبيح ره ديدي  امرو  از وقته كه ليلي ره دنشوني كرديه  مار خو تموم تحويل نمگيرده . انگار ادماغ فيل تفتاديه

فرامرز: مو خو اينو رديدم. بيومدن جا مو. احوال پرسي گرم وچرب. ولي مو به اينو محل ندادوم .گفتم العان دگه بر ما افت داره كه و...

صفر:  مادر مو گفته يه چند روز دگره بر مو يه جا مه بره.

فرامرز با تعجب  به حرفهاي صفر گوش مي دهد 

صفر: مو گفتم بايد اول بري جا ملا رمضو بينم استخاره راه مده 

فرامرز: مرد مومن مو خو يه دوره فالگيري خصوصي جا بابا كلون خو برفتم . العان هم كه كار خور رو نمكنم فقط به خاطر بابا كلون مونه . كه پيش مو كم مياره

صفر: وخه بابا تو سر تو چه بدر ميه ؟

فرامرز: بي شعور.يه چيز اتو گويم كه مو به تن تو سيخ شو . مو روح هم احظار مكنم .برو از ذبيح سوال كو؟

 زر زبونير اخو كو بيني چه بر تو تعريف خه كرده؟

صفر: نه با با ؟

 

صحنه 5- داخلي- روز- اتاق ملا رمضو

فري وصفر در غياب ملا رمضو  يواشكي وارد اتاق شده اند  وفرامرز با كتاب پدر بزرگش براي صفر فال مي گيرد

صفر: مگوم يه بار ملا رمضو بنيه ؟

فرامرز: خاطر جمع باش ودل ار اتش . مو تور جا خراب نمبروم .نيت كو چش خورم دبند

صفر نيت مي كند وچشمش را مي بندد  فرامرز به او مي گويد

فرامرز: چش تو بسته ؟ انگشت خور رونجه نه بينم فال چه مگه .باز خفتوك چشون خور وا نكني كه مو خود اجنه در ارتباطم او وقت مين سراغ تو.  يه پس گردني ور تو خه  زدن كه كيف كني

صفر در حالي كه چشمش را بسته است. دستش را به طرف كتاب دراز مي كند وبر روي صفحه ان مي گزارد ناگهان با كف دستي  كه به پشت گردنش مي خورد برق از چشمانش بلند مي شود فري در يك لحظه فرار مي كند .صفر متوجه حظور ملا رمضو مي شود

رمضو: اي كتابو مگه بچه بازي كه دست مزني ؟ ها .؟ معلومه چه غلط اينچجه مكني؟ پوز نا شويو

صفر در حالي كه حسابي ترسيده ومي خواهد زبانش بند بيايد

صفر: نواسي شما گفت بيا برم بر تو استخاره بگيرم .

رمضو: او غلط كرد خود تو خودم برو گم شو .اگه مردي وسطي نشون شما مدوم.بيني يه من ماس چقدر كره مده

 

صحنه 6- خارجي- روز- كنار استخر

قوري چايي در كنار معامله گر گزاشته شده  ومعامله گر براي خودش چايي مي ريزد  وعذري ونجمه دارند از ميان اسبابها براي خودشان  وسايل جدا مي كنند

عذري: اي نو چنديه ؟

يحيي: هزار

عذري: اينو چنديه؟

يحيي: سيص

نجمه:  پيش دستي ملا مين بنياردي؟

يحيي: نه

عذري: راستي پارچه هم ميار ي سفارش دم ؟

يحيي: تا بينم

عذري: اي كفكير ملاقه ر خود چلو سافي مبروم تو حساب ما ياد داشت خي كرد

يحيي : چار تا مثل شما بين اسبابور ببرن نگاه پشت سر خو نكنن دگه ما بايد كاسه گدايي دست خو گيرم

عذري: خا يحيي مو خو نمه بدر شم. بري خيله ها نو پختم. پول بدست مو رسه بري شما ري مكنم

يحيي: شما اگه پول بدست شما رسه  فكر نكنم بر ما چيز نسق دي

غذري با شنيدن حرفهاي يحيي ناراحت وسايل ها را مي گزارد  ومي رود در اين هنگام عزيز كه متوجه  گفتگويه انها شده به سمت بساط مي رود  وصدا مي زند

عزيز: بيا خواهر زن اينجه بينم چقدر بده كاري ؟  كه هر احمق ميه تو اي ده صدا خور سر خو منه

سپس چهر هاش را در هم مي كشد ورو به يحيي مي كند با عصبانيت

عزيز: خيله دور ور دشته بودي  اسبابون تو تو جو نرزوم 

يحيي : اقا عزيز وري نو مگوم ...

عزيز:‌تو بي خود مكني  كه مگي .فكر مكني تور نمشناسم كه چه احمقيي. مايي اينجه معامله كني  اخلاق ورفتار خور خوب كه كاسه كدو تور نرم نكنم

 

 صحنه 7 داخلي- روز- خانه رجب

ترخ وشهر بانو بچه را درون چادر گذاشته واورا تكان مي دهند  تا ارام شود

شهربانو: دست خور بالا گيري  كه دمبه سر بچه ور زمي نخوره

ترخ: نه چنو خو هوايير داروم. خود مو چن بچه بزرگ كردوم

ليلي كمي ان طرف تر. برادر كوچك ذبيح را كم  داخل تشت رفته را مي شورد

ليلي: زور باش ور خو گرد كه سرما مخوري ؟ 

بچه: نه يه كمه دگره باشم ادر ميام .

ليلي: پوزتورم ليف زنم يا خود تو ليف خي زد ؟

بچه: پوز مو نه .  چشون مو سوز مگيره . اخه كفون صابو نو مره تونجه

شهربانو : ليلي جان خوب اير ور هم مال  كه ناشو ايده

ليلي: نه خودي بچي خوبيه  دست وپوز خور ليف مزنده  كه تميز شوده

ترخ چادر را باز مي كند  ومتوجه مي شود بچه هنوز بيدار است  انها بچه را زمين مي گزارند  .وبچه دوباره

گريه مي كتد

صداي گريه نوزاد شنيده مي شود

شهربانو: اي مه مه جو  باهويون مو ور درد اومه.  خود مور خو بگرفت اي بچه بر چه چني مكنه؟

ترخ: نگاه كو شهربانو . اي بچه داره دندو بدر مياره  كه ايقدر بيتابي مكنه. يه كم دگه اير راه بر تا خموش شوده

شهربانو: اي خش شما هم از دل اسدي خو صحبت مكني . از كي شده اير راه مبروم . كم اير جل جل دادم . راه بردوم .سر مو گيج مره

ليلي: وسطكي اير امو دي  مو اير بجلونم.  شايد دخو شوده  مواير دخو مكنم

ترخ: نه ليلي جان  تو برو  كه باز فرخ خود تو دعوا نكنه

ليلي: نه بابا فرخ العان هفتاد كلاتر  خو مبينه .اخه سر خور وناديه

ذبيح وارد خانه ميشود

شهربانو: بيا نه نه خود ليلي اي كاكو خور يه دور ده. يه باد وري خوره كه خيله بي تابي مكنده . سر مار بخورده از بس بگرسته

ذبيح: باشه اير ور مودي بينم چه كار متونم كنم

ليلي: نه شما بري اقا ذبيح با فرامرز كيسي رنگ ره از سرا اقا عزيز بياري  كه بچا مستن رنگ ارزنن  كه بري فردا رنگ وقبل اماده نيه

 

صحنه 8 داخلي- روز -كارگاه

زهرا  زهره مريم   پشت كار  هستند وقالي مي بافند

مبارك ان روي كار روبروي مريم قرار دارد  وبتو هاي كه مريم  بافته را بيرون مي كشد واز كارش ايراد مي گيرد .

مبارك: تو كي مه بر خو يه قالي بافه ماهر شي  هه ؟

زهرا وزهره به او مي خندند كه ناگهان مبارك با نيم ضربي كه در دست دارد به قالي مي كوبد  وهمگي ساكت مي شوند 

 مبارك: به جا كه پاكير ور دستي دي  هنو وري مخندي ؟

مبارك: كي مه بر خو استا شي ؟

مريم: مو خو از مجبوري بيومدوم.  موگرنه هيچ علاقيه به قالي بافي نداروم . اي كار هم هنره شد؟

ليلي با بچه اي در بغل وارد مي شود دختر ها سرشان را از پشت كار بيرون مي اورند  وبا تعجب به ليلي نگاه مي كنند

زهره: خوش امدي عروس خانوم معلومه كجايي؟

ليلي : سلام بچه  سلام مبارك:

مبارك : قدم نو رسيده مبارك باشه

ليلي : استغفرالله

مريم: مريم كار تو رخنه بمونده بود. مو به جا تو مچنم . باز بايد يه چن روزه بيايي پي كار مو

ليلي: جدن راست مگي ؟

مبارك: تا به تا كه بچنديه  مو بكشيدم . به جا تخ لاكي كبود  بچنديه.  به جا هلي ماسي.  ابريشم خو تموم فراموش كرديه ور كا ربرده

ليلي: مگه تقشر نمديدي؟

زهرا:باز امرو خور برخش خو لوس مكني بچه اينور نگه مداري؟

مريم: او ساد ي سندلا  ازي موقع دگه خور ساده به دستينو ومده  كه تور سوار مشن . دو رو دگه ...

زهره: اير پيشينو پرتو مدادي ميومدي

ليلي: خدار خوش نميه. بچه يه. مگرسته  گناه دارده

مبارك بچه را از ليلي مي گيرد وبه بغلش مي كند

مبارك: :‌العان خو خوب خموش اده

زهرا : باز امرو ...

ليل: اوه ازودم مديد ي.چنو خور ورسخته بوده.  تموم اروم وقرار نداشته. از كلي صبح رنگ رنگ مكنده

مبارك همچنان كه رنگهاي قالي را مرتب مي كند از ليلي مي پرسد

مبارك: بري بار كشون تو چيز نگفتن  كدو شويه يا بي خبري ؟

زهرا: سال برفت اونو خو چني خاله خاطر جمعو نبودن

ليلي: فردا شو كه شو چله خو هيچي  پس فر دا شو  باركشو ايه. شو بعدينجه  هم هنا بندو و. اگه بدو بلا يه پيش نيه شمايو ر خبر خم كرد.

مريم: خا مار خبر نكني ما هم جلسه دشته بم  تور خبر نخم كرد

مبارك: پس با اي حساب عروسي شو جمعه مفته .

ليلي :حالا بينم چه كار مشو

مريم از پشت كار بيرون مي ايد مبارك از او مي پرسد

مبارك: كه گفت كه از پشت كار  ادر ايي. زود برو  پشتكار خو .  هنو خو يك دقيقه نشده كه برفتي سر كار

مريم: گشنه شدم زود تا سرا خو بروم  يه چيز بياروم بخورم

زهره: يه نون روبرو تو  تو تاقچه  ولي خشكه. از او يون  صبو  يه كم  رونجه پلنج كو  يا هم دگه تموم  د او زنه بيار تا هر كدو يه لقمه  ور كنم

زهرا:  از كي شده نون داو زده  بنخوردوم

مريم: كماچ روغني ر  بزاروم بيام نون داو زده خوروم

زهره: نزاري برده كه در بخه مده ؟

مبارك : بدو بدو برو پشت كار تا خود نيم ضرب ور تو نزدوم

مريم : باشه همو نون د او زده ر مخورم روزي ما همينه

زهرا: شنيدي  مبارك  كه قديميو  مگن بچه كه دندو نون  جلو يي از هم وا بو  او بچه خوش روزي

ليلي : پدر مو هم معتقد با اي گفتي شما

مريم تكه ناني را برداشته وبا استفاده از ابي كه داخل كوزه است  كمي بر روي ان  مي ريزد تا تازه شود

زهره: نگاه كني بچا اي بچه خو اريك نداره

مبارك: نه بيا بچه چن روزه اريك هم دشته بو

فرخ ناگهان در حالي كه عصبانب به نظر مي رسد داخل كاركاه مي شود

  فرخ: تو چني برفتي مشتوك خاك قدي بياري  كه قلف ره پاگيزه كني  .سر از اينجه بدر اردي .فكر كردي دو رو شده دنشوني شدي  تور خم گذاشت  دائم اي ور اوور  مرفته بي و بچه نگهبو بي . ور سرا بخي مه. الاج تور داروم .دگه مستوم بيام ور سرا رجب...

مبارك تو حرف فرخ مي پرد و صدايش را بلند مي كند ومي گويد

مبارك: تموم رو خو نمه كلفتي تور مكرده بوده فرخ.يه نون كمتر بخور برخو يه نوكر بگير

فرخ: نه كه العان كلفتي شما   يور  و هم بيك تور نمكنده

فرخ رو به ليلي: بچر پيش اينو مندازي  زود ميايي ور سرا .دير بيومدي  دگه پا خور تو خونه سرا مو نمني  .فهميدي ؟ 

فرخ در حال خارج شدن ار كارگاه سرش را بر مي گرداند ورو به مبارك مي  كند ومي گويد

فرخ: يه عروسي نشوني نو دم  كه كيف كنن. سرون قنينورم پس اينو مدوم  امو مگن فرخ هنو زوده كه مور بشناسي

از بخت بد فرخ در اين اثنا عزيز  وارد كار گاه مي شود  وفرخ را مي بيند كه با مبارك وشاگردانش دعوا مي كند

عزيز: معلومه چه خبره اينجه؟  تو تو كار خونه مو چه غلط مكني ؟ اتو نگفتم تور دگه اينحه نبينم .تازگيو شاخ بدر اردي  .صدا عر عر تو تا سر جو ميه

فرخ: ور رد پيش زاي خو ليلي بيومدوم . خودي كار وجب داروم

 عزيز: خودي كار داري پشت در وسطه.  صدايي زه تا ادر اده . مگه اينجه تويله كه سر خور ته مندازي  ميي تو ها؟  يك ساله اير به اجاره ودادي بياده قالي بافده پولورم دجلو بستوندي دود كردي برفتي . حالا ور رد چه بيومدي ؟

مبارك: اي همه قالي بفتيه پولونير بستوندي  معلوم خه شد كه فردا اير جهاز چه خي داد . مادر اندري خور داري نشو مدي

فرخ: كسه از مو جهاز طلب كار نيه ؟ .مو روز اول كه رجب  بيومده گفتم كه ليلي جهاز ندار ه .او خرج خور از سر نيه . مو خو نمه هر چه داروم داشكم بچه مردم مكرده بم. عروس شوده كار خه كرده  بر خو اسباب بخستونده .تا كي مه بري بچه مردم غصه مخورده بوم

عزيز: دهن خور دبند كه ا برو افلاك ره تو ببردي.  تو هم مشو گفت بشر .برو گمشو ادر

زهرا وزهره ومريم از لاي نخ هاي قالي به ليلي نگاه مي كنند  وليلي در حالي  كه اشك در چشمانش جم شده به بچه اي كه در بغل داردخيره ميشود  وكودك نيز به او نگاه مي كند .فرخ از كار كاه خارج مي شود وعزيزبا نفرت به او نگاه مي كند .عزيز متوجه نا راحتي ليلي مي شود

عزيز: اگه از خدا نمترسيدم شلنك ره ور مداشتم  اير سر شلنگ مكردم كه باز تا يه هفته يه دراز كش مبوده  ومثل سگ دوله مكرده  بينده  خوبينه يا نه

زهرا: اي خالو سربه سر كاري او مكني  او اگه زن خوبه مبود سه بار اير طلاق نمدادن

غزيز: اي اخر كشته دست مونه. اير همي جور بنخون گذاشت

 

صحنه 9 خارجي- روز- كنار استخر

ذبيح در كنار استخر نشسته وسنگ ريزه هاي اطراف را بر مي دارد وبه داخل استخر مي اندازد  فرامرز را مي بينيم كه به او نزديك مي شود وارام در كنار او مينشيند  ومتوجه ناراحتي ذبيح مي شود

فرامرز: ها چه مه گويي كه نموتوني .باز كه اسب تور خر خونده  كه لو چو ايي

ذبيح: مريد تو هم بيومه

صفر با خرو سش به جمع انها مي پيوند صفركه از دست فري ناراحت است از او مي پرسد

صفر: مار به بردي كه برما نگاه رو كتاب كني  يا مار اتب دي؟

ذبيح كه از حرف هاي صفر خنده اش مي گيرد مي زند زير خنده

ذبيح : باز چه كاره ؟

صفر: او روز فرخ مار دور ده مدوند    امرو  ملا رمضو . او هم به طرفدارون ما اضافه شد

ذبيح: خودمان چه دويه داره فرخ به گمون مو دو پينگ مكنده

صفررو به فري : اخه ادم ايقدر زبو شل ودو دهم انداز

فرامرز: مي دوباره  اير ور جون تو اندازوم  بياده امشو ور سرا شما  .دخو كه باشي  بياده رو لحاف تو  تور خفه كنده . .ها؟  فكر كني تور دوباره جن بگرفته

ذيح: مو مگوم تموم جن در كار نخه بود او نو كه صفر مديده .روح فرخ بوده  كه ميومده سراغ تو  .همو جور كه دم وبي دم مياده سراغ ما ومار  عذاب مدده

فرامرز: مو هم با گفتي ذبيح موافقم

صفر: جان فري دست بكش  يه چيز  از ما بستو  بي خيال ما شو  بزار مثل قديم  به ارامي زندگي كنم

فرامرز: خروس خور امو ده

صفر: خروس مو .تو خو مدوني  كه جون مو به جون  اي خروش  بسته

ذبيح: خا بزار تخم كه كنده يه كه از تخمونير وتو خه داده  كه بر خو بزرگ كني

فرامرز: ها راست مگي اودم مثل فيلمون هندي مشو  . مثلا بچه خروس بعد از 5 سال مادر خور پيدا مكن و ميه انتقام خور از ما مستونه .

ذبيح: قشنگه پايان دل انگيز داشته

صفر: چه كار مكني ؟

فرامرز: گفتم خروس خور امو ده

 

صحنه 10 خارجي- روز- خانه  عذري

رجب وبرات با كمك يكديگر يك كيسه ارد را به درون خانه عذري مي برند  وان را در گوشه اي از حياط  به زمين مي گزارند

رجب: عذري؟ عذري هو؟  در وخو واايه ولي كسه سرا گويه نمكنه . يالله كو بروتو  او نو تو خونه اين  صدا تور نمفهمن  مخكم ور در  زه

خالو برات به طرف درب خانه ميرود كه پري بيرون مي ايد

پري:  سلام.  نه نه مو نماز مكنه. العان دگه نمازي تموم مشو  ميا .بيي تو برچه دم در اباري ؟  اي برچه نه

برات: نگاه كو پري  يه كيسه ارد بياردوم  تا بر مو نو كني . 

پري: بري كه خبر مبره به سلامتي

عذري بيرو ن مي ايد  وانها را به خانه تعارف  مي كند

 عذري: برچه رجب نميي ور خونه ؟ ببيي تو دم در بده

رجب: معلومه كجايي؟ كه ما در هو كفتم

عذري : صدا راديو بلند بوده اگه درم زدي نفهميدم

رجب: وقت تنگه عذري . هنوز هزار كار نا كرد  دارم. فقط كفتم بيام سفارش كنم  كه هر چه زودتر  تنور ره بتا بوني    ور كار شي

عذري: چه خبره كه چني ور اشتو ايي؟

 برات: اي دختر قوم اگه خدا بخواد كا كو مه ذبيح خور ادر كنه

پري: ور ذبيح گويي كه بيه باري شزگوله بياره  كه خار و كمه 

عذري: با شز گوله  نمشو كيسه ارد ره نو كرد . اير ري كني برده ور باغ بابا مو رمضو چن تكه كندي خشك هايه ور دارده بيلارده

خالو برات: باشه اير مفرستم بروده كنده بيارده

برات: پس ما كي بيم  نو نور ببرم .از كسه دگره سفارش قبول نكني

عذري : تنگ رو بخي مه . فقط  مبارك ره زودتر  ري كنه  كه بيه كمك  كنه. اخه دست تنها نخوم تونست  از عهده اينجه بدر ايوم

برات: باشه او خودي خور سر را داشت .ازراستي هنو كه ازهوش مو بنرفته يه چن تا كماچه  روغني هم  بر مهمونو  درست كني  اخه شهريو نون زرد وكماچ ره خيله دوست دارن

رجب: يه كاسه پر از جغله  مياروم  تو خميرو قاطي كني 

 

صحنه 11- داخلي- روز- منزل فرخ                       باز گشت به گذشته

ليل 10 ساله در گوشه اتاق نشسته  همچنان كه گريه مي كند  به چراغي كه بر روي ان سوزني گزاشته شده مي نگرد.  درب اتاق ار بيرون باز مي شود وفرخ به همراه مادرش وارد اتاق مي شوند  وفرخ درب را از تو مي بندد  تا ليلي فرار  نكند

ليلي: نمايوم  . نمايوم

فرخ: به حرف تو نيه بچه .اير مخم بگيري  تا بدر نشوده  تا گوشونير سوراخ كنم

ليل : نمايوم .مو نمام گوش مور سوراخ كني

ليلي حسابي مي ترسد  وصداي گريه اش بلند مي شود 

فرخ : دستونير مخكم بگيري به حرف او نيه

مادر فرخ دستهاي ليلي را محكم مي گيرد  وبه ليلي مي گويد

مادر: جده جان بنترسي اصلن  درد نداره . زود سوراخ مشوده .يه جا كلي خور لق مكني  خرابه مگن دختره گوشوني سوراخ نداره . اتو مخندن

فرخ: فعلن يه نخه داينجه مكشم  بعدن برتو گوشواره بخستوند پدر تو

فرخ با سوزن به طرف ليلي مي رود  وليلي جيغ مي كشد

فرخ: زهر مار  خموش مرگ دگه  تا مور كفري نكردي باز يه ضرب دبار تو نكنم

صداي جيق ليلي بلند مي شود  لاله گوش ليلي را كه  سوراخ شده را مي بينيم   نخي از داخل ان رد شده  وبه حالت گوشواره گره خورده  وبه واسطه خوني كه امده رنگ نخ سفيد قرمز شده

 

صحنه 12 خارجي- روز - خانه غلوم رضا

رجب وبرات در حال بيرون امدن ار خانه غلوم سي هستند

غلوم : هونشيني برشما اقلن يه كم دوغه  مياردوم سر مكشيدي . اي جوري خو خرابه .

رجب هونشيني كجه مه بري ؟

رجب: نه دگه غلوم تارف مكو  ما خونمه اظافه كنم . يه بار دگه بخم مه  از رو فرصت  اتشو دارو م ياد قديمو خم كرد

غلوم: ياد او وقتو بخير  كه ميومدم نماشوم  دگ شلقم ره روبار منادم  تا اتشو پايينجه دگ مرشتم  ورنگ ار مزدم  بري همي پدر عزيز  خدا بيامرزه

برات: ها برا خيله ياد او وقتو خي كرد . اخوي مگم ماسو زياده همر حيف وميل  خه كردن

رجب: زياد ايه؟  نه برا  حالا كم نيه  قصه زيادينجه نيه .  بالاخره مهمون غريبيه ميه .  كسه خبر نا كرد از دوربر ميه باز اودم سر سفره ابرو ريزي نشو

غلوم: ما هر رو شير دمايه مكنم  اگه كم ايه باز بخي مه  ببري برخو .ولي فكر نكنم اينو كم ايه  سرتن همه خالي كردم

برات: ها برا ماسو تيره يه يه كم اويه  تونجه قاطي خم كرد

 

صحنه 13- خارجي- روز- منزل رمضو

ليلي با عجله به سمت خانه ملا رمضو مي رود  دم در به فرامرز برخورد مي كند  ليلي نفس زنان مي پرسد

ليلي:فرامرز بابا كلو ن تو ملا رمضو تو خونه بود يا نه؟

فرامرز:‌ بر چه چنو هل هل مزني ؟.باز كه تور ور رده كرده ؟

ليلي كه نگران  به نظر مي رسد

ليلي: خاله مو فرخ حالي ناخوشه. هر چه مخورده ور مگردونده

فرامرز: اخ اخ چه كسه فرخ. ما خو ازي شانسو ندارم  كه فرخ مريض شو . او حتمن خور ورساخته .مگوم ليلي يه بار بنمرده  عروسي تو عقب افته

ليلي: خدا نكنه بمرده . گناه دارده  اي حرفو چنه  مزني

فرامرز: مو اگه به جا تو مبودم مرفتم ور رد استا حاجي  اير مياردوم  تا دندونون فرخ ره يكه يكه مكشيده

 حالا غصه فرخ ره مخوري  كه بنمرده؟ يا اي كه غصه عروسي ر  مخوري كه باز عقب افته

ليلي:  مه عروسي چه كنم  هر چه بو  خالي مونه غم مور بخورديه بر مو مادري كرديه .شما هم ازدل اسدي خو صحبت مكني.  العان وقت گير دادنه ؟ بري صدا بابا كلون خو  زني بيه ؟

فرامز: بابا كلون مو نيه

ليلي: ا   بابا كلون شما نيه؟

فرامرز: ها

ليلي" كجه ؟

فرامرز: يه جايه ضروري برفته . به اي زودي هم بنه خه مد

ليلي: چه جا وجبيه.؟ از كار مو هم واجب تره ؟.حالا كي بخه مه؟

فرامرز: رفتنينو با خودينو ولي اومدنينو  خدا مدونه .

ليلي: مگه كجه برفته ؟ برو ور رد اينو بيه  .كجيه كه مو خو برم ور ردينو ؟

فرامرز: ورود ممنوع

ليلي: اله شوخي نكو فرامرز. ادم نمدونه كي شوخي مكني كي جدي مگي

فرامرز: مو شوخي مو جديه جدي مو شوخيه.    جدن مو گم برفتيه يه جايه .نمدونم كي هم ادر خه مده

ليلي : مگه كجه برفتيه كه مدوني برفتيه ولي از بيرون اومدنينو  خبر نداربي.؟ نمدوني

 فرامرز: مستراح

ليلي: كجه؟

فرامرز: مستراح .خلا  زلوري  توالت  دستشويي  دست به اب 

 

صحنه 14 داخلي- شب -منزل عزيز

فريبا وكنيز دور كرسي هستند ورنگ ور مي زنند  مجمه بزرگي برروي كراسي قرار دارد كه بر روي ان چن تا استكان چاي  ديده مي شود . ناگهان سنگي به پنجره مي خورد

صدا: خوردن سنگ به شيشه پنجره

كنيز لحاف را از روي كرسي بلند مي كند ومي گويد

كنيز: دل تور هوش بنبره . زر كرسي پايون خور بسوزي

فريبا از پنجره بيرون را نگاه مي كند  وبه فر امرز مي گويد

فريبا: فرامرز خور اجيد بگير  كه نجمه بيومده رگ ار نيم دري مزنه

كنيز:   مو مروم در ره وا كنم  دور خونر تميز كو

فريبا:  نجمه اي وقت شو بركه خو ديده كه بيومده

فرامرز سرش را از زير كرسي بيرون مي اورد  ومي گويد

فرامرز: او بيشتر بر چيز اخو كرده بيومده  نجمه ر مو مشناسم . صفرو هم خودي نه يا نه؟ 

فريبا: نه تنها ايده او العان هفتاد كلاتر خو مخه ديد

نجه وفريبا وارد اتاق مي شوند  وكنار كرسي مي نشينند  كنيز از نجمه مي پرسد

كنيز: از كجه ميايي نجمه تو اي بارش ؟بركه خبر مبر جديد داري؟

فرامرز: بركه خو ديده بودي

نجمه: اول خو مور رو انداد  كه در زنم. ازپشت نيم دري كه نگاه كردم ديدم برقون شما روشنه . گفتم هنو دخو نشدن

فريبا: چنو سياه باد ميه.  هي پايه صدارمكنه . امشو رود روي خه شد.خدا به جون اي خونه گلي يو رحم كنه

نجمه: از باركشو ميام. شمايو برچه بنيومدي؟  شهربانو گله داشت

كنيز: اي پس اخر بار كشو كردن  ما خو مستم بيم ولي بر ما مهمو بيومه  از شهر

فرامرز: دروغ مگن  وگرنه از خدايينو هم بودكه بياين

 كنيز: بچه خجالت كش  ايقدر زبو شل نو بره

فرامرز: خدا مگه كسه كه دروغ مگه يه گناه مكنه كسه كه دروغ گور رسوا مكنه ده سواب مكنه

كنيز قوري را از روي كتري بر ميدارد  وبراي نجمه چايي مي ريزد.  فريبا داخل كرسي مي رود  ورو به نجمه مي گويد

فريبا: بيا نجمه جلو. تو كرسي خز  كه معلومه يخ كردي .

كنيز: از سرما شوشل بستي . از باركشو  چه خبر؟ چيزم بر تو بدراردن؟

فرامرز: اخ اخ چه كسه فرخ. او جو ور ازرئيل نمده

نجمه استكان چايش را زمين مي گزارد  وشروع مي كند به تعريف

نجمه: ها ز ن عزيز يه دسمال جرابه بر مردو  ويه روسري بري زنو   ولي فرخ از چش ار همونه  اينورم ترخ مگفته  كه بچوك ليلي از يحيي به قرض ار دشته كه باز مردم دس خالي ور نگردن 

فرامرز: رد او فرخ رم نبينم

كنيز: نه نه ايقدر حرف مزه بينم  نجمه چه مه گه ؟

فرامرز: اي نه نه يه بار خط خور گم نكني ؟ مه چه گويه نجمه همو حرفون هميشگي.

كنيز بلند مي شود واز خانه خارج ولحظه اي بعد با مقداري رنگ وارد مي شود

نجمه همچنان كه با فريبا وكنيز رنگ ور ميزنند با هم تعريف هم مي كنند

فرامرز  رو به فريبا با اشاره چشم: صفررم مياردي اتشو مداشتم بدون او صفايه نيه

نجمه: وي خو گفتم بيا. ولي گفته مو خو كاله مكنم  تو اي هوا بيام . از سرا كه ودر اومدوم  درزگ درزگ بارو دبار  اومد . حالا به در سرا كاكو خو غلوم  رسيدم . جاله دبار اوده هر جاليه همچ يه سنجته . دگه  نفهميدم هولكي چه جوري خور به اينجه رسوندم . اول مست بروم ورونجه ....

فرامرز: ها دگه نجمه گفته برمم اونجه خو چه فايده 

نجمه: ها دگه. اخه گفتم اونو خو همه دبار كشو  بودن. بيام اينجه بينم برچه شمايو بنيومدي

فرامرز: بابا مو همر هيبتي كرد  گفت كسه حق نداره  بره خونه فرخ

فريبا: خيله خو خرما يه بار مزه مده

فرامرز: باز بابا بيه خوم گفت چه گفتي.  چنو قال بوج اشور كنم  كه شمار به عروسي هم نگزارده كه بري

فريبا: خيله لوسي نه نه نگايي كو

كنيز: نه نه جان سر به سري  او مگزار نمبيني او دست ار داردنيه .

فريبا: مگم نجمه نفهميدي بري ليلي چه باركشو كرده بودن ؟ خيله هم بود ؟

نجمه : ها. چن مجمه بوده يه جوال ارد هم بود.  مو فقط مجمه كه جلو از همه مبردن ره رونجه اباد كردم ديدم يه چلو سافي پراز نمك  به گمون مو بري چش زخ مبر دنده . بقيي تنخايورم از رد بياردن

فريبا: پس خراب بنياردن

نجمه : رجب دگه پيش خو نمگزارده چنو نه نيه

فرامرز: فرخ دگه امشو از خوشحال دخو نخه شد . تا صبح هي نگاه اسبابو  مخه كرد  هي زرو رو مخه كرد. بينده چيزه بهتره  بدردخوره هايه كه بردختر  خو جم كنده . مگم نه نه برم ور اتشوني ور سرا فرخ يه سر وري زنم  او العان تنها ايه . يكه نخه تونست  اسبابور تو پستو چنده

كنيز: خيله خو تو نمه غصه فرخ ره بخوري . او العان اهل وعشيره اي  همه بيومدن

نجمه: راست مگه مادر شما . قوم وخويشون فرخ همه بيومده بودن . او دختر سياه منتوري هم بيومده بود

فرامرز: همور بايد بي صفرخو دنشو كني

نجمه : بري صفر ما خو صد تا اين .صد در بدو وصد سر گردو

 

 

صحنه 15 داخلي- شب -خانه رجب

اهالي روستا همگي  در  خانه رجب براي اجراي مراسم هنا بندان جمع شده اند وعليجان براي انها دايره     مي زند 

عزيز: چه كار مكني زود بي. ور خو گردي رجب كه  شوبرفت . زود باش كه فرخ دخو شده خه بود.

رجب: رو به غلوم: اخوي مو برات چه شد ؟گويي كه اگه هنا يو درست كرديه زود بيارده كه دير شد

غلوم: او خو برفت ور سرا فرخ. اخه زنو ور ردي ري كرده بودن.  كاسي هنار تو تاقچه  ناديه درست كرديه

برو استا حاجي كاسه هنار بيار بزنم برم دگه

استا حاجي كاسه هنا را مي اورد  وان را به رمضو مي دهد

استا حاجي: بيا رمضو شما باز از همه بزرگتري

 رمضو: اي بابا چه فرق مكنه. شروع كني

استا حاجي: نه باز بزرگتره گفتن . كوچكتره .اخه وقته كه شما هايي  چه تو ما...

رمضو: خيله خو  صلوات بفرستي

رمضو دستهاي ذبيح را هنا مي كند  وفري وصفر وقنبر  در دو طرف  ذبيح  نشسته وهر چند بار  در گوش ذبيح بلند  جمله اي را تكرار مي كنند

فري.قنبر  وصفر: شبو شبو شبو

نجف پدر ليلي در گو شه اي نشسته وخيلي خو شحال به نظر  مي رسد

بچه ها سر صدا مي كنند

رمضو :كوفت دارن صلوات مفرستن 

 قنبر تمام انگشتهاي دست وپايش را هنا مي كند وخالو برات انها را دي پلاستيكي مي پيچد

فرامرز: برم يه سر از خونه زنو زنم بينم اوضاع احوال در چه وضعتيه .يه بار كار چيزه به دست ما ندشته باشن

قنبر: مو هم ميام

صفر: اخه تو ميي به چه كار ؟

فرامرز: خوبه كه گفتم خونه زنو مه برم  از لحاظ

استا حاجي به سمت كاسه هنا مي رود ودستش را هنا مي كند  

غلوم رضا  ورجب  وبرات  عزيز  در كنار عليجان  وحسينا نشسته  وبه اشعارش  گوش مي دهند  عليجان مي خواند وانها دست مي زنند

عليجان: اي يار هنا مبندم               دلدار هنا مبندم

جواب : هناي ما مال كاشانه             به دست وپا مبندم

فرامرز: بابا شعرون قشنگ بخوني.  چنه اي اشعار كه مال زمان اهرام ثلا ثه مصر

عليجان: خا تو كه بهتر  بلدي  يا الله اجلو شو

فرارز: دريا  دريا  دريا   عشق مو دريا

حسينا: چه ربطه داشت به قضيه امشب

صحنه 16- داخلي- شب -خانه فرخ

زنها  ودخترها   پشت در خانه فرخ  جمع شده  ومنتظر باز شدن در هستند  . وبراي اجراي مراسم هنا بندان ليلي  ترخ دايره مي زند  وبا هم يه ترانه محلي را مي خوانند

زنها: در واكني  در واكني  بر شما هنا بيار دم

در واكني   در واكني بر شما هنا بيار دم

هناي ما مال كاشانه       به دست وپا مبندم

درب باز مي شود  وهمگي هلهله كنان  وارد خانه فرخ مي شوند

فرخ: اخه العان موقع اومدنه؟  مدوني ساعت چنده ؟

شهربانو: اي  فرخ جان .  دگه  تا تونستم هنايور دزنم  ودست وپا  ذبيح ر دهنا كنم  طول كشيد

فريبا: هنو خو اول شب با حا لا ايه

كنيز:‌زود باشي بچه هنايور بياري

دخترها همه با هم     :  شبو شبو شبو كلي ليلي

فريبا وزهرا به فرخ نگاه مي كنند  ودر گوشي حرف مي زنند  قيافه فرخ بسيلار ديدني است 

فرخ: يواشتر دخترا  اوقدر سر صدا مكني كه مردم دخو اين

كنيز: كدو مردم فرخ ؟ همه خو اينجه سيل مكنن

نجمه: فرخ تا به حال اي قدر مهمو  به يك بار  تو خونه خو نديده  بر همو ايقدر ور مجوشه

فرخ: خيله خو نجمه  همه فهميدن  نمه كا باز بر مو...

نجمه : خا راست مگم  تو بايد امشو خوشحال باشي

شهربانو: دارم مراسم هنا بندو مگيرم . همي امشويه دگه   دندو رو گجگر ني  باز الم شنگه ور پا نكني

بيا فرخ يه دويه بگير  برخص بينم چه كار مكني .تو نا سلانتي مادر عروسي

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:50 ] [ فرامرز مهدوی ]

ياد او  وقتو بخير                                                     نويسنده: فرامرز مهدوي

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت چهارم- روز برات

 

صحنه1- خارجي روز در مسجد

صفر وخالو برات وعليحان به سمت در مسجد مي روند ودر كنار درب مسجد قنبر وفرامرز و ذبيح نشسته وپاهايشان را دراز كرده اند  وبيلهاي خود را به ديوار تكيه داده اند صفر كه از قضيه ديشب ناراحت است وقتي به انها مي رسد پايش را روي پاي فري مي گزارد ومي گيد

صفر: يه ره ديشب نخ تو دماغ كه مكردي .باز چار تار دور خو مبيني تياتر دگرد مكني .كي مه ادم شي دست ازي هنرون خو ور دار ويشك

فرامرز با خنده : حالا بر چه چن  دهن خور كج وراست مكني ولي خودمانم همي ويشك كه گفتي  خيله با حال بود  يه بار دگه تكرار كو گو ويشك د هن خورم غنچه كو

در اين هنگام رجب به جمع انها مي پي وندد در حالي كه خيلي عجول به نظر مي رسد مي گويد

رجب: يا الله عجله كني كه روز ورومه صفر كو خالوتو غلوم استا اكبر هم خو بنيو مده  خوبه كه ديشب بري همي شما پيغوم ري كردم

صفر: خالو مو غلوم خو مغريبون صبح  رمر ادر كرده بر فته به تنگل استا اكبر هم خو گفت معطل مو نشي كه ما بروم جا اوزن خو ور نصر ابا دكه بچه اي مريضه  

عليجان: باز رد همور م نبينم كه او هم دو زه داره

يه زن داروم يه تمبو دو زن داروم بي تمبو

ذبيح: اي ضرب المثلون زر خاكير از كجه بدر مياري

عليجان: دگه بماند 

قنبر: نگفتن چه كار بچه اي نه؟

صفر: پري مگفته كه برادري كله پر بادي بگرفته بري همو استا اكبر برفته وگر نه خود اوزن خو هم دعوايي ايده

فرامرز: پس تازه بچه اي شده اين تو كله پر باد

برات: بيي باز خر بجست ورسمو پاره شد بينم متوني العان يه دعوايه راندازي شما دوتايي

 رجب: خيله خو ور خو گردي  .فرامرز خود ذبيح برن تو اشخوره گل  گل رو خو رزن  قنبر هم بر پشت بو دم دست عليجان باشه .ماله كشه  .اخوي مو برات خود صفر هم برن رو خو گل ار بو كنن.

 فرامرز: مو زر پا صفر باشم وخزي بابا  صفر بيه پايي  مو مروم رو خو

صفر: رو خو بوده كار بچي مردينيه .زور  وقوه مه

عليجان: نه رجب اودم اگه اي بيه بالا  ادا اصول بدر ميارن  مارم تموم پر گل مكنن  چپي گري خيله مكنن

 

در اين هنگام رجب دستش را به پهاويش مي گيرد ومي گويد

رجب: مو خو كمر مو درد مكنه مه بروم جا ملا رمضو اگه دستس فارق بو كمر مور زفت اندازده اخه تموم خم وراست نمشوده. بعدشم مه خود عزيز برم شهر كه مه يه كم تنخايه بري ليلي جور كنم كه مه بري نشوني ببرم

برات: اخوي برو . برو تا خود روغن زرد چرب كنده ور هم مالده راضيد مشوده  بنگزاري كه كهنه مند شوده

خواسته باشي بري شهر به بازار مبارك رم خود خو ببري  كه باز نگويده از مو بي حساب بودن  وحساب ار ندشتن

رجب: اخوي مگم خود  عزيز   مه برم  .دو زنوكي خو نيه دو تا مرد مه برن بين نمه يه رمه تو بازر ور رد خوندازم كه بازاريو هم تا بتونن جنسور گرو دبار ما كنن بري خري اير خود خو بخم برد

عليجان: اگه اختلاتون شما دو برادري تموم شد برم كهروز برفت

همگي بيل بدوش به سمت اشخوره گل مي روند ودر راه صفر فري را هل مي دهد وفري با اشاره چشم به صفر مي فهماند كه كهسر فرصت به حسابش مي رسد

 

صحنه 2- داخلي روز- كارگاه

عزيز قالي 6 متر دست بافي را كه تازه از دار باز شده را به كمك مبارك ودخترها به وسط اتاق مي اورد وان را پهن مي كنند وليلي وزهرا  وزهره ومريم به دوئر قالي جمع شده ونتيجه زحمت كشيد خود را تماشا مي كنند وبه قالي دست مي كشند .مبارك به قالي نگاه مي كند و رو به عزيز ميكند ومي گويد

 مبارك: اقا عزيز كجه اي قالي سر كجه كه شما ورينجه ايراد مگيري

عزيز همچنان كه قالي ر متر مي كند رو به ليلي مي كند 

عزيز: انه نگاه كو اي سر قالي شل بافه  اينجه كه مچنده

ليلي: زبي عزيز اقا ايقدر دگه ايراد مه گيري ؟ سه پوتونينجه همه 4 چنيه  بعدشم از خشت اخر به بعد همه شو كار بوده

مبارك: راست مگن تو او كارخوني تاريك باز شو هم خو بوده

عزيز : خيله خو ولي سعي كني كار شما بي ايراد بو  كه قالي خرو ور بهوناين .بي ازو مبيني كه ...

مبارك: فردا براته دخترو مگن مايم برم سر قبرستو . پشت كار بنخم مد

عزيز: مشكل نيه قالير لوله كني ور ديوار سازي  تا عصر بيام ببرونده شهر پرداخت كننده 

زهرا: راستي برنامه كاري تو ماه رمضو چه جوريه ؟

 عزيز: ضمنا روزون رمضو صبح به وقت بخي مه  مخاط خور بچني  وبر خو بخي رفت

زهره: خالو عزيز دخترو نق نق دارن مگن مخاطور بيشتر كني  كه بيصرفه

عزيز: خيله خو حوصله كني از در نيومه شكر نعمت .تو اي اشفته بازار شمايو هم سيله داري

ليلي: قالي بعدير كي ور متني ؟

عزيز روي دو پايش مي نشيند وبا ليوان از صبو اب مي خورد

عزيز: برات كه اپيه قلير ور متنم  بري مخاطو هم حالا يه كار مكنم

دخترها همه گي خوشحال مي شوند ولبخند مي زنند

 در اين بين فريبا وارد مي شود

فريبا: سلام بابا سلام بچه .ا. اخر دگه قالي تفتاد .نگاه كني بابا قالي  كه به اي جور بتو بتو چنده مشو تا يه مخاطه شو وچش كور مشو .كمر خم مشو به ااو عزيزي بفته مشو او وقت كه ته مفته زر دست پاي اي يكه او يكه كفته  وخود كوش رونجه راه مرن

مبارك: تا بوده زحمت ره روستائيو مكشيدن وراحت ره شهريو مبردن

عزيز: اي بابا چرخ روزگار بايد بچرخه چه مشو كرد 

فريبا: فردا برات سر خاك جده بمونه هم مه برم

عزيز: ها مو خو يه كارتن شكلات بخونستوند بخوم برد

 

صحنه 3 خارجي روز- كوچه

صفر هراسان در كوچه نمايان مي شود وبه اطراف نگاه مي كند ناگهان كفشي به طرف او پرتاب مي شود وخروسش از دستش مي افتد وصفر فرار مي كند وبه دنبالش فرخ كه خيلي عصباني است سر مي رسد

فرخ: الهي لگ لگ شي صفر .بري كه جونه مرگ شي مرغ پر شي صفر

صفر: به خدا هر كه گفته دروغ گفته مسته مار دحون هم اندازه مو چني حرف نزدم

فرامرز به فرخ نزديك مي شود واو را تحريك مي كند

فرامرز: اي ول فرخ خوب اير مترس دادي اگه همي تو توني اير سر جايي هونشوني وگرنه نجما خو حريفي نمشو .بي شعور چه حرفو در مورد شما گفته بود از ديروز گوشون م  درد مكنه

فرخ: پوز ناشوهم سر يه خر شديه از سر مو حرف مزنده  .خدايا پا مو نشو مكرد  اي چند رو .نگو كه اي صفرو از سر مو حرف مزده بود ه

فري از حرفهاي فرخ خنده اسش مي گيرد از طرفي به راهي كه صفر دويده مي نگرد ومجدد مي خندد .فرخ متوجه مي شود كه اين همه اتيشها زير سر فرامرز است وقصد داشته از صفر انتقام بگيرد

فرخ: برو گمشو تا تورم مثل صفر كوش كله نكردوم

فرامرز: بركه قرصون خور بنخوردي

فرخ: برو گمشو دگه .برو كه تورم چنو اتش اسفن نمه

فرامرز: بابا اقايي كارت درسته بامرام

فرخ از شنيدن حرفهاي فرامرز حسابي ناراحت مي شود وزود كفشش را از پايش بيرون مي اورد  وبه سمت فرامرز پرتاب مي كند

 

صحنه 4- خارجي روز صحرا

كتري سياه رنگي بروي اتش  گزاشته شده ومي جوشد كمي ان طرف تر زهرا پشت به كتري نشسته وبه گوسفندهايي كه مي چرند خيره شده .تصوير روستا از بالاي تپه بسيار ديدني است در اين لحظه فرامرز ارام به زهرا نزديك مي شود .ناگهان زهرا از جايش بلند مي شود ورو به فرامرز مي گويد

زهرا: تو ني فرامرز ؟‌يواشوك بيومدي مور ور درزگوندي

فرامرز: عمه مور ور رد تو ري كرد  كه بيايي روغه جوشي درست كني  بي كمك كني .معلومه كجايي كه با چشم غير مسلط ديده نمشي ؟

فري تخته سنگي را برداشته ونزديك زهرا روي زمين مي گزارد وروي ان مي نشيند زهرا با او نگاه مي كند فرامرز از او مي پرسد

فرامرز: ها چه مه گويي كه نمتوني؟

زهرا: پرنه عمه مو نجمه بيومده بود ور سرا ما  خود پدر مو خودم سك سك داشتن با با مو مگفت فعلن خو رمضو بسر مرسه  بعد از روضو بينم چه كار مشو

فرامرز: بابا زرنگ .خاطر خواه  .ازدواج .عمه مو نسا چه مگفت ؟ او هم راضيه خودي وصلت يا نه؟

زهرا: مادر مو مگه اگه به تنگ ورسمو هم كه شو تو مال بچي برادر موني . مو بايد خود عزيز خو يه وصلت كنم  كه از هم دور نشم .

فرامرز با خوشحالي از جايش بلند مي شود

فرامرز : با با عمه .معرفت .ريسمان. اي ول دختر عمه خوب خبر خوشه ور مو دادي .چاق شدم

زهرا با نگراني به اطراف مي نگرد  وبه فرامرز مي گويد

زهرا: يه بار صفر مار نبينه مار دلت پدر مو ده ؟

فرامرز: اونش با من. صفر كيلو چنديه  نجمه من چن قرو .فقط داش فري رو بچسب .

زهرا: زن خالو عزيز چه مگه؟ ور دور پري خو خيله مگرده .

فرامرز: شما دخترو ازي رفت وامدو چه حساسيت به خرج مدي .حالا زود برو كه العان روقه جوشي ور درست مكنن .تازه شايد تقسبم هم كرده باشنده .برو

زهرا از فري جدا مي شود وبه سمت ده مي رود در بين را سرش را بر مي گرداند ومي گويد

زهرا: بر تو بياروم؟روغه جوشي نمخوري؟

فرامرز: نه تو برو مو خودمو بخوم مه ور ده  همونجه بخوم خورد.

زهرا مي رود وفري به او نگاه مي كند

فرامرز: زهرا داري مري؟ خا برو ولي از كنار برو

زهرا كه مي خندد: داشتم فرامرز؟

فرامرز: نه تموم كردم ولي مگم فردا بري شما بيارن .مگي نه نگاه كو

زهرا ميرود وفرامرز همچنان نگاهش به دنبال اوست  وناگهان متوجه مي شود گوسفندان متفرقه شده اند

فرامرز: اي خدا بيچاره شدم .گوسفندو اسپسور بخوردن .خالو برات بفهمه دگه دلي دلي

 

صحنه 5- خارجي روز- كوچه

فريبا ومادرش به سمت خانه ملا رمضو مي روند ودر بين راه به استا حاجي وخالو مي رسند خالو برات در كنار ديوار نشسته واستا حاجي سعي مي كند با انبر دندان خلو را بكشد وخالو دست وپا مي زند

 

صحنه 6- خارجي روز- خانه رمضو

پري در خانه پدر بزرگش مشغول جارو زدن است كه كنيز وفريبا وارد خانه مي شوند واحوال پرسي مي كنند رمضو دارد وضو مي گيرد

پري: سلام خاله

كنيز: سلام مونده نباشي .خوب دور بر ره دهم چني؟

رمضو: بابا پري يه چايي برينو ور بار نه توسلارا مو نماز كنم. كه وضو گرفتم .برچه فرامرز ره بنياردي معلومه كجه؟ كه ادي نميه ؟

كنيز: فرامرز امرو برفته به صحرا به چوپاني.

پري: به كجه؟ به چوپوني كه؟

فريبا: هيچي پري  عمه مسته روغه جوشي درست كنه.  گمار رمه هم ازو نو بوده .بري همي فرامرز ر ري كردي ور صحرا ور  رد   زهرا كه كه اونجه باشه. زهرا  بيه خودعمه كمك كنه

 پري كه خيلي ناراحت به نظر مي رسد از فريبا مي پرسد

پري: حالا زهرا كجه ببرده بوده گوسفندوره ؟

رمضو: باز او چنو كار كنيه ؟ خدا مدونه چه سر خر دزر داشتيه كه برفتيه ؟

 فريبا: اي بابا كلو دختر عمه .پسر دايي ين غريبه خو نين؟

پري:گفتي ور فرامرز؟

فريبا: بري چه ؟

پري:  بري همو كه گفته بودم

فريبا: تموم از هوش مو برفت

پري: اگه همور زهرا نسا سفارش كرده بود  خو صد باره سفارش ير به سر رسونده بودي .شمايو همه غريب پرستي.

پري به داخل خانه مي رود وبه دنبال ا و هم بقيه وارد اتاق مي شوند.فريبا در حين وارد شدن مي گويد

فريبا: اي پري جان تو بر چه اي جوري يي  .بر مو چه فرق مكنه تو وزهرا نداره .بعدشم تو برچه اوقدر ور زهرا حساس شدي  تازگي يو

 

صحنه 7 داخلي- روز اتاق رمضو

رمضو وكنيز وفريبا در كنار هم نشسته وپري با سيني چايي وارد مي شود  وبه انها چايي تعارف مي كند  وهر كدام فنجان چاي بر مي دارند .نوبت به رمضو كه مي رسد

رمضو: بابا بر مو يه او جوش بيار  تا گلو مو صاف شو.  امرو حرف زياد زدم بري مردم

كنيز استكاني را  جلوي رمضو مي گزارد  وپري ان را اب جوش مي كند .فريبا به اطراف اتاق مي نگرد ومي گويد

فريبا: بابا كلو سفره قندي خور بياري تا بر شما قند بشكنم

رمضو: خدا عمر ده نواسي مو پري ره  كه ديروز بيومده يه سر قند جمع كرده داشتم تو پستو بدر ارده يه وبشكستيه .هر قنه اندازه يه جوزه

فريبا: ها پري هميشه عادت داره .تو خونه خو هم قندور به همي بزرگي مشكنه

پري: اگه كار بدست مو نداري  اسبابون خور دهم پچم بروم

رمضو: نه بابا جان  برو مو بياده .اير يه گوش مالي خم داد .سفارش تورم به سر خوم رسوند

كنيز: برو خاله خود فريبا سر كل او جومنون بابا رم د  او كشي .

پري: باشه خاله مو العان بروم كه كار دارم از رد بخوم. مه فعلن خدا حافظ

پري با عجله از خانه خارج مي شود .

رمضو رو به كنيز مي كند ومي گويد.

رمضو: نگاه كو كنيز تور  ورينجه كشوندم كه اتو گويم دگه كم كم بايد دفكر پسر خو شي. انه ذبيح دو رو دگه كه رمضو اپيه زن خور اخونه خه برد .بيا تا ما هم شو چله برم ور خونه عذري يه نشوني بري پري ببرم .اي دخترر از دست ندي كه خاطر خواه زياد دارده

كنيز استكان را روي نعلبكي مي گزارد و اهي مي كشد و مي گويد

 اي بابا به حرف نمكنده صد بار وري گفتم بيا يه روسري بر پري ببرم . انگار نه انگار. گوش كر خور ور ما كرديه .مگده او از مو بزرگتره .نمدونم مو هروقت موقعه اينجه شو  خم گفت .مگده مو نمتونم خود پري ازدواج كنم .ما از بچگي خودم بزرگ شدم مثل خواهر برادرم .مگده مو اور مثل خواهر خو فريبا دوست دارم

رمضو: چه غلطو .بي خود كرديه ازو بهتر كه مه گيري كنه ؟ دوبار خودم صحبت كنن برن بيان  حرف زنن از هم خوشينو ميه .مگه ما چه جوري بودم

كنيز: دوره عوض شده بابا جان . بعدشم او يه سر هوايون دگره دسرينه.  يه جا دگه دلير او برده .فكر كنم. .البته دقيق نمدونم. چون او حرف خو نمزنه كه بين مدردي چه نه .

رمضو: باز بخه مده ور سراما  چنو اير رو چشون خو نم  كه كيف كنده.  كه ازي دم حال بر مو عاشق نشوده  .كله پرباد بي مصرف

 

صحنه8- خارجي  -روز كوچه

كنيز به سمت خانه اش در حال حركت است  ودوباره در ين راه استا حاجي را مي بيند كه سعي مي كند با لستفاده از انبر دندان خالو برات را بكشد

كنيز: اي استا حاجي هنو نتونستي دندون خالو برات ره بكشي ؟

استا حاجي: چرا كنيز ولي وهمون ره اشتباهي بكشيدم .دنيا به صبره .اخه مدوني زن عزيز  اي برات خودي هم نمدونه كدو دندوني درد نكنه.  انبرر و هر دندوني  منم مگه همو نه بكش  .حالا كه بكشيدم فهميدم كه يكي پهلويي يه . عوضي اشتباهي شده

كنيز نمي داند به قيافه استا حاجي بخندد با اون عينكهاي ته استكاني يه به حال خالو برات بيچاره بگريد

 كنيز مي رود صداي استا حاجي خارج از قاب شنيده مي شود

استا حاجي: اگه به اي روال باشه فكر كنم تا دم  غروب ما گير كلفتون برات خم بود. هم رم بخوم كشي اخر خه گفته اي نيه.  گوشير بخوم كشيد

 

صحنه 9 داخلي شب منزل خالو

خالو برات دور سرش را با دستمالي بسته .مبارك دارد سيب زميني پوست مي كند  مبارك رو به خالو

مبارك: هنو دندون شما درد مكنه  ؟ وهمونه او دست وهنر از استا حاجي  كه سه شو از رمضو برفت هنو او كلفت خوب نشد .اخه مو مه بدونم كه ادم قاطي بود كه تو بري خور ور دست استا حاجي دي

خالو برات : انگار خود تراكتور دارن رو سر مو كار مكنن .به گمون موريشينجه هنو بمونده

راستي قنبر كجه كه سر وصدايه ازو نيه

مبارك: خود بچا  برفتن به رمضوني خونده

 

صحنه 10- خارجي- شب -كوچه

قنبر وفري وذبيح وصفر به سمت خانه استا اكبر مي روند  وصفر درب خانه استا اكبر را مي كوبد  واز انها مي پرسد

صفر: رمضوني بخونم يا مرحمت مكني ؟

پري درب خانه را باز مي كند وبه بچه ها نگاه مي كند سپس ميگويد

پري: نه نه مو مگه بخونن .فرامرز تو بخو  .صدا تو بهتر .يعني بهتر مخوني

 

صحنه 11 -  داخلي- شب -خانه نجمه

قاليچه 1در 1.5 در گوشه اتاق نجما ديده مي شود  كه نشان مي دهد پاره وقت نجمه ان را مي بافد  واز اين راه امرار معاش مي كند .نجما در گوشه اتاقش خوابش برده  وبا باز شدن درب اتاق نا گهان از خواب مي پرد

وخودش را جمع وجور مي كند .صفر وارد مي شود ومقداري خوردني كه از رمضاني خواندن براي مردم در كوچه ها جمع كرده را به نجمه نشان مي دهد

نجما: چه ور دار كردي امشو ؟ اي چه اومدنه  بود  صفر جان ؟

صفر: از رمضوني خونده ميام. برفتم خونه استا اكبر پري برماپتير بيارده بود . تو راه همر بخوردم .ازوموقع داشتم خود بچا پاتير چراغ برق  خاشوكور تقسيم مكردم .

نجما: العان دگه شو رمضو ايه. دگه خوب نيه تو كوچا الكي اسر مگشته بي . مردم نماشوم زود دخو مشن كه سحر دخو بنمونن .خيله دروقت در سرا مردم در نمزده باشي ؟

صفر همچنان كه خرما وعناب مي خورد به حرفهاي مادرش گوش مي دهد وبه او خوردني ها را تعارف مي كند

صفر: بيا نه نه برخو خرمايونينجر  سوا كو سحر خود چايي بخوري .مو سنجتور مخورم .كشته توت هو تونجه هايه .اينور از سرا جده ترخ بياردوم. فكر كنم از پارسالو تو كل هفتم دقم دشتيه .

نجمه : مگن رمضوني هم بخوني يا نه؟

صفر: ها تكه توكه مگن بخونه ي. ولي شويون احيا خيله مگن رمضوني بخوني .او چن شو دگه همي سرايور مه برم

نجمه : خدا بيامرز پدر تو روز احيا 21 ور طرف شد .

صفر«: بابا مو چه جوري بمرده ؟

نجما به قاب عكسي كه در گوشه اتاق گذاشته شده مي نگرد وبه عكس شوهرش همچنان كه نگاه مي كند مي گويد

نجمه: حدود بيست سال پيش يه روز كدخدا بيومه ور ردي كه برن  خود عملان دگه به شوشك ور كنده .

كه مست لو بون سراخور شوشك كنه .بين رو خبر بياردن كه بيي كه كلوخ دزر تپه خاك اومده .دگه پارخنه ور سر زنو برفتم جا تپه خاك  ديدم پدر تور از زر خاكو بدر ارده بودن .همو دم دگه بي خنگ وخجو بود .اوقدر ورنيومه كه دگه تموم كرد .

صفر: مو خو پدر خور ياد نمدوم مو او موقع چن وقته بودم ؟

نجمه: تور تازه از شير وا كرده بودم . مه مه جو كار نكني كه تموم رو اسم پدر تور مبرده باشن .كه باز پشتي تو خاك ملرزيده بو .خود پسر كنيز هم اوقدر مه گير كه رشخند مكنن

صفر: مو خو زورير داروم اگه خودي دكشتي شم . او هر چه هيه فقط پخ پخ مكنه ادعايينه.

نجمه: باشه نه نه جو .دعوا مال خر و  گويه. ادم عاقل هيچ وقت گربون كسر نمگيره .بعدنم ادم قوم وخويش خودم دعوا نمكنه.

صفر: پدر مونند معلوم نيه اكه شده ؟ او خواهري خو چنو نيه .

نجمه: وخه نالين خور تنك كو كه امشو سحر دخو ممونم .وخه اي حرفو هم به تو نيومده

 

صحنه 12- داخلي- سحر- خانه عزيز

كنيز وفرامرز وفريبا به دور سفره سحر نشسته وسحري مي خورند .كنيز به عزيز نگاه مي كند  واو را صدا مي زند

كنيز: عزيز وخه اگه مه دروزه شي ؟

عزيز: خيلخو زن چه سر صدايه داري تو امشو؟ از ساعت 2 نصف شو ور خواستي عزيز عزيز داري . به به

كنيز: خا راست مگم

عزيز : تو دروزه شو به مو چه كار داري ؟

فريبا: اخه بابا العان راديو اعلام كردتا موقع ازو به وقت بيرجند 20 دقيقه دگه بمونده

عريز: راديو خيله چيزو برخو مگه

فرامرز: او قديمو كه راديو نبوده مردم چه جوري مفاميدن كه تا ازو وافطار چقدر بمونده

عزيز: با غرولند: ساكت شو بچه اوقدر سر سفره حرف نمزنن  يه بار شد كه يه كه حرف زنه  تو نظر ندي ؟

فرامرز: نظر نمدوم مگم چني نو چني

عزيز از جايش بلند مي شود وبه سمت درب خانه مي رود

فريبا سفره را جمع مي كند  كه صداي اذان به گوش مي رسد

راديو : اذان صبح به افق بيرجند ..الله اكبر .الله اكبر ....

كنيز: وخه نه نه سريع دست نماز گير نماز كو.بيا  دخو شو .

فريبا:راست مگه  نه نه  باز مار مثل ديروز سحر تا صبح بيدار ندشته  باشي

فرامرز: نه خه دو دو شما حوصله كني

كنيز: برق رم روشه  بنگذاري

فريبا در حالي كه وضو گرفته به نماز مي ايستد

 

صحنه 13- داخلي- شب -خانه ترخ

خانواده خالو برات ورجب به رسم سالهاي پيش براي صرف افطاري در شب احيا 21 در خانه ترخ دعوت مي شوند .شهربانو  بچه اش را  بر روي  پاهايش گزاشته واورا مي خواباند .مبارك وترخ سفره افطار را مي چينند .صداي  ربناي به گوش مي رسد در حاشيه سفره بشقابهايي كه كه در ان سبزي وپنير وخرما چيده شده به چشم مي خورد .برادرهاي ذبيح دور سفره نشسته ويواشكي هر كدام چيزي بر مي دارند ومي خورند

ميارك: تو خو بچه شير مدي نمه كه دروزه شي

شهربانو: اي نه .وقته كه متونم بر چه دروزه نشم .باز يه كفاري هم ور گردن مو بمونه .

ترخ: راستي مگن ديشب دخو بموندي؟

مبارك: ها بي سحري دروزه شدم .العان دم افطار چشون موسياه تاريك مبينه

شهربانو: چه  تو دخو بموندي مگه ساعت خور كوك نكردي؟

مبارك: چرا. هنو يه كه هم چنو مخكم ور در سرا ما مزد خالو برفته بود درره وا كرده بود ديده بود پشت در كسه نيه .هر كه بوده بر خو ربفته

شهربانو: راستي اي هر كه هيه در همي سرايور در مزنه .چون در سرا مارم در مزنه دم سحر بدر مشو مره

ترخ: نجمه مگفته كه در خونه اونو هم در زدينه برفته .به گمون مو اي هركه هيه قصدداره مردم ره بيدار مكرده بو كه سحر دخو بنمونن

 

 

 

صحنه 14- داخلي- شب- مسجد روستا

ملا رمضو به عنوان پيش نماز در جلو صف ودر پشت سرش در صف اول عزيز وخالو برات  ورجب وغلوم رضا ونجف ودر صف دوم استا حاجي عليجان وصفروقنبر وذبيح وفرامرز نشسنه اند

عليجان: ان الله .ملائكتهو يوسلون .....

نمازگزاران صلوات مي فرستند .

دختر ها با چادر نماز در ان سوي پرده اي كه زن ها را از مردها جدا مي كند قرار دارند وبه حرفهاي ملا گوش مي دهند .پري به فرامرز نگاه مي كند كه در صف نمازگزاران ايستاده .دختر ها متوجه نگاه كرده پري مي شوند وبعد باهم صحبت مي كنند .

 مريم در حالي كه مي خند د :  فرامرزو خالو عزيز هم بيومده

همگي از زير چادر ان طرف را نگاه مي كنند

ملا رمضو: خواهرو يواش تر

امشو شو 21 رمضو ايه يكه از شويو ن قدره .خو بهتر مدوني  كه ثواب شب قدر بيشتر از هزار سال عبادته  در اين شب فرشتگان وملائكه به دستور خداوند پايين مي ايند و....

تصوير اهالي را مي بينم كه به حرفهاي ملا گوش مي دهند

رمضو: بعد از افطار خو خو قرانون خورم بياري كه امشو ور سر خونم

مردم كم كم ار جايشان بلند مي شوند ومسجد را ترك مي كنند.رمضو نوه اش فرامرز را صدا مي زند

رمضو: بابا فرامرز وسطه خود تو كار داروم .

فرامرز به سمت ملا رمضو مي رود .

عزيز نيز  رجب را صدا مي زند وبه او مي گويد

عزيز: مادرشما ترخ خود مو سفارش كرده بود  كه از شهر كه ور گردوم بري 1 كيلو زلوبيا بستونم حالا بياردوند .خود فرامرز خو ري خم كرده  يا هم بي برم ور شما دونده

رجب: حساب پولينجر كني كه اشما دم كدخدا عزيز كه باز فراموش نشو ور گردن ما بمونه

عزيز : غصه چنو پولو نيه . پير زال دو بار بخه مه ور كار خو نه  بر ما رنگ ور زنه از قبل هم بيومده چن قبل رنگ ور زده. به حساب اگه بو هنو از ما طلبكارم خه بود.

 

صحنه 15- خارجي- شب -خانه خالو برات

صفروفري وذبيح وقنبر در پشت در خانه خالو برات قرار دارند ورمضاني مي خوانند . مبارك بيرون مي ايد وبه انها كاسه اي كه مملو از گردو مي باشد را تعارف ي كند وصفر ان را گرفته ودر كيسه اي كه به همراه دارد مي ريزد ومي روند در حين دور شدن ار خانه برات ذبيح رو به بچه ها ميكند ومي گويد

ذبيح: بچا برم در سرا فرخ رمضوني بخونم. ليلي گفته امشو بيي  بخوني كه فرخ سر حاله

فري : تو هم دق ليلي  خي كرد

صفر: بابا فرخ هم ادمه كه بري رمضوني بخونم . هر چه بو تو بهتر از بقيه اير مشناسي ؟

قنبر: تازه اگر بخونم هم مار چيز نخا داده.الكي مرم ور گردم.

فرامرز: بابا الكي نفوس بد امزني بعدشم صفر اگه تو مترسي تو ما يا ما خو مروم ولي اگر مار چيز داده  العان اتو گويم كه ....

ذبيح: بابا مرم. يه سنگ تو تاريكي مندازم. سنگ مفت چقوك هم مفت

صفر: خا برم ولي مو عقب ومستوم  در هم نمزنم.

 

صحنه 16 خارجي- شب -  خانه فرخ

بچه ها در پشت در خانه فرخ رمضاني مي خوانند كه ناگهان از بالاي بام فرخ نمايان مي شود ودبه ابي را كه در دست دارد را بر روي سر انها مي ريزد وهمگي را خيس مي كند  وبچه ها فرار مي كنند وفرخ انها را فحش مي دهد

فرخ: بري گمشي بي پدر مادرو كه ادم از دست شما حلاوت نداره يه حمله سر خور هونه. يه بار دگه شمار تو كوچه بينم لش شمار مندازوم .هرچه بيني از چشم خوديدي

فري: برو دگه دوست نداريم

ليلي با سيني كه بر روي ان مقداري ميوه است وارد مي شود وميبند كه درب باز وبچه ها نيستند فرخ ليلي وميوه ها را مي بيند

ليلي: خاله بچه  ها چه شدن؟

فرخ: چه بياردي ؟

ليلي: يه كم ميوه بري نو بياردوم .بابا مگه مو گفتم كه رمضوني بخونن دلينو خوش بو

فرخ:بابا تو بر خو گفته. بعدشن  مرگ ره بخورن . اينو دگه چه مرغون پرن كه از رفت هم نمين

ليلي: گناه داشتن خاله جان .نبايد اينور خيس مكردي سرما خه خوردن

فرخ: به درك كه تر شدن  بيا تودرم دبند .حق كه دباره درم بري  نو وا كني نداري .فهميدي ؟

ليلي: بله خاله جان

 

صحنه 17 خارجي- شب -خانه رجب

درب خانه رجب به صدا در مي ايد شهربانو از وسط حياط صدايش را بلند مي كند  ولي از پشت در جوابي را نمي شنود

شهربانو: كيه؟ كنه كه ور در  مزنه؟

دوباره درب به صدا در مي ايد  واين بار نيز شهربانو صدا مي زند

شهربانو: كيه .اي بابا بر چه جواب ونمدي .؟ نه نه ذبيح برو در روا كو بيني كنه ؟ مو خو هر چه صدا خور ور مياروم كسه جواب و نمده . هركه هيه پشت دره  كه ور در مزنه.

ذبيح درب خانه را باز مي كند ومتوجه دو دختر مي شود كه در جلوي درب نشسته وصورتشان را پوشيده اند .شهربانو از ذبيح مي پرسد

شهربانو: نه نه ذبيح كه ور در مزد؟  د ره  وا كردي  يا نه ؟

ذبيح:  نه نه بري  بيستو هفتمي بيومدن. زود بيا كه معطلن .دو تا زنن .چنون هم رويون خور دپوشيدن كه ادم ازي نو مترسه

دختر ها چادر هايشان را روي صورتشان انداخته به طوري كه اصلن شناخته نمي شوند وسخني هم نمي گويند مبادا صاحب خانه انها را بشناسد .لحظه اي بعد شهربانو بيرون مي ايدولبخندي مي زند وبه ذبيح اشاره مي كند كه به داخل خانه برود ودرب را ببندد .دختر ها سيني را با خود به همراه اور ده اند  كه بر روي ان سرمه  داني  به همراه مقداري نخود  وكشمش  وبادام ديده مي شود  كه مردم به انها داده اند .شهربانو سرمه دان واينه را بر مي دارد  وقصد دارد چشمش را سياه كند  كه درب باز مي شود  وذبيح با مقداري لواشك بيرون مي ايد وبر روي سيني مي گزارد  واز انها مي پرسد

ذبيح: حالا راست خور گويي ليلي هم خود شمانه  يه نه ؟

شهربانو: بروتو سرا بچه اي فضوليو به تو نمرسه .

ذبيح: نكنه كه ...

شهربانو: نه نه جان برو تو خونه كتري رو بار قل مخوره   برو اوقدرم سوال نكو

لحظه اي بعد دختر ها از جلوي خانه رجب بلند مي شوند وبه سمت خانه ديگري مي روند وجلوي ان درب مي نشينند . پري سرش را از زير چادر بيرون مي اورد واداي ذبيح را در مي اورد

پري: حالا راست خور گويي ليلي خود شما نه يا نه .اي بچه اخر دق ليل خه كرد

فريبا: جان پري بين نداشت كه اخنده شم  ومار بشناسن

پري:‌ مورم مست خنده بگيره دگه به هر زور وزحمت بود جلو خندي خور بگرفتم

فريبا: مگم برم در سرا عمه نسا بينم زهرا مار بخشناخت

پري: زهرا خو مار تا بينه  مشناسه. از همو چادرون ما از سر مياره كه ما كنم.برم ور سرا شما بينم فرامرز مار بينه  چه خه گفت؟ مار بخشناخت

فريبا: فرامرز ما العان نيه اول مرم سرا فرخ .يه سر از ليلي زنم بعد مرم خونه ما

 

صحنه 18 خارجي- شب- درب خانه فرخ

هردو نفر پشت در خانه فرخ نشسته  ومنتظر ليلي هستند كه درب را باز كند  .ناگهان فرخ درب را باز مي كند  وانها را مي بيند .فرخ قدري به انها مي نگردوكمي وسايل روي سيني را دست كاري مي كند  سپس از يكي از انها مي پرسد

فرخ: تو زهرا نسا نيي كه بيومدي به بيستو هفتمي ؟ كوروخور اباد كو بينم  وهمو  خو موني. زر چادر كلمبه تري

از زير چادر صداي خنده يواشي شنيده مي شود  فرخ ناراحت مي شود واز انها مي پرسد

فرخ: مگه خود تو نداروم  مگه كر ايي شما يو. ها ؟

صداي خنده بلند فرامرز از زير چادر شنيده مي شود .فرخ كه متوجه ميشود انها پسر هستند سيني انها را به گوشه اي پرتاب مي كند

ذبيح: فري فرار كو كه قال بوج اشور شد  مار بشناخته

فرامرز: ليلي كجايي كه ذبيح تو ارده كردن

 

صحنه 19- خارجي- روز- كنار استخر

عليجان در كنار استخر بر روي پيت نفت نشسته  واستا حاجي مشغول تيغ زدن ريش اوست.وكمي ان طرف تر غلوم سي با راديو ور مي رود  وموج ان را دست كاري مي كند ومي چر خواند وخالو نيز به انها نگاه مي كند 

عليجان: الكي غلوم رضا  اور سيخ چكولك نكو . كه خور مونده مكني .

برات: اجل او هم به سر رسيده  موخو مدونم

عليجان:  امرو از رمضونه  اگه ماه ره مديدن  مگفتن 

برات: راست مگه عليجان نمبيني خط وخبر نيه

استا حاجي : اخه عليجان امرو عربستان عيد دشتن

غلوم:با اي حساب رمضون امسال 29 روزي  بود

برات: فردا عيده . رمضو هم تموم شد

عليجان: اي برا اي عمر ادمي كه داره تموم مشو وگرنه رمضو خو هرسال ميه ومره

استا حاجي: امسال معلوم نيه ودره هر نفر چنديه ؟

غلوم: مو خو ديشب افطار  خونه عزبز بودم .  اگه امرو عيد بو  ودري مو پا او نو نه.  عزيز بايد ودده

برات: مو هم يه سال شو عيد خونه يه كه بودم ودري مو پا اونو افتاد

استا حاجي : مو خو شويون كه شك داروم كه فردا عيده يا نه. اگه جايه دعوت بودم  خود خو يه خرمايه تو جيب خو منوم . قبل از افطار مخوروم  كه فطرييه مو گردن كسه نفته

عليجان: استا حاجي چنو  برخو گير اختلات كر ده ايي مثل او بار دوباره گوش مار از جلو خو نكني  تندازي هوش وهواس خور جمع كو

استا حاجي با دقت بيشتر ريش عليجان را مي تراشد

استا حاجي: ديدي چه كار شد ؟ اي خط ريش تور بالا تر بگرفتم  .برچه اوقدر حرف مزني شمايو

عليجان: مو اصلن حرف زدم شما يو بودي كه ...

استا حاجي: خيله خو يه حمله دهن خور ور هم ني كه مو اي ريش ره تموم كنم

 

صحنه 20 خارجي روز پشت بام

ملا رمضو به پشت بام رفته ومطلبي را اعلام مي كند

رمضو:اهالي توجه كننن. اهالي توجه كنن هر چه سريع تر بري نماز بيي تو مسجد.  بيا بابا كلو تو هم اعلام كو

صداي فريبا از بلند گو به گوش مي رسد

فريبا:  به اطلاع اهالي محترم ميرساند  .جهت اقامه نماز عيد فطر هر چه سريعتر در مسجد حظور به هم برسانند  -اجر كم عندالله

رجب سرش را از پنجره بيرون مي اورد واز رمضو مي پرسد

رجب: فطريه هر نفرچنديه امسال؟ خدا بر ما بسازه .كه بچه زياد دارم

استا حاجي: خا كاه از تو نيه كاه دو خو از تونه 

رمضو: بلند تر حرف زن بينم چه مگي

رجب: مگوم امسال ورره چنديه .ودره

رمضو: ضمنا ودره بري هر نفر امسال 3 كيلو گندمه . نفر هزار تومه .شما رجب كه عيالواري  پوليبنجر دست به دست خي كرد

رجب: ها مشو؟ اگه چنينه خو خوبه .

استا حاجي: تهران ودري هر نفر چنديه ؟

رمضو: ودره تهران بيرجند نداره  شمايو كه پهالو چرب داري وهر شو پلو مخوري  نفر 3 كيلو برنج .بقيه  اي گرده لقو نفر3 كيلو گندم

.رجب واستا حاجي : اي ما خو كوفت ما شو اگه ماه يه بار بيشتر يه كته دبار كنم . مگرنه؟

 

 

 

صحنه 21- خارجي- روز- كوچه

اهالي روستا خوشحال وخندان جهت برگزاري مراسم عيد از خانه ها بيرون مي ايند ودر كوچه نمايان وبه سمت مسجد مي روند

ذبيح: حيف شد رمضو هم تموم شد

 فرامرز: بله حتمن حيف شد.  يك ماه بر خو مفت مخوردي شويو هم هرشو برخو فيلم وتياتر بازي مكردي نمه حيف شو  .خيله ياد اي شويون ماه رمضو خي كرد

صفر: : مگوم   ذبيح . امشو برم در سرا فرخ رمضوني بخونم  تا ليلي ر بيني

فرامرز: علاج همي صفر ره همو فرخ مدم

صفر: مو مگم فرخ نه دروزه مخه شد نه فطريه ومخه داد .

فرامرز: صفر جان دين خور به دنيا نفروش  از تو بعيده

ذبيح: واقعن رمضو ماه پر بركته خو بود . اقلن تو خو تو اي ماه ادم شدي

صفر: مو همو روزن اول فهيدم كه اي فرامرز بود كه سحر ميومه در سرايو در مزد مردم ره بري سحر بيدار مكرد ولي بار شك داشتم .گفتم اي بچه شهري شويو جرات نمخه كرد تو كوچا راه ر

ذبيح: سال دگه مو مه مردم ره سحر بيدار مكرده بوم. اي كاش امسال امو مگفتي كه مو هم خود تو ميومدم

صفر: سال دگه سه نفري خودم

فرامرز: سال دگه خدا مدونه مو كجه باشم .كه مرده كه زنده.

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:49 ] [ فرامرز مهدوی ]

  ياد او  وقتو بخير                                                   نويسنده: فرامرز مهدوي

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت 3

صحنه1- خارجی روز- کنار استخر

صفرخودش را به پهلو دراز کرده و زردک پیرو می کند و  غلام شل چپتش رامی دوزد.صفرمتوجه آمدن فرامرز میشود.فرامرز به انها نزديك مي شود وكنار انها مي نشيند

صفر: باز خالو ای ناف دسر در بیومد.ديشب نبودب كه خونه رجب ره مسته چار تا كنده اي چه بچه چپيه

فرامرز:چه ومدوزی غلومسی،پولور از تو بالشتوبدرار برخو یه چپت نویه بستو که تموم رو خار از پا خو بدر نمیارده بی

غلوم:ای فرامرز سال وری خشکی ،مال ممونه،پول ادی میه ؟باز  خدا پدر دولت ره بیامرزه که همی 4 کیسه آرد ره بر ما ری مکنه.

فرامرز: شما دامدارو خو تموم سال منالي .بارش مشو منالي قحطي مشو منالي .خود كدو ساز شما بايد رخصيد

صفر:خالو گندمور ببردی اسیا ارد کردی دیروز یا نه.

غلوم: ای خالو قوه دارم،جوال ورو بزرگی ور پشت خو کنم،بچه  مردینه خو ندارم،او عورتینا خو هیچی.                                                                                                           فرامرز:غلوم اسیا به چه کار؟،همی صفر ره چندبار ور سر خو کنی   ور گندمو بافونی تا همگی آرد شو،دروغ مگم صفر؟ گو دروغ مگی.

صفر: ياره دهن خور دبند امشو دگه ديشو نيه كه شاخ بدر ارده بودي

غلومسی و فرامرز می خندند که علیجان با جلکی در  دست به آنها می پیوندد واز فرامرز و صفر می پرسد

علیجان:: شما دوتایی چه مال بخش ناکرده داری که دم و بی دم    خودم مگیری، و ای دعوا مرافه شما تمومی نداره.

فرامرز: عليجان خون خور كثيف نكو .صفر ارزش جوش زده نداره كه بري جوش مزني

غلوم:: سرگویی اي دوتا مکو،  اونو سر دل دارن، حالا بیا گو راسته که   پسر رجب بر پیش زاده فرخ شما پا جلو نده،

عليجان: كه: چه كار شده

غلوم:حالا دگه ما باید از  غریبه ها خبرور بشنوم، مو از تو علیجان چش طمع نداشتم.  

عليجان: مو مديون شما وهفت پشت شما باشو اگه ازي قضيهر كه مگي خبر دشته باشم 

فرامرز: عليجان بيا كج هونشي وراست خور گو ما چيز گو يه نيم

 علیجان: نه بابا . خو مدوني كه مو اهل دروغ ودرنگ نيم . مو فكريوم كه   دودو مو چطو چنی کار مسته کنه و از مو اعتنایه نگذاره.

صفر:حالادگه ازپیرو حساب ندارن علیجان.

فرامرز:همه ره برق بگرفت،علیجان ره چراغ موشی. نه عمه ادیسون

غلومسی: ای علیجو به گمون مو تموم ای پنهو کاریو زر سر همشیره تو فرخه،او بچوک لیلارم خیله از خو مرنجونه.

علیجان در حالی که جلک میریسد با ناراحتی میگويد

علیجان: چه گویم برادر ،خو مدونی که مو  دسردو همی کارونی    خودی ارخواست و نشست ندارم،

صفر: ور دور هم مري يا نه ؟

عليجان:  مایو کم به کم ور دور هم مرم.   ولی بچوک لیلا عورتینه سیاه سریه، چش که وا کردیه مادر خو                                                                             بالا سر خو ندیدیه، انشالاه سفیدبخت شوده.

صفر: زنکی بزاتیه، خودمو خو تموم نمسازده، او فردا چه جور     بخمورد.

فرامرز: فردا  تو قبر هم مرد ه ان  دور و بر ازی فراری خه بودن، اینور   پسینگ مخه کنده.

صفر در حالی که زردک می خورد چند متلک  به فرخ می گوید و بهانه به دست فرامرز میدهد

صفر: يه بار بايد اير دلت نجف دم تلافي خودي وا كنم

فرامرز:صفر از مو خجالت نمکشی از علیجان خجالت کش.ايقدر ادم فروش نباش

صفر: باز خوبه که تموم دهوار ایر مشناسن چه بشریه.

فرامرز: مرد باش سر حرف خو باش

عليجان : حالا نگفتن كه كي مه نشوني ببرن

غلوم: مو از چند وچونين جه بي خبرو امرو زن مو مگفت كه دخترو از تو كار خونه عزيز خبر بياردن ليلي نجف ره بر پيش زادي كماچ قاصدي كردن وبر خو مخنديدن

عليجان: اخه فرخ خو ددل خو داشت كه ليلي ره از او پيش زادي دگره خو ده

صفر: ور حسينا او خو سرباز

فرامرز: همي پيش زاده چه صيقيعه هيه كه مو نفهميدم

صفر: هنو پيش زاده نمد ونده چنه ايقدر بر مو پيش لوچي مكنده

فرامرز: خا تو كه مدوني كو غنچر واكو بينم كه چه نه

عليجان : نگاه كو فرامرز مثلا تو امرو مري خود يه زن ازدواج مكني  كه او زن از  مرد قبلن خو يه بچه داره اودم ورو بچه مگن پيش زاده

غلوم : هالا برعكسينجه هم مشو  تو مري يه زن مستوني . مثلن زن اول تو ممره يا اير طلاق مدي بعد ازو يه بچه مداري  اودم اي بچه كه داري  پيش زادي زن جديد تو مشو

فرامرز: باز خوبه مار هم دوماد كردي  هم زن مار طلاق دادي

عليجان: حالا فهميدي پيش زاده چنه

صفر: اي برا اي  هنو نفهميده

فرامرز: حالا همي صفر پيش زادي كنه

صفر: مو خو ياره پيش زادي كسه نيوم

غلوم: مثلن اگه همشيري مو نجمه  عروس مشود  اي پيش زادي  او مرد ي مبود .فهميدي؟خرفهم شد

فرامرز: ولي خيله صفر دوست داشتي پيش زادي استا حاجي مبودي

صفر از شنيدن اين حرف ناراحت مي شود واو را دنبال مي كند .فرامرز فرار مي كند

عليجان: اي چه جونوريه همر مسخره دارده

 

صحنه 2 خارجی روز- کنار باغ

استا حاجی دراز کشیده و ملارمضو انگشتش را در ناف او فرو کرده و دور او می چرخد و نافش را می پیچد.

فرامرز مي دود واز كنار انها رد مي شود وصفر به دنبالش هر دو كنار رمضو واستا حاجي مي ايستند

رمضو: شاع  بيه باز خر بجست ورسم و پاره شد

استا حاجي: هومرگي كه العلان خور مست رو اشكم موندازي

فرامرز: اي صفر كه مثل خروسو ادم ره چنگ مزنه

صفر: ملا رمضو نگاه نواسي خو كني چه غلط مكنه

فرامرز: دروغ مگده .اگه راست مگي گويه بينم  كه مو چه گفتم

صفركه ميبيند استا حاجي انجا هست نمي تواند حرف دلش رل ا بزند

صفر: حيف كه جا تنگه وگرنه اتو مگفتم

فرامرز: چيز ما گويي همينجه گو .استا حاجي هم هايه .بابا مو رمضو هم ايه

صفر: باز گير مو خي كرد

فرامرز: صفر جان چه مه گويي كه نمتوني؟ گويي اينجه خو غريبيه نيه .استا حاجي مثل پدر تونه

استا حاجي: چه كاره بابا جان چه مايي؟

فرامرز: ديدي .حالا با گوشون خو شنفتي .تا نباشد چيزكي مردم نگويند چيز ها

صفر كه نمي تواند صحبت كند مي رود وانها را تنها مي گزارد

 

صحنه 3 خارجی روز- درب منزل فرخ

درب خانه باز میشود ولیلا با دو دبه آب بیرون  مي آيد و به سمت قنات می رود تا آنها را آب کند                                                                                                  و در راه به زهرا و فريبا  که منتظر ند     می رسد و 3 نفره با هم می روند.

 

صحنه 4 -خارجی-روز-اتاق ملارمضان

رمضودرگوشه ای نشسته ومشغول نوشتن دعا است   و روبروی او نجمه نشسته و به ملا رمضو می نگرد

نجما: ملارمضو دعایون که گفتم همه ره بنوشتی

رمضو:ها نجمه یه دعایه بنوشتوم که باید تو یه استکان اویه نی

نجمه: چه كار كنم؟

رمضو:  دعار تو استکان او  شوردی،اویور در سراپاشی،فهمیدی ؟دعایوخودم الش نشو،

نجمه : نه هوش خو اخو مدوم

رمضو: یه دعایم بنوشتم که توبا لشتینی که صفر زر سر خو منه

نجما: ملارمضو شما مگی دوباره ایر جن به خه گرفت،بهتر مشوده

رمضو:  نجما انشالله که خب خه شده، اگر دوباره ایر جن بگرفت  یه لباس ازی بخی یارد که اذایو خونوم،

نجمه: پرهنون خور عرقو كرده بوده وگرنه يه كه از جومنونير مستم بياروم

 رمضو: فلز یاد تو بنره،  شوکه دخوشوده بالاسری باشه که جنو بترسن،تخم مرغ مرغ سیاه هم هموجور  بیاری که دعا خونوم و سر چار کوچه ور زمی زنی

نجما دعاها را  مي گيرد و همانطور که از جایش بلند   میشود از زیر چادرش مقداری گردو که درکاسه ای                                                                                        است را به عنوان دستمزد به رمضو تعارف می کند

نجما:  قابل شمار ندارده، یه چند تا جوزیه خودینجه دوبار قروت وخیمالید.

ملا کاسه را  ميگيرد و آن را درطاقچه خانه می گذارد .  درطاقچه کاسه ای که درآن تخم مرغ است دیده میشود

رمضو: دعایی که بر سردرد تو بنوشتم خو یه شال سورزه پوش کنی و از گربون خو لکتو کنی.

نجما: الان مروم ورسراکنیزشما که فريبا  برمو دعارپوش كنه

 

صحنه 5 a خارجی- روز- منزل فرخ                       باز گشت به گذشته

ذبیح را در سن ده سالگی مي بینیم که از جلوی درب منزل فرخ رد میشود  ومتوجه صدای  گریه لیلی می شود  درب منزل را یواشکی  باز کرده  میبند که فرخ  لیلی را داخل تنور  کرده  واو را می زند  ومی خواهد لیلی را داخل تنور سیاه حبس کند .لیلی همچنان که گریه والتماس می کند می گوید

لیلی : غلط کردوم. خاله جانی غلط کردوم. مو مترسم.

فرخ: دوباره خو خبر کشی نخی کرد ها ؟ دوباره خو بر مو بلیل زبونی نخی کرد ؟

لیلی : غلط کردم خاله .به خدا دگه هیچی نمگوم .اگه مور بکشی هم حرف نمزنوم

فرخ: مور از پدر خو مترسونی ؟

لیلی گریه کنان : باشه فرخ  دگه هیچی نمگوم فقط مور ا تو اینجه بدر ار

فرخ: تا نماز شم باید اینجه باشی تا بر خو ادب شی .

لیلی از داخل تنور متوجه ذبیح می شود  وهمانطور  که گریه می کند  سرش را به داخل تنور  برده  وخودش را از ذبیح پنهان می کند .ذبیح دلش  برای لیلی میسوزد   وسنگی  را بر می دارد   خارج از قاب صدای حق حق لیلی به گوش می رسد .ذبیح سنگ را محکم به پشت فرخ می زند  وسپس فرار می کند .

ادامه صحنه 5

ذبیح ناگهان به خودش می اید  وفری را در جلویش می بیند

فرامرز: چکاره ؟ تو عالم هپروتی ؟ هر چه جق تو مکنم انگار نه انگار .نکنه دل تو خودی برفت ؟

ذبیح: ای برا نمک رو زخم مو نرز فری جان که وقته یادمو میه دل مو کباب مشو .دوست داروم تبر ره ور داروم فرخ ره تکه تكه  کنم

فرامرز: بابا یواش  .دوره داس وتبر دگه تموم شد .اگه مه کاره کنی  خود اره برقی  سرعت کار بهتر

ذبیح: مو فکري یوم که فرخ چه مرگ خه داشت

فرامرز: ول کو جان ما. دل مو ازی بد شد . راستی نگفتی نجف  پدر لیلی  حال و روز هم داره  ما خو ایر نمبینم؟

ذبیح: نجف بعد ازی که بیگم مادر لیلی زردوکی بگرفت وبمرد . دگه به دام همی فرخ افتاد. لیلی رم زر دستی داد  .  خود  نجف از فرخ مترسه

فرامرز: هوشیار نخه بود فرخ؟

ذبیح: نه برا قرص مخورده . نجف خودی هم خو دایم تو کلاته ها  تو چایو وسوخو  خور گیر دار

 

صحنه 6- خارجي- روز- كوچه

دو تا ميله اهني در زمين فرو شده وعزيز مشغول تنيدن قالي است وقنبر در حالي كه لنگي به كمر داردواراده بازي مي كند يكي دو دفعه از كنار عزيز رد مي شود وعزيز به او تذكر مي دهد

عزيز : باز امرو بچه فكر كنم گوشون تو مخاره  برچه يه جا اروم نمگيري  ؟

قنبر : مو خو از گوشه مروم 

عزيز : خا باز يه گوشه كنار نشون تو دم كه كيف كني  تو دوباره بيا  چنو تور وخموم كه ...

اراده قنبر به قالي  بر خورد مي كند وعزيز او را فراري مي دهد

عزيز:  مگه بچه خود تو شوخي داروم.

اگه جرات داري بيا ارادر وردار تا قلمون تور بشكنم

اراداه در كنار قالي كه عزيز  مي تند به ديوار تكيه داده شده  وعزيز قالي  مي تند وقنبر كمي ان طرف تر در سايه ديوار  نشسته وبه اراده اش مي نگرد

عزيز: سايي تور تو كوچه بينم لش تو مندازم

 

صحنه 7 داخلي روز خانه عزيز

فريبا چرخ خياطي را در جلويش گذاشته وخياطي مي كند ونجما روبروي فريبا نشسته  وبا او صحبت مي كند

نجما: راست گل مو قرار شده بر شو چله بري نشوني ببرن.  اخه پيرزال عمه كنيز ره رفتني دارن.  عمه  هه گفته مو دگه صدا گلنگ گور خور مشنوم . او وقت صلاح ره داي دونستن كه جلو اندازنده. بعد از محرم هم مه اير ببرن

كنيز با سيني چاي وارد مي شود

كنيز: اي ازو سالو كه كو يادمو ميه خاله كنيز ره رفتني دارن

فريبا: اي نه نه عمر هر كس دست خدا ايه  به پيري هم نمره .خاله چهل بار تا به حال همي جوري شده  دوباره باز تنگ طلا شده  كه از ما هم بهتره

كنيز: فرخ خو اول زر بار نمرفت  باز همي عزيز برفته  ور سرايي هر چه بوده تو گوشوني خونده كه فرخ تو راه اومده

نجمه: ها برا از عزيز خو خوب مترسده .اصلا همه از عزيز حساب مبرن . يه بار نمدونم همي صفرو به حرف مو نمكرد كه يك قار سري كشيده كه مو حول كردم

فريبا: اي نجمه خانوم. بچان حالا اگه بنترسن شاخ بدر ميارن همي فرامرز ما مثل چه از بابا مترسه .

كنيز : او يه جونوره يه  نه نه . فقط احترام پدر خئر نگه مدارده  وگرنه از همو هم نمترسده

فريبا: راست مگده يه بار تو شهر كه بودم دسر دو دختر همسايي ما خود يه لشكر ادم بگرفته بوده

نجمه استكان خالي چايي را جلو مي گزارد

نجمه : خا مو مروم  كنيز جان  ياد شما بنره  چه گفتم

كنيز:بخي رفت چه چنو اشتو داري ؟ كي شما مي بري صفر خو استي بالا زني

نجمه : صفر ما هنو كار داره  بايد بر خو كار دست وپا كنده  ور هوا زنگ قاطر نمشو .راستي ليلي تحت پوشش كميته هم هايه . اير جهاز مدن .خبرون داغ ره از مو بستوني

فريبا: شما از كجه خبر داري ؟

اخه روزه كه مرفتم ور كميته بري صفر تقاضا وام كنم  شنيدم كه مگفتن كميته اي يور ماين جهاز دن

كنيز: اي برا هر چه كه وادن باز خوبه .مويه درسمو قوته

نجمه: نه چنو خو نيه .گاز  كمد تلوزيون  چن تا تكي دگه هم

فريبا: پس اوقزرا هست .

كنيز : حالا ذبيح خو بچي خوبيه  خود فرامرز ما خيله رفت وامد دارن  .مين مرن  ما خو ازي چيزه نديدم تو اي مدت

فريبا: اين فرامرز ما  چموشيه واب زر كاه  ولي به هم مين

نجمه : ذبيح ور مادر خو شده 

فريبا: مو العان مروم ور كار خونه  قالي بافي  ليلا بخه مه اونجه پشت كار  باز زر زبونير اخو كنم

نجمه: پس فريبا جان مار بي خبر بنگزاري

 

صحنه 8 خارجي- روز -منزل رجب

 كبري در گوشه ايوان نشسته وپاهايش را دراز كرده بچه اش را روي پاهايش خوابانيده وبراي او لالايي مي خواند  وزهرا در كنارش نشسته وبا بچه بازي مي كند  وكمي ان طرف تر يكي  از بچه هاي  رجب در تشت جيري كه پر از اب است نشسته واب بازي مي كند

زهرا: شما دگه پشت شما قرصه ؟ 5 پسر  داري فردا ماشالله اينو بزرگ شن سه روزه متوني اي ده ره بگيرن

شهر بانو: اي اي ده چنه كه باز بچان ما بين سه روزه بگيرنده . دو روز دگه اي ده ول مشو وهمه بر خو مرن شهر.  مه كه تو ده بو؟ 

زهرا: نگاه بچي خو مكني كه چه هنر مزنه؟

شهر بانو: خا چه كار كنم . به حرف نمكنده

زهرا: از شما بيشتر مترسده يا از رجب؟

شهربانو: از هيچ كدوم ما. يه چش دريديه هيه كه خدا ازي خبر داره .همي ديرور اير ببردن جا ملا رمضو گلويير بالا  كرده . انگار نه انگار  .پريشو تا صبح خاشك مكرديه

كبري كفشش را از كنارش بر مي دارد وبه طرف تشت اب پرتاب مي كند  بچه سريع از تشت بيرون مي ايد وفرار مي كند

زهرا: پس اخر دست ذبيح ر يه جا بند كردي .از عروس شما چه خبر ؟

شهر بانو: ها دگه روز برات كه شو يك سال بود مشو كه ذبيح از سربازي بيومده .رجب مگه يه مشت پوله ازو سالو پشون بانك شخوردم  همونورم ور دراروم  يه چن قرونه هم از غلوم رضا  دست گردو بخونستوند سروته اينجر ور هو ارم

زهرا: پدر مو خو خودي اوضاع خشك سالي بري پول كاه بمونده  كه برفتم از خالو خو عزيز دست گردو بستوندم

شهربانو: راست مگي خالو شما عزيز  .رجب مگفت كه يه بده بستونه خودم دارم

زهرا: البته خالو مو اگه دشته بو چنو ادم خو نيه  پول مده .

شهربانو : خا تو چه كار مكني  كس مس بر تو بنيومده ؟

زهرا: اي برا كه نگاه ما فقير بيچارا مكنه ؟

شهربانو: باز طعنه مزني .ماشالله كه وضع شما خو  تو ده از همه بهتره .تو خو پسر خالو تو بر تو مخه مه

زهرا: فرامرز؟ نه بابا  او بچه دوازده    سال درس خونده  مه بر ما پنج  كلاسه بيه؟ هنو اگه صفر عمه مو

شهربانو: صفر هم بچه خوبيه  شما يو بايد خودم يه وصلت كني  كه خودم غريبه نشي.

زهرا: ما يو هم ولي مو نه  اگه خواهرون مو .مو خو بي زار از تركيبينم  .البته بچه خويه ولي مو خوشمو ازي نميه

 

صحنه9-خارجي- روز- كنار استخر

صفر بر روي حلب 17 كيلويي نشسته است واستا حاجي سر او را اصلاح مي كند ودر پشت سر او تصوير غلوم رضا را مي بينيم كه دست وپاي گوسفندي را بسته ومو وپشم او را اصلاح مي كند در اين هنگام فرامرز وذبيح بيل به دوش به سمت انها مي روند

فرامرز: برم يه كم صفر ره سر دست كنم

ذبيح:برچه اب تو خود صفر تو يه جويه نمره ؟.راستي صفرو خبر داره كه مه بردختر خالويي بري ؟مگم يه بار ور غلوم نگويده؟  يه تخته اي خو كمه.  غلوم بفهمه تور از ده بدونه

او بشر اگه عقل تو سري مبود  زر مقراض استا حاجي هونمشست  .

ذبيح : راستي كه كلي استا حاجي ر اصلاح مكنه؟

فرامرز: بيا برم مو سرير اصلاح مكنم . مو مگم كه يه دوره قديمو ارايشگري  برفتم. تو هم حرفون مور تاييد كو. هنر خور رو كله اي پياده كنم

فري وذبيح به انها ملحق مي شوند

فرامرز: باز استا حاجي حال مكني يه مشتري پرو پاقرص داري ؟

استا حاجي: دهن خور دبند بينم چه كار دارم مكنم. بي ازو مبيني كله اي اخيار مونه تموم اره نميه .تو هم كه حرف مزني هواس مو پرت مشو.

ذبيح: باز خوبه فري بهونه ور دست شما داد. خراب شوده ور مخت او مكنيده.

فرامرز: ما كه رسواي جهانم اونم روش. هر موقع خسته شدي بري كنار تا مو هنر خور...

صفر: برو بابا مو كلي خور ادست تو مدوم

غلوم رضا: بچا نماشوم مايوم پلوار خور سر برم ور پدرون خو گويي امشو كروپي بين به پلوار كشو سرا ما

استا حاجي كله صفر را ماساژ مي دهد

غلوم: صفر خالو شنفتي چه گفتم يا گوش كر خور ور ما داري ؟ صفر: اخه استا حاجي اوقدر كلي مور ور هم مماله  كه از  زبون مفته ادم .اراستي خالو پوست چبش خور از كسه ندي كه ور استا حاجي دم بر مو يه ديره درست كنه

استا حاجي: ديري درست كرده هم داروم اگه كسه سراغ كنه؟

فرامرز: خود پوست صفر هم مشو يه دهل درست كنن

صفر: پوست تو هم بر تمپو خوبه

ذبيح: باز صفر راه افتادي برخو از تيمپو حرف مزني؟

فرامرز: صفر جان اسم او الات لهو ولعب ره نيار  كه مردم پشت سر تو حرف بدر ميارن  از تو بعيده

 

صحنه 10 داخلي روز مسجد

فريبا ليلي- زهرا- زهره مريم پري -به همراه ملا رمضو در مسجد نشسته وملا رمضو به انها قران واحكام مي اموزد

رمضو : او هفته گفتم كه قران يه سوره داره كه بسم الله نداره وباز يه سوره داره كه دو تا بسم الله داره

خوب حالا ما گوييم كه قران 4 تا سوره داره كه سجدي واجب داره  كه متونه  گويه كه اي 4 تا سوره كدونه؟ ودر جزو چندميه؟ وايه چندمه ؟

دختر ها به ترتيب جواب مي دهند .

فريبا: سوره سجده- 32 سوره از قران- در جز21 كه سجده واجب دارد

ليلي: سوره فصلت- 41 سوره از قران- در جز 24 كه سجده واجب داد

زهرا: سوره نجم- 53 سوره از قران- در جز 27 كه سجده واجب داره

پري: سوره علق- 96 سوره از قران- در جز 30 كه سجده واجب دارد

ملا رمضو سرش را به نشان رضايت تكان مي دهد واز جايش بلند مي شود وبه زهره اشاره مي كند

رمضو: خا دخترغلومرضا تو گو بينم  كدو سوره بسم الله  نداشت .وبرچه ؟

زهره:‌ سوره توبه كه با برائت از مشركين اغاز مشو .بسم الله نداره

رمضو به مريم اشاره مي كند  واز او مي پرسد

رمضو : نو بتي هم بو نوبت تونه كه چنو خفت وخموش هونشستي . حالا گو بينم كدو سوره بود كه دو تا بسم الله داشت؟

مريم: سوره نمل يا مورچه- 27 سوره از قران- در جز 19 -كه در ايه 29 نيز بسم الله الرحمن الرحيم دارد

رمضو: بارك الله. مرحبا  مريم. خوبه اهوشه تونه ازو بارو .؟خيله خو بچه نا گو بنمونه  چند رو دگه براته اردينجه هم رمضو بخه مد.  رمضون امسال بري ختم قران عورتينا سر روز صبح بين ور مسجد ومردينا وجونون جره تنگ رو قبل افطار  اين جه باشن

فريبا: خا برم با با

رمضو : خيله خو اشتو نيه نوبت كه بود امرو مسجد ره جارو كنه ؟

زهرا: نوبت ليلي بوده

رمضو: ليلي امرو مسجد ره جارو كردي ؟

ليلي: نه ملا رمضو تو خونه داشتم يه كم از كارون  فرخ ره انجام مدادم

پري: پيش زادي فرخ چه كار مكنه 

ليلي: نمدونم قرار بوده از سربازي بياده .دگه بايد ميومده

 

صحنه 11 خارجي روز كوچه باغ

دختر ها دسته جمعي بعد از بيرون امدن از مسجد در كوچه باغ نمايان مي شوند وبه سمت خانه هايشان مي روند. در سر چهار كوچه توقف كرده وفريبا وزهرا ازبقيه  جدا وبه سمت ديگري مي روند كه پري از انها مي پرسد   

پري: كجه خانم؟ مگه نمي بيي  ور سرا ما اندازي مور بگيري بر مو چارقت ودوزي ؟

فريبا: امشو خو پلوار كشو خونه عمه خو نسا دعوتم  مو خود زهرا زودتر مروم كه دلبندي ر ريز ريز كنم نماشوم يه تخم اشكنه بخوم مد. بعدشم چه عجله داري تا عروسي هنو خيله راهه ؟

زهرا : راستي پري روسري گلدار مور كه ببردي هنو بنياردي. امشو بياري كه دسر خو كننده كه مهمو دارم. 

پري بعد از شنيدن اين حرف ناراحت مي شود چون ميداند كه مهمان انها فرامرز پسر خاله اش است

پري: رو رژه ور اندختونده كه خشك شو ده. باشه شو بر تو بخون يارده فعلن كاره نداري

زهرا: خا بيا برم ور سرا ما

پري: نه دست شما درد نكنه

زهرا: دست ما مه چه درد كنه؟ بيا برم .

پري: نه تو خونه كار داروم

زهرا:  امشو بيي بر پلوار كشو  باز مو ور رد شما بنيوم .

فريبا: راستي پري شما كي  پلوار كشو  داري؟

پري : ما امسال پلوار خور بفروختم .

فريبا: بر چه ؟   ها راست مگي گفتي بودي. خا حالا بيا برم

پري: فعلن خدا حافظ

زهرا: شب منتظر تونم عذري رم خود خو بياري.

 

صحنه 12 داخلي شب- خانه غلوم رضا

سفره پهن است وعزيز وفري وصفر وغلوم رضا در بالاي سفره ودر پايين تر نسا وكنيز ونجمه در كنار هم وفريبا وزهرا نيز روبرو هم نشسته ومريم وزهره در پايين سفره شام مي خورند .در حين شام خوردن فريبا متوجه نگاههاي يواشكي فرامرز به زهرا مي شود وبه او چشم قره مي رود صفر نيز ابروهايش را در هم مي كشد وخود را ناراحت نشان مي دهد

سفره جمع ميشود وبعد از شام همگي دور هم نشسته وبا هم گفتگو مي كنند  كه ناگهان فرامرز با گفتن يك جمله بحث را مي اندازد واوضاع را متشنج مي كند

 فرامرز: بعد از رمضو مايوم برم شهر كار كنم

نجما: زن عزيز نگزاري برده شهر كه چش دريده خه شده  همينجه يه جا دستير بند كني

عزيز: مو كه عمره تو شهر بودم وور خو نمزدم كلاته بيام اخرم نون اينجه قسمت مو شد وگوشي كلاته موندگار شدم .بعدشم او بچه بايد بره سربازي تا بر خو ادم شو .

فرامرز: تا شقايق هست خدمت بايد كرد .ولي هرچه كه فكر مكنم مبينم كه بازم معافم

نسا: اخوي يه كاره بري دست وپا كني نمه خو هميشه بيكار بوده

عزيز : مادري بري دست وپا خه كرد .او كه مار وري كره دهات كشوند

كنيز: هوي عزيز چه چنو ور ور داري . بلكه ياد تو برفته خدا بيامورز مادر مور ور اشت  بگرفتي هنوز سال ممد رضا ما نشده بود كه مور ور خونه خو بردي . حالا كه باز دوم تو از زر تله بدر اومده زبون تو هم بر مو چل گز شده

عزيز: خيله خو زن. مو چه مگم  .تو چه بر خو مگي .حرفور نمفهمده بر خو تال تال دارده

كنيز: خيلم خوب مفهمم چه مگي .اي توني كه نمفهمي چه مگي؟

نسا: مردو همه خرده فراموشك دارن .همي غلوم رضا از عزيز هم بد تره

غلوم رضا: اي زنو خو امشو مار رسوا كردن عزيز .بايد فكر خور اردارم

عزيز: ها برا.  چه تو ما بر فتم پولون خور تو او رگ رختم  تو زنو بستوندم

كنيزاسرار زندگي اش را فاش مي كند

كنيز: خونه زندگي مار ور باد دادي  هر چه كو قالي بافتم وداشتم پا ملنگو نادي .اگه جلو تور نمگرفتم  خدا مدونه ور سر مو وبچان مو چه اومده بود؟  تو هم دسته كم از هم زلف خو استا اكبر نداري .

عزيز: با خنده .دروغ مگن غلوم رضا. باور كو غذا چرب بخوردن  واج واج مگن بعدن او موضوع مال بيست سال پيشه

كنيز: مردو همه بي وفاين  .عذري ما شل بيومه كه استا اكبر ور سري دوماد شد.  جلو تورم اگه نمگرفتم العان خودما همي هنر داشتي.

زهرا: شما دگه خالو العان بايد بري دختر پسرون خو دفكر شي نه بر خو اسم مبرده باشي

عزيز:اي فضوليو به تو نيومده .

عزيز رو به زنش :  مور با استا اكبر يكه مكني

كنيز: همو استا اكبر ور سر تو شرف داره

عزيز : شمايو از قديم اكبر ره بهتر از مو مستي. ديدم چه جوري برفته از سر عذري شما دوماد شد ه.مو هم اگه كوشون اور پا خو مكردم العان بهتر از مو نبود.

كنيز: راست مگي بهتر از خو تو دنيا نيه

عزيز: زن مو همينم كه مبيني.  مي باش نمي شمار همين جه مزاروم  بر خو مروم . مو دگه حوصلي شمايور نداروم .

نسا: عزيز ول كو غذا خور بخور كه غذا يو سرد شد

عزيز: بعد از اي همه سال مسته باشم زير سلطه زن باشم دگه بر مو ننگ داره

فرامرز: خا راست مگه نه نه خجالت نمكشي ؟

عزيز: دهن خور دبند بچه باز چار دندون تورم بنشكنم

فرامرز: احترام شمار نگه مداروم وگرنه مو كسه نيم كه زور ره تحمل كنم

نسا: اي عمه شر به پا نگو. دعوا زن ومردي  تو ر چه مه كه تو رو پدر خو وسطكي ؟

فرامرز: اگه حمايت كرده از مظلوم تو رو وستادنه مام تااخر عمر تو رو همه وستم

زهرا: ول كني اقا فرامرز شما هم به خدا حوصله داري.  پدر خور نمشناسي.دنبال درد سر مگردي؟

عزيز: هنو بچه داري نون مور مخوري.  سر سفري مو هومشيني.

فرامرز: نه نون شمار مام ونه سر سفري شما هو مشينم .اي قدر هم سفره رنگ وبرنگ خور به رخ مو نكشي.

او موقعه كه پول داشتي خو يه قرو ور كسه ندادي العان هم خو نيازه به كسه نداروم .كارد ورو اشكم خوره كه نتونه از عهدي خو بدره

كنيز : ول كو نه نه جان خدا علا جير بده با او بحث نكو.

عزيز: خا باز شاخ تور پيش اي نو بخنشكست تا بر مو قد علم نكني؟

فرامرز: شاخ مو بابا خيله وقته كه بشكسته .شاخ مو اوموقعه بشكست كه مديدم مادرمو خو د خواهر مو بر يه قرو پول زنگراس مزدن وشما مرفتي بر ما خوش گزراني مكردي .حكايت مو خود شما بابا حكايت سنگ وشيشيه قبل ازي كه بزنم همدگر بشكنم بايد از هم دور باشم

عزيز از خانه بيرون مي رود

 صفر همچنان كه به پشتي تكيه داده خوابش برده .درب خانه غلوم سي به صدا در مي ايد وزهرا مي رود تا درب را باز كند

فريبا: حتمن بابا خه بود مايه كه ما هم خودي برم

حسينا با دايي اش علي جان وذبيح وزهرا وارد خانه مي شوند .كنيز سريع خودش را جمع وجور مي كند تا مهمانها متوجه ناراحتي او نشوند

 مهمانها: يا لله يا الله دخو يي يا بيدار  سلام خدا قوت خسته نباشي

ذبيح: فري معلومه كجايي ؟پدر تو خو تو كوچه مرفت چنون هو كفري بود كه مو جرات نكردم ازي سوال كنم تو كجايي ؟.صفر دخو ايه يا خور اخو زديه ؟

نجمه: ذبيح از صفر چه مايي ؟ او منده شده دلير هوش ببرده.

فرامرز: العان امتحان مكنم بينم دخو ايده يا نه .

فرامرز نخي را در دماغ صفر مي كند واو را بيدار مي كند

نجمه: خدار خوش نميه اير اذيت مكني .

حسينا: صفرو فكر كنم اوقدر بخورده كه همو سر سفره اور خو ببرده

صفر: دستون تو به خو ونمسته؟ باز اشكم تو سر شد ومستي گري تو شروع شد .

فرامرز: وخه خور اجيد بگير. لنگون خور از ته خونه جم كو.

نجمه: وخه نه نه جان. وخه كه عليجان خود تو كار داره.

عليجان: صفر صبا روز سر زد بيايي كه مايم پشت بون مسجد ره بون اندو كنم . امشو كه همگي سر جمعي گوينده  كه فردا باز ترك پرك خي بود

صفر: جان عليجان چنو كمر مو رگ به رگ شده  كه تموم نمتونم خور ته بالا كنم.

عليجان: فردا بيايي مهره ان تو راضيد خه شد.

دختر ها در گوشه اي نشسته ويقول دو قول بازي مي كنند

مريم: اخيش اخر دگه دعوا تموم شد .اي فرامرزو  هم عين خالو  يه كله خشكيه. دعوا گريه.

حسينا رو به نسا مي كند و در حالي كه مي خندد ميگويد 

حسينا: نسا كو همو ديري خور بياري يه مشت ور كپينجه زنم .دل ما واشو .كه باز فردا مه بروم سربازي خدا مدونه كي بيام.وگذر ما ورينجه افته

غلوم: كجه به اي زودي هنو خو تازه بيومدي ؟

 حسينا: اي برا مه برم شهر به كار كرده. اي چن روز كه از مرخصي مو بمونده بروم بر خو يه چن قرونه كار كنم كه فردا چش ار دست كسه نباشم .

صفر: تو خو برا موقع رفته ساك تور فرخ قشنگ دمخه كفت  كه تا پايان دوره بر خو كلفتك مزده باشي

عليجان: اي برا او فرخ مار مگه بعد از مرگي سر چمدونونير واكنن تنخايور بدر ارن .اصلن اخلاق به خصوص دارده.مال جمع كنه. ور ادم بسته نيه.

فرامرز: فرخ. گري يه. گري خود هر كه بر ه هوا همور دارده .بر صفر خو دلي پر مزنه

ذبيح: برو حسينا بره كه شو شد. كه هنو چل تا كار دگه هم داروم .نمبيني غلوم ره خو ميه ؟

غلوم: شب درازه وقلندر بيدار. چه اشتو داري .ما خويون خور كردم حالا نوبت شمانه

صفر: دگه حالا خور ار ما نمگيري خود خوسر بري خو راه مري؟

عليجان: خوسر بره جون  دله هر كه نداره مشكله .

همه گي به ذبيح مي خندند .

ذبيح: اي ول اقا عليجان. باز كليمه از زبون مرده مدي.  باز مي كه فرامرز فردا دگه ...

فرامرز: خو مدوني كه مو چيز گويه نيوم .مگر نه صفر ؟

صفر: ها تو راست مگي .يه كه تو راست مگه يه كه  نه نه قلي.

حسينا دايره به دست گرفته ومي زند ومي خواند

حسينا: خالو مو مخونم شما پي خوني كني. يا شما دير زني مو خود بچا جواب مدم.

حسينا: دلم در دانه. دانه. دانه. دا نه. بزن خنجر كه يار نا مهر بانه

جواب: دام در دانه. دانه. دانه.....

حسينا : دلم در دانه. دانه. دانه. دانه. مزن خنجر كه يار مو جوانه.

جواب : دلم در دانه دانه دانه مزن خنجر كه يارمو  جوانه

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:44 ] [ فرامرز مهدوی ]

  ياد او  وقتو بخير                                                   نويسنده: فرامرز مهدوي

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت دوم- اولاد

صحنه 1- خارجی روز- درب منزل فرخ

لیلی دختری 17 ساله دختر نجف چاه کن  که به همراه نامادری اش فرخ زندگی میکند جلوی درب خانه اش را جارو میکند وبا آفتابه ای که در دست دارد دم در منزلش را آب پاشی میکند

ناگهان درب باز میشود وفرخ زن پدر لیلی که زنی 35 ساله وبسیار بدجنس است از خانه بیرون میاید

فرخ: لیلی

لیلی: بله خاله

فرخ: از مغریبو برفتی تو کوچه چه غلط مکنی ؟

لیلی: در سرار او پاشی مکنم

فرخ: یه در سرا او پاشی کردن خو دگه ایقدر مس مس نداره معلوم نیه چه  سر خر تو تو کوچه دزر داری که ور سرا نمیی بیا گمشو ور سرا که سفره پهن کردم

لیلی: چش خاله العان میام

مجدد درب خانه فرخ باز میشود ولیلی در حالی که تکه نانی به دست دارد با عجله از خانه بیرون می اید وبه سمت کوچه ای که به کارخانه قالی بافی ختم میشود میرود

 

صحنه2 خارجی روز منزل عزیز

چراغ فریموسی در وسط حیاط منزل عزیز روشن است وکنیز زنی 35 ساله مادر  فریبا وفرامرز  با کله پاچه ای به سوی چراغ فریموس  میرود وکله وپاچه را کنار چراغ می گذارد و دخترش فریبا را صدا میزند

کنیز: فریبا .نه نه فریبا یه کارد ور دار بیار  تا کله ره وپخابونم  .فریموس الکی روشه

صدای فریبا خارج از قاب

فریبا : چه جور کارد بیاروم ؟

کنیز : یه کارد به درد نخوره بیار . برو نه نه جان که روز برفت .

فریبا از ایوان بیرون آمده و

با چاقویی که در دست دارد  به طرف مادرش کنیز میرود .به دنبال فریبا فرامرز نیز از خانه بیرون می اید  وهمان طور که کفش هایش را میپوشد با مادرش حرف می زند

فرامرز: باز خو نه نه داری غذا خارجی درست مکنی ؟

کنیز : چه درست کنم نه نه جان غذا بهتر سراغی دستون خور ور مال

فرامرز : از روز که ما ور کلاته شدم یه غذایه درست وحسابی بنخوردم  یه روز نو جوش یه روز قروت یه روز اشکنه عدس  امرو هم خو خدا زیاد کنه کله پاچه

فریبا: از همه بیشتر ایراد مگیری از همه هم بیشتر مخوری

کنیز : حالا فهمیدی نه نه جان

فریبا:  بیا نه نه هر کار مه کنی  زود که مه بروم مر کار خونه یه سر زنم که مبارک گفته بیایی

فرامرز در حال خارج شدن از خانه است که مادرش به او میگوید

کنیز : سر خور چنو خموش دپیش انداختی کجه مری ؟ بانکار ببر سر او او کو بیار

فرامرز: ای نه نه دیشب خو بشکر تا سر پر او کردم

کنیز : دیشب بابا تو بر فته بود حموم یه لیف دخو زده بود  مگه او بشکه چقدر او مگیره وخه نه نه برو دو گلن او بیار  که معطلوم

فری در حال خارج شدن از در رو به خواهرش میکند ومیگوید

فرامرز: فریبا خانوم اگه شما هم 2تین او بیاری  کفر خدا نه خه شد  شما هم ازی خونه سرایی .فرض کو مو بمردم

فریبا: خیله خو نمه باز برمو بری دو گلن او برخو ختوم وچهلم مگرفته بی یک از کار تریسیی تو که خدا مدونه

کنیز : نه نه برو دگه تو خوهنو اونجه ور سر مگردی؟

فرامرز: نه نه فریبا نمگزاره.  مگده اول برو ور کار خونه.

فریبا: ای خدا بر چه ایقدر دروغ مگی ؟

فرامرز : مو دروغ مگوم ؟ نه نه مدونه که مو دروغ تو زات مو نیه.

فریبا: ایقدر بهونه بدر نیار نه مه بری او بیاری گو نمروم ؟

فرامرز : مو خو نمسته باشم او بیاروم مثل مرد مگوم نمیاروم

فریبا: خا برو او بیار

فرامرز: گفتم خو او نمیاروم

کنیز: راست خو مگفتن ور مخت غلوم نباش که غلوم او اره نیه .خودمو مروم

فریبا : خجالت کش تو  تو سرا اسر مگشته بی نه نه بر ه بر تو او میارده بو

فرامرز: تو اگه خواهر خوبه مبودی بانکار از دست نه نه مستوندی مرفتی او میاری

فریبا: واقعا که باز ظهر بخی مه سر سفره گویی غذا چه نه ؟ باز بابا بخه مه

فرامرز: اموده بابا بانکار . دوربین مخفی بود . مستوم بینم وقته کم میاری قیافی تو چه جوری مشو ؟

کنیز: برو نه نه جان ایقدر بر ما فیلم بازی نکو برو دگه قربون تو شم

فرامرز: فقط به خاطر شما . اگه ذبیح بیومه ور  رد مو گویی  بیاده  سر او مو اونجایوم

فریبا: باز خیله ور دار نکنی ما اویور بر امرو لازم دارم

فرامرز: نگاه کو خوهار مو ازی اویون که مو میاروم به ای مشقت اگه قطره اسراف کنی مشغول ذمیه ای

البته حساب نه نه جدا تا چن قطره اشکال نداره .

 

صحنه 3 خارجی- روز- کارگاه قالی بافی

مبارک داخل کارگاه بر روی صندلی نشسته ونقشه قالی را در دست دارد ونقش را برای دختر ها می خواند  شش دختر پشت دار قالی هستند وآنها نیزگوش و جواب  میدهند وقالی می بافند

مبارک: دو تو تای به جا

دخترها: بله

مبارک: سر اول تا یه بو

دخترها: بله

مبارک: تخم لاکی

دخترها: بله

مبارک: سر اول سر جلو

دخترها : بله

فرامرز به همراه شوهر خاله اش استا اکبر که مردی 40ساله ودارای قد بلندی وعینک ته استکانی نیز به چشم دارد وارد کارگاه میشوندومبارک از روی صندلی بلند میشود  وبه استا اکبر خوش امد می گویید

استا اکبر : یا الله چه کار مکنی مبارک تو نستی اینور استا کنی یا نه

مبارک : خوش اومدی.نه هنو دارن بر خو بدر کشوک کار مکنن .دنیا به صبر استا اکبر

فرامرز: برکه نو نخوردن که چنی شل مبافن

صدای خنده دخترها از پشت کار شنیده میشود

استااکبر: اخه تو از شل وسفت سر تو چه بدر میه؟ چنو مگده که اگه یه که ایر بنشناسه مگه چهل سال قالی بافه

فرامرز: دست تو درد نکنه استا اکبر. خوبه سال چهل و دو خودو کار مکردم تو تهران

صدای خنده مجدد دخترها شنیده میشود

میارک: زهر مار هوش خور اخو دی باز خنده شما رچه نه

فرامرز: بابا چه کارینو داری وسطی یه کم ور استا اکبر بخندن

استا اکبر : اونو ور تو مخندن  نه مو

فرامرز: شرط بندم

مبارک: استا اکبر خود فرامرز خور مه گیری او کم نمیاره

فرامرز: نه اخه استا اکبر یه چیز مگه فکر مکنه چه خبره مرد حسابی قالین شیش متره ور شیش رو مبافم

استا اکبر : تو قالین شیش متر اگه ور شیش رو بشوستی مدونم که هنر داری  بافتنینجه بمومه

مبارک: بیی استا اکبر خود فرامرز کار ره کاشب کنی  که تخته خیله دبلند شده  .دگه بفته رونجه مشکله

استا اکبر : برو فرامرز ور سرا ما از خالی خو عذری تنگره بستو  بیار  تخته کوچک را هم بستونی بیاری .باز مار به نکاری

فرامرز از کارگاه خارج میشود.اکبر صدایش میزند

استااکبر: یه پاکین تز هم خود خو بیاری.  یه شونه هم بیاری . سر شتو یاد تو بنره.

فرامرز: اگه رخصت مدی تموم دار ره از ریشه ور کنم بیاروم  بری شما.  مومن مو خو دو تا دست بیشتر نداروم .

استا اکبر : خا به دو سه بار بخی یارده

دختر ها در پشت دار قالی می بافند .

صدا:صدای کوبیدن شانه به قالی

 

صحنه 4-  خارجی -  روز-  خانه استا اکبر

پری دختری 18 ساله  دختر استا اکبر  که تنها دختر او است  در وسط خانه اش  خمیر می کند واو از تشت خمیری که در روبرویش قرار دارد تکه خمیر هایی را جدا میکندوان ها را بر روی جوالی که پهن است می اندازد  وبا آن چانه ای درست میکند  وچانه هایه درست شده را بر روی تخته ای می چیند  وبه سمت مدبخ میبرد .مادرش عذری زن 35 ساله وزحمتکشی است که از راه نان پختن برای دیگران امرار معاش میکند

عذری: پری ور خو گرد دختر  روز دکو شد  گردار بیار  .چنگ را هم خود خئو بیار که نو  تو تنور افتاد .اردون ای بار خدا زیاد کنه  تموم نو نمشو

فرامرز وارد خانه خاله اش میشود وبه سمت پری میرود

فرامرز: یا الله  یا لله  خاله عذرا  نیه

خارج از قاب صدای عذری شنیده میشود

عذری: چه کاره خاله بیا تو مو پا تنوروم

پری با دیدن فرامرز از جایش بلند میشود  واو را به خانه تعارف میکند واز او نیز گلایه می کند

پری: سلام پسر خاله بیی ور خونه دم در بده  خاله کنیز چه طوره.چه خبر راه گم کردی

فرامرز: سلام ای برا مو خو همیشه اینجایوم .بیومدوم تنگ ره ببروم  اخه مایوم کار ره کاشب کنم  .نه نه مو هم خوبه .داره خود فریبا رنگ ور مزنه

پری: چن وقت شده که فریبا ور دور ما نمیه خیله چادری سنگی شده انگارنه انگارکه دختر خاله هم دارده .باز خود از ما بهترونو مگردده.

فرامرز: نه به خدا  اگه منظور شما از از ما بهترونو زهرا عمه مو نسایه که بر مو هیچ فرق نمکنه بر مو قند وقروت یه کیه

بر تو شاید ولی بر خاله نه . مخو دگه چن وقته که متوجه رفتارونینو ایوم

عذری مشغول بیرون اوردن نان از تنور است .پری میرود تا تنگ را بیاورد

عذری: بیا خاله بینم خبر تازه چه داری ؟چه کار مکنی مادر تو خوبه

فرامرز: از کارخونه میام بر فتم اونجه یه سر زنم تو تله افتادم  مار دکار کشیدن ادم حلاوت نداره  بر خو پنج دقیقه هونشینه یه باد ور ادم خوره

پری از ایوان بیرون می اید  وتنگی را که در دست دارد به فرامرز میدهد.

پری: جا قاطی یه که بری اونجه باد ور تو خوره .

عذرا: بیا خاله چن تا نون زرد هم بر شمایو درست کردوم  ور گشتنا بیایی ببری   که نون تازه خورده دار

فرامرز: پس راست مگفت بابا کلو که نو از تنور داغ خوبه

پری: چه عجب یه بار هم به حرف بابا کلو کردی

فرامرز: مو خو به حرف نمکنم فقط مگوم ...

عذرا: چن تا پتیر هم بر بابا کلون تونه  او نو رم بیایی ببری

فرامرز:ای خاله مایی مار از چاله تو چاه اندازی .باز مایی مار ری کنی ور خونه بابا کلو که بروم اونجه بابا کلو مور تو کار کشه ومور هی امر ونهی مکرده بو

پری: ریش خورم خو تیغ زدی اونجه به نری که بابا کلو خود شما دعوا خه کرد .خودمو بخوم برده  که خود فریبا کار هم داروم

عذری: از فریبا چه میی نه نه ؟

پری: مه بینم چرقت مور چه کار کردیه  ودوخته یه یا نه  دامنی رم ببروم وری دو که لازم خه داشته

فرامرز با یک تکه پتیر از خانه خارج میشود

 

صحنه5 داخلی روز- کارگاه

زهرا وزهره ومریم  دخترهای عمه فرامرز که به ترتیب 17-15-14 سال سن دارند به همراه لیلی مشغول بافتن قالی هستند  واکبر هم جلوی قالی ایستاده  وبه دار قالی نگاه میکند  وبه لیلی می گوید:

استا اکبر : بر که لیلی نو نخوردی که چنی شل مبافی

صدای فرامرز خارج از قاب

فرامرز: باز خو داری حرفون مور مزنی اگه یه که شمار بنشناسه فکر مکنه چهل ساله که سر استایی .ولی خودمانم خوب فیلم بازی مکنی  تو فیلم خو به عنوان سر استایه بذات از شما استفاده خوم کرد

صدای خنده دخترها از پشت دار قالی

استا اکبر: یه که مره به زیره یه که مره خبر بگیره .کو تخته یه که بیاردی؟  شونه ر بیاردی ؟ پس سرشتو  چکار شد ؟

فری در حالی که با یک دستش نان می خورد وبا دست دیگرش تنگ را گوشه کارگاه می گزارد ومی گوید

فرامرز: خوبه که مبینی ای دست مو خو بنده  .یه دست خو بیشتر نداروم

استا اکبر با ناراحتی از  کارگاه  خارج می شود

استا اکبر : یه بار نشد که ای بچر کار فرمم که به حرف کنده.ویشک.

فرامرز: در خونه نیه نونه ، بی بی ور ملک مونه.  خالو یه نونه کمتر بخور بر خو یه نو کر بگیر . والله به خدا

خراب مگوم گویی خراب مگوم

زهرا: شما خراب نمگی. ولی درست هم نمگی.

صدای خنده مجدد دخترها از پشت کار شنیده میشود

فرامرز: هر وقت بیومدوم اینجه پنج دقیقه هونشینم اسده شم باز مار یه جایه ری مکنن

در حالی که از کارگاه خارج میشود

فرامرز : راست خو مگن دخترو ور  کر کر قلیو هم مخندن

صدای خنده مجدد دخترها  که بلند تر از همیشه است شنیده میشود

جلوی در مبارک به فرامرز میرسد واو را برای آوردن چیزی  به جایی می فرستد

مبارک: یه قبل رنگ کبوده  خود  دو گروبه پوت لک   خود فریبا  خو ری خی کرد  بیارده .

ابریشم هم تموم شده

خارج از قاب صدای لیلی شنیده میشود

بر مو هم دو قبل خاکی بیاری  که کار مو رخنه بخاموند

زهرا: راستی از شهر بانو چه خبر  مگن امرو وفردایه دارده

لیلی: چه گویم باز تو بهتر مدونی  که بیشتر رفت وامد داری

زهرا: چه زرنگی لیلی چنو خور لو خشک مگیرده فکر مکنده ما از همه چی بیخبر م

مبارک: باز خودم چه سک سک  داری بلند گویی  که مو هم بفهمم

زهرا: در مورد هم بیک شما ازی سوال مکردم .مگن پایی سبک شده

مبارک : خاله کنیز کفته بود  که امرو بچه ای به دنیا خه مد .

لیلی: خش شما ترخ خو از صبح ای ور ای ور مدو

مبارک: خش شما هم امرو ...... از بس تو عروس خوبیه که از خش خو خبر نداری.

زهرا: پس مبینم امرو ذبیح ای دورو برو پرا نزد .پس گویه خبر مبر ایه

لیلی: او بچوک خو خبر مبر باشه یا نباشه هیچ وقت ور دور ای کار خونه ته بالا نمشو

زهرا: از کم توبه . هنو پشتی دپنا نمشو که دگه سر و کله ای پیدا مشو

لیلی: از سر پسر خالو عزیز شما

زهرا: نگاه فرامرز هر چه داره همو نه که مبینی ولی ذبیح یه اب زیر کاهیه که خدا خبر داره

مبارک: او فرامرز و هوقدر که هیه چهل تا اوقدر دزر زمیناده یک مارمولکیه که خدا ازی خبر داره

زهره: هر دوتا یینو اتش اسفند نمه دگه نبینم کسه پشت سر پسر خالو مو صحبت کنه

لیلی: نه بابا

مبارک : هوش خور اخو دی سر کار .سپوتون شما چن چنیه . باز چهار چنه نکنه ده .

زهرا: ما خو هر سه چنه یه سپوت مکشم

 

صحنه 6- خارجی روز -پشت بام

ساعت 2 عصر ملا رمضان در حالی که زیرشلواری به پا دارد در پشت بام ایستاده ودستش را به گوشش نزدیک کرده واذان می گوید

ملا رمضو: الله اکبر . الله اکبر . الله اکبر . الله اکبر

 

صحنه 7 خارجی روز کوچه

غلوم  شوهر عمه فرامرز با دو کاردی که گوسفندان را بری می کنند  از انتهای کوچه نمایان وبه سمت دوربین میاید .فرامرز خر ی را پالان می کند  که متوجه اذان دادن پدر بزرگش میشود  ا و  از خر فاصله میگیرد وکمی ان طرف تر میرود تا پشت بام را ببیند .غلوم نیز از پایین می اید وبه فرامرز نزدیک میشود .فرامرز همچنان که عقب عقب می اید .دوکارد  ی که در دست غلوم است به باسن فرامرز برخورد می کند

فرامرز: اخ .چه کار مکنی  غلوم  .مار از جلو خو کردی  کجه مبری ؟

غلوم : تو خر ره از جلو کرد ی کجه مبری ؟

فرامرز: ایر مه ببرم سر او یه تک چرخ خودی برم .اسم مو تو پیست خر سواری بدر اومده

غلوم : باز ایر برببر روغنونیر بکش ای ر بیار .اخه تو به او خر ور میایی  که اور سوار مشی

فرامرز: العان خر چنو کیف مکنه مو مه سواری شم. ذوق خه کرده یه خوشتیپ  مه سواری شو .

غلوم: او خر لقد مزنه  .قنبر رم چن بار تنداختیه .

فرامرز: ای خر خودی ادم شناسه .مدونه که خود بزرگتر از خو نباید شوخی کنه

صدای اذان خارج از قاب به گوش می رسد

فرامرز: بابا کلو العان چه وقت اذو دادنه  بلکه دخو بموندی که ساعتز دو بر خو اذو مدی

ملا رمضو به فرامرز نگاه میکند در حالی که از حرف نوهاش خوشش نیامده تن صدایش را کم میکند  وجواب فری را میدهد ودوباره شروع میکند به اذان دادن

ملا رمضو: خفه شو ....... حی الی خیر العمل

فرامرز: بابا کلونه دگه .راست خو مگن سلاح کار را خسروان دانن

صفر : از انتها کوچه نمایان میشود وفرامرز با خری که سوار است بی تفاوت رد می شود

 

صحنه8 داخلی روز- خانه رجب

ترخ ومبارک در حال تهیه وجمع وجور کردن  یک سری وسایل  برای بچه هستند واز توی بقچه های قدیمی که پنهان  دارن لبایسها وکهنه ها را بیرون می اورند وانها را انتخاب می کنند

مبارک: ای چه جوری خش

ترخ: خوبه

مبارک: ای چه؟

ترخ:او هم خوبه

مبارک : ای کهنه ها هم خوبه

ترخ: ها مبارک جان .یه چن تا تیکه بیشتر کنار نه که هر دم خو نمشو مرفته بن لباسور وکهنه ها ر سر او بشورن

ترخ در حالی که روسری اش را درست میکند  به طرف پنجره می رود وسرش را از پنجره بیرون می اورد  ورو به ملا رمضو کرده ومیگوید

ترخ: اخوی جان  رمضو قربون تو شم یه بار دگه اذو ده که خیله درد دارده خیله بی تابی مکنده

ملا رمضو با اشاره به او می فهماند که متوجه منظورش شده ودوباره اذان میدهد

ملا رمضو: الله اکبر  والله اکبر

رجب داخل خانه در حالی که کاملا دست پاچه شده وحیران است به مادرش ترخ میرسد

ترخ: بیا رجب که او یو ور قل اومده  .اتش رو هو کش

رجب: چش نه نه جو

ترخ: تو خو تموم امیرو هو شدی

رجب: چه مدونم دلمو خیله شور مزنه

ترخ: اخه مه مه جو کاه ار تو نیه کاه دو خو از تونه .

ذبیح با قابلمه ای که پر از آب جوش است  وارد اتاق میشودوآن را به ترخ میدهد واز زن عمویش می پرسد

ذبیح: بگیری زن عمو. خبر مبر نیه؟ پسر دختره؟

مبارک: انشالله به امید خدا دگه نزدیکه

ذبیح: راستی بابا عزیز الله خود شما کار داشت فکر کنم مست بره شهر   .بری اگه خودینو مه بروی که مرد بنره .اخه اخلاق مرد ره خو مدونی

رجب: خا مو مروم تو مراقب باش همی دم دست باش اگه چیز مسته باشن برینو فراهم کنی

ذبیح : چش بابا جو

رجب از اتاق خارج میشود وبه دنبالش ذبیح نیز به سمت در میرود دم  در به مادر بزرگش  می رسد وبا خوشحالی به او می گوید

ذبیح: جده چش شما روشه باز نواسه دار ن زیاد مشن

ترخ: ای جده فعلن سر دل نداروم .تو هم یه جا همنشی ایقدر دست وپا پچی مکو  .که یه بار یه گمبیس دبار تو خم کرد

مبارک: ذبیح .بر و یه سر از خالو برات وقنبر زن بینی چه کار مکنن .؟

ذبیح: زن عمو مه چه کار کنن قنبر خو بر خو دراز کشیده خالو هم خو همونجه دلیر هوش ببرده خه بود

مبارک: سریع خبر ره بر مو بیار که مو دگه نمتونم بروم. برو خیر بینی .

ترخ: جده جان سر راه بری یه سر از نجمه هم زنی بینی اگه دستی فارغ بو بیاده یه کم غذای بر ظهر نسق دده که مو خو به همی کارون رخت وپاش دور بر نمرسم

ذبیح: چش جده .مو گم اگه مگی صفر رم خود خو بیاروم که وقته بچه به دنیا اومد بیاده خودی بازی کنده

همه با هم می خندند

 

صحنه9 خارجی  - روز- کوچه

تصویری کلوز اپ از صورت فرامرز  که بسیار ترسیده ونگران است  واز غلوم سوال می کند

فرامرز: به دنیا اومده ؟ خدا مور مرگ ده  مادری چه شد؟

نمای بسته از صورت غلوم که ناراحت به نظر میرسد وبه فرامرز جواب میدهد

غلوم: ها فرامرز به دنیا اومده  .ولی مادری سر زا برفت

فرامرز: حالا ور ذبیح گفتیده ؟ که خه تونست  ایر خبر دار کنه  .مو خو رو يه که چنی خبر ناگوتره وری دم ندارم

غلوم: بیا ایر بگیر خودتو یه خوره حالیدونی خی کرد. باز حرف تور بهتر مفهمده .

فرامرز: به دستان غلوم نگاه میکند وسپس می گوید

فرامرز: عین بچگیون خدا بیامورز مادر خونه.  بیا برم تور شیر دم

غلوم بره را به فرامرز می دهد وفرامرز بره را نوازش می کند

فرامرز: بیا قربون تو شم تو اگه بدونی  ای اخری مادر تو چه شاخ ور  ما زد . مو به تن تو سیخ مشو

غلوم : ای برا تو ور آدم وعالم شاخ مزنی حالا او هم از سر تو . زیاد ایر دسما لو نکنی که ای نو   مال بادیین

 باز ایر جا مادری ری نکنی

فرامرز: نه داش غلوم .مار دسته کم بگرفتی  مو خو یه دوره دام پزشکی  تو تهران بخوندم البته سال چهل بود فکر کنم . سال قرنطي شما ياد شما نميه

غلوم: برو اوقدر حرف نزه مور دیونه کردی  از بس از خو تعریف کردی . هر چه استا کار و  از خرون خو تریف مکنن تو هم از خو تعریف مکنی

فرامرز: اخه مومن مسجد ندیده برو از عمه مو نسا سوال کنی؟  ا نو  خو دینو مدونن  که برادر زاده اینو چه گل سر سبد  هیه

 

صحنه10   خارجی- روز پشت بام

ملا رمضون که خسته شده ودر پشت بام نشسته  وچیزی می جود .لحظه ای بعد صفر با خروسش که در بغل دارد از پشت سر ملا رمضو نمایان وبه سمت او می اید وکنارش می نشیند  وبا او صحبت می کند

صفر: سلام ملا رمضو خدا قوت خسته نباشی

ملارمضو:  علیک اسلام صفر.  چه کار  بابا  صفر  از سر مگردی؟ بر چه امرو خود رمه نیایی؟

صفر: نه دیروز گمار از مو بود. امرو  خو خلومار مچرونم. صدا  اذو  دادن شما تا پسک پل میومه

ملارمضو: زن  خواهر زادی مو  رجب  امرو مه پا سبک کنه بر همو داشتم اذو مدادم

صفر: برچه هر وقت یه که مه بچه ای بدنیا ایه شما اذو مدی

رمضو: ای از قدیمو رسم بود .پدر  خدا بیامورز مو هم همی هنر ر داشت. اخوی مو اخوند حسی هم صدا قشنگه داشت . وقته که اذو مداد کیف مکردی فقط  بر خو گوش از اذو دادنی دی

صفر: خدا رحمت کنه کا کو شو اخوند حسی ره یاد مو میه. مادر مو مگفت موقع که مو بدنیا اومدم او خدا بیامرز مور مسلمو کرده

رمضو : کو ور پک شو صدا دو دو مو ترخ زه بینی بچه بدنیا اومده یا مو هنو اذو دم

صفر: اراستی  هنو که ایاد مو بنرفته. بیومده بودم ور رد شما که بی یه سر از استا حاجی زنی

رمضو : مگه چه کار استا حاجی ایه

صفر: ملا رمضو استا حاجی دباد پوده شده  .هر چه بخوردیه ور مگردونده .مدام استفراق مکنده

رمضو: بر که دهم خوری کردیه .او خو ...

صفر: خیله زنگراس مزنده  بیی یه فکر بری ور داری

رمضو: یه کم کلپوره خود  یه مشت عرق عجقویه  بری جوش دی از سر ی کنی  وشمده بهتر خا شده

صفر: از اشکم درد لنگک لقتک مزنده .یه قارو مکشده که بیی بینی  .کوچر ور سر خو نادیه

رمضو: او برا نافی وا شده  دست مو فارق شو میوم ور پچوننده .بره اور دلداری ده مو العان میام

 

صحنه 11- خارجی روز منزل برات

رجب نگران وپریشان پشت در اتاق نشسته  ودستهایش را روی زانویش  گذاشته وبه درب خانه خیره میشود

صدا: خارج از قاب صدای گریه نوزادی که تازه متولد شده به گوش می رسد

رجب با خوشحالی تمام از جایش بلند میشود  ودستهایش به طرف  اسمان بلند می کند واز خدا تشکر می کند

رجب: خدا یا شکر .خدایا هزار مرتبه شکر  که مار نا امید نکردی .ای خدا هیچ کر از در گاه خو ناامید نکو

با شنیدن صدای نوزاد  برادر های ذبیح همه گی وارد ایوان می شوند و قصد دارند وارد خانه شوند

ترخ خوشحال وخندان درب خانه را باز می کند ودر حالی که دارد روسری اش را درست می کند  رو به پسرش رجب می کند ومی گویید

ترخ: مه مه جو پسره یه . مبارک باشه . مه مه جو تموم ور مادر خو شدیه و یه دماغیی پر باد دارده

رجب:  نه نه کجه مادری دماغ ی پر باد

ترخ: خا دماغی خو اتو شده

رجب: دماغ مو هم خو مه مه جو چنو پر باد نیه

ترخ: ای مه مه جو ای قدر از مو حرف نکش از یه کدون شما شدیه دگه

بچه های رجب  سعی  می کنند  وارد اتاقی که مادرشان  در ان قرار دارد بشوند .رجب انها را ارام به سمت داخل هدایت می کند وبچه ها وارد می شوند

رجب به پنجره ای که به بیرون مشرف است خیره شده وصدای بچه ها  از داخل خانه شنیده میشود

حسن: اخ جان نه نه بر ما بچه بیارده

حسین: ای خدا چه پایون کوچک دارده .

مبارک: شما یو هم یه روز همیقدر بوده که العان بر خو چنی....

شهربانو: نه نه جان بیا یی هونشینی

حسن: نه نه ما هم همیقدر ی بودم

مبارک: ای بچا فکر ممکنن که همی جوری  بزرگ به دنیا میین .کوچکی ینو از یادینو برفته

ترخ: اگه بدونن که پدر مادرو چه خون دل مخورن تا شما یو  به ای روز مرسی

ترخ: بچا یه گوشیه هونشینی که نه نه شما مریضه او حال وحوصله فضولی نداره

 

صحنه 12 خارجی- روز کوچه

فرامرز کنار کوچه نشسته و بره ای که تازه متولد شده را نوازش می کند و با او حرف می زند

فرامرز: خدا بیامرزه مادر تو ، یه شاخ یه روز ور موزده که تا 2  روز مر مورمور بگرفته بود، درازکش بودم.

لیلی دختر نجف، فريبا دختر عزیز، زهرا دختر نسا و پری استا اکبر4  نفره از انتهاي كوچه نمايان و به سمت خانه رجب میروند وقتي به فرامرز مي رسند.روبروی فرامرز می ایستند وفريبا با برادرش صحبت مي كند

فريبا: چه خاله خاطرجمی تو دگه. از صبح از خونه ادر شدی . حالا هم خو تو کوچه خور وربر گلوندی.

فرامرز:  تو هم خو تند تند مار پیش رفیقون خو از خجالت مداده باش، دل مو از تو بد شد.

فريبا: خو راست مگم. بابا یک ساعت شده از شهر بیومده معطل تونه که کلابون رنگ ره ببری ور کارخونه

،زود باش..

فرامرز :  به به اي چه كلابان رنگ بود كه تمومي نداره

صفر از راه مي رسد

صفر: حتما باید تب مخورده باشی تا کار کنی، پدر خور نمشناسی.برو تا ور تو نزديه

پری: هر وقت گفتن خاکنداز اووقت تو خور وسط ناز. سريع خور نخود هر اش مكنده بچه  به فضولي نوبره

صفربعد از شنیدن این حرف سرش را پایین می اندازد. دخترها  به صفر می خندند

زهرا: چه كاري داري بچه عمه مور از خجالت مدي.  دوست ورفيقن خودم شوخي مكنن

فرامرز: دشمن دانا بلندت مي كند بر زمينت مي زند نادان دوست

ليلي: صفر خيله بچه خوبيه ازونو نه كه مردم به سري قسم مخورن  

صفر: تو رو جون عزيزت دو تا چشماتو وا كن

دخترهابه سمت خانه رجب میروند وفرامرز از ضایع شدن صفر بسیارخوشحال شده و بلند بلند به صفر می خنددو به صفر می گوید:

فرامرز: ای ول صفر خوشمو میه که خیلی پوست کلفتی کم نمیاری.

صفر: ياره جلو خواهر تو نمستوم رو تور كم كنم وگرنه  نشو مدادوم كه

فرامرز: صفرجون كو نشون بده

صفر: چر نشو دم

فرامرز: تو خو مگفتي نشو ن تو مدوم .مثل بچا حرف خور بخوردي

صفرخشمگین شده وفرامرز را دنبال میکندوبه او میگوید:

صفر: اگه مردی وسطه

فرامرز: نامردمو بدر مشوم

 

صحنه 13- خارجی روز خانه برات

خالوبرات درگوشه ای نشسته وزانوی غم بغل گرفته و مبارک سفره قندی را جلویش پهن کرده

وهمچنان که قند می شکند با خالوبرات صحبت می کند.

برات:قدرت خدار بگردم که یکه عین رجب ما بچانی همه نیم شیرن،  یکه هم عین ما هرچه که دوا درمو کردم

فایده نداد که نداد

مبارک: خدایا شکر تو ما که راضییم، باز خوبه همی قنبر ره به   فرزندی ور داشتم و گرنه از تنهایی دق مکردم.

برات: پيرزال عمه كنيز وعمو عباس پس چه دل دارن كه 14 بچه بدنيا اردن وهمه گي يونو بمردن اونو عجب صبره دارن

مبارك: تا سر نوشت ادم چه بو .مو خو يه مويه همي قنبر خور به دنيا يه ونمدوم

اراده به درب میخوردو قنبربا لنگی به کمر  وارد میشود ومتوجه ناراحتی پدر ومادرش می شود و در حالی که اشکهای گوشه چشم  خالو را پاک می کند از خالو می پرسد:

قنبر: چه كاره بابا جان ؟ بري چرخ مو گريه مكني؟ ها:  با با امرو پول نداری، مو چرخ نموم فردا بخیستوند.

خالو سر قنبر را روی شانه اش می گذارد  و او را نوازش می کند.

خالو: ای بابا کاش همه دردو، درد بی پولی مبود..غصه چرخ بخوردي  چرخ هم برتو بخوستوند

قنبر: :شمايو مور دوست داري

برات: ها بابا جان اي چه حرفيه مگه مشو ادم اولاد خور دوست ندشته بو

قنبر:‌نه نه تو هم مور دوست داري

مبارك: ها مه مه جو تو عزبز دل موني 

قنبر: مگوم حالا كه هر دوتا شما مور دوست داري  بابا از تو سفره قندی یه قند ور دارم بکرونم.

مبارك: نه نه  نه جان

قنبر: عه العان خو گفتي كه مور دوست داري؟

برات: چون بابا جان توردوست دارم مگم نه

قنبر: اي چه جور دوست داشتنيه

مبارك:نه نه جون دندونون تو خراب مشو ازو لحاظ

قنبر: پس مو يه قند كوچك ور مداروم .ازي لحاظ

 

صحنه 14 - خارجی روز- خانه رجب

رمضووذبیح درپیش صحن نشسته اند وذبیح باسوزنی كه دردست دارد قصد داردخاری راکه به پایش فرورفته را بیرون بیاورد و ملارمضوتسبیحی در دست دارد و وردی می خواندو رو  به ذبیح می کند و می گوید:

رمضو: چکاره برچه اوقدر سیخ چکولک داری

ذبیح: خار وهموند تو پا مو برفته هی اندو مدده.

رمضو:خا کمتر مخارونده باشه، سوزن ر ور موده تا خار ره بدر اروم

ترخ با سيني چايي به انها نزديك مي شود

ترخ:‌جده پايون خور جم كو كه استكونور ور نگلوني

ذبيح: نه جده هواس مو ايه

ترخ: ديدي چه كار شد تموم اهوش مو برفت كه بري شما او جوش برزوم .فعلن اير سر كشي تا بر شما يه اوجوش بياروم

رمضو: باشه مو همي خار بدر اروم تا شما بيي

ملارمضوسعی میکند خار را از پایش بیرون بیاورد

رمضو: اوقدر خور تکو مده، تیر که نخوردی.يه خار برفته تو پا تو

ذبیح: ای ملارمضو سوزه ره اوقدر فشار مدی که نفس مو مس   اته شو، مو جون ورخو ندارم.

رمضو: فردا فشار قبر چه تو مه تحمل كني

ذبيح: اي ملا رمضو تا اودم شو بينم كه مرده كه زنده

رمضو: عيبو شمايو همينه كه فكر مكنه همه بخه مردن وشمايو دنيا بو خي شد

ذبيح: فقط يواش تر

 ر مضو قادر به بیرون آوردن خارنیست و کلافه مي شود

رمضو:گمشویاره،اوورخز ،مغزموربخوردی، بچه به ای کم حوصله ای نوبره.

ذبیح: انگار نه انگار که پایه يه فکر مکنی خورجی ومدوزی. اخه

رمضو : اخه بي اخه   برو  بر مو يه او جوش بريز بيار بخورم .كه دودو  مو خو ايادي برفته

 

 صحنه 15 -داخلی- روز- خانه غلوم رضا

 سه پایه چوبی در گوشه اتاق گذاشته شده ومشکی به آن آویزان است ودو دختر دیگرنسابه نا مهای   مریم و زهره 16و 14 ساله مشغول زدن مشك  هستند و نسا زنی 33ساله فتیله چراغی را دارد تمیز میکند.زهره سرمشک را بازکرده ومحتویات داخل آن که مقداری کره و الباقی دوغ است را  جدا میکند و کره ها را به مادرش نشان می دهد.

زهره: نه نه ایقدر مسکه اپی اومده، سر مشک ره دبندم یا وزنم

مريم: به اي زودي دگه خسته شدي

زهره : خانوم مو از صبح خود خلومه ها هم بودم مثل شما خور اينجه گير نشتم

نسا: مسکار تو قلف نی، دوغور تو کیسه کنی سر مخ ودال کنی   اویینجه بدنگه ماست چکیده شوده.                              مریم: نه نه مگه نمستم دوغور بجوشونم غروت کنم.اي زهرا هم برفته كه بيه هنو خو بنيومده

نسا: فعلن مه مه جو دگ چودنی ما خونه عمه تو نجمه ایه، فردا  که بیه تو رمه بزون خور بدوشه از هوش مودی که سفارش کنم   دگ ره خود صفر ری کنه یا هم الان برو بستونه بیاره.

زهره: انه زهرا خانم هم بيومه

زهرا وارد اتاق می شود و شیشه مربا خالی را به مادرش می دهد.

مريم: معلومه كجايي كه ما به جا تو خونر جارو كردم

زهرا: خسته نباشي خور ضرب زدي يه خونه 66 متري ره تميز كردي

زهره: مشك رم بزدم

زهرا: او مشك زدن شما بدر د خودشما مخوره مو نماشوم دبلاره مشك ور مزنم

مريم: باز تو چنو خور ....

زهرا: بیا یه کم روغن زرد تونجه کو بری شهربانو  ببرم که تازه   وضع حمل کرده،

زهره: پس خانم ازونجه ميه كه توپي نو پر

مريم: بچه اينو چه نيه؟

زهرا:  ای بچه اینو هم پسره

نسا: اي هم پسره .همو نو از ما بهتر ،

زهرا: شهربانو  مگفت ای پنجمي دختره خا بود.

مريم: پس چه تو عمه كنيز مگفته كه اي بچه اي دختره خه بود

زهره: عمه  كنيز مدونسته گفته بري كه دلي بنشكنه گفتهاي بچه  دختريه .اخه شهربانو خيله دوست داشت يه دختره داشته باشه

مريم: مثل مايو كه كشته مرديه يه برادر هايم

نسا: بر ي مو هم كه همي مريم رداومد داشتم برفتم جا عمه كنيز گفنه كه پسريه وقته كه بدنيا اومده ديدم دختريه

مريم: اودم چه كار شد

 زهرا: هيچ كار مسته چه كار شو .ت. نوباوه به دنيا اومدي

نسا: بابا شما  سر همی مریم که دختر به دنیا اومده بود دیدی چه     الم شنگه راه انداخته بود؟ ،مار مسته از سرا ادر کنده. چو خور اردشته بوده به قهر برفته بود  باز نمدونم همي خالو عزيز چه وري گفته بود كه بيومده بوده

 زهره: پس مریم تو دگه زیادی یی، وخه برخو برو

مريم: خودشما زيادي . نه نه نگاهينو كو چه مگن

زهرا: خا دگه اگه یه کدوم ما پسر مبودم بهتر بود ازی که 3   دختر عورتینه خود رمه برم یا تو صحرا باشم .

نسا: اينو نه نه همه از رو حكمت خدا خو مدونه .هرچه خدا خواست همان مي شود

 

صحنه 16- داخلی- شب منزل رجب

اهالی روستا بنا به سنت قدیمی برای ششمین روز تولد بچه، خانه رجب دعوت شده و دورهم                          جمع شده اند،

ترخ بچه را قنداق مي كند واطرافيان به او و نوزاد مي نگرند

نسا: بيا مبارك شيشه روغن زرد ره جايه نه كه ور نگله .روغن ميشه

شهربانو: دست شما درد نكنه باز چه خور به زحمت مدي نسا خانم

نسا: اي چنو چيز قابل مند نيه 

كنيز به سمت ترخ مي رود ورو به شهربانو مي كند ومي گويد

کنیز: بیا دختر عمه سر مه دونه بياردوم  چشون بچه خور خودینجه سیاه خی کرد.

مبارك: خوب به موقع بياردي ده معطل همي هم بودم

كنيز: ناف بچه ره چکار کردی، خش مو ناف فرامرزمار سردرسراخو سوروکبلی کلوخ لکتوکرده که بچه خوشروزی بوده. مبارك نوزاد را به بغل مي گيرد  واو را نوازش مي كند 

فرخ نامادری لیلا مهره سبز رنگی  را به ترخ  نشان می دهد وهمچنان كه به مبارک نگاه می کند

فرخ: بیا ترخ ای مهره سوزوک ره دپیش بند بچه زه که یکه ایر    چش نزنه،

مبارك: اينجه كسه نيه كه اير چش زنه

فرخ: چشم شيرين از چشم شور بدتره.بعدشم   بچه ره اوقدر ورخو مخونی که بچه  بغلی مشوده.

مبارک ازحرفهای فرخ ناراحت مي شود وبچه را زمين مي گزارد و ازجایش  بلند میشود واز اتاق خارج میشود و جده ترخ به دنبالش میرود و او را دلداری میدهد تا آرام شود

ترخ: بیا زن پسر هونشی، حرفون فرخ ره ور دل خو مگیر،  او چیزه تو دلی نیه هر چه مگه بی غرضه.                                                                                                  مبارک (با حق حق): او هميشه حرفوني بي غرضه . تموم سال و ماه ای ور ما طعنه قلمبه مندازه       اخه گناه مو چنه که بچه دار نمشوم، چنی قومه خو کافر نبینه.

فرخ: خيله خو نمه باز برم وور شوك شوك شي . هميشه به همي كلك كار خور پيش برده داري .تو اگه ادم خوبه مبودي خدا تور يه بچه مداد

كنيز: خموش شو فرخ چه سر صدا داري ادم از اتش شما گرم كه نمشو هيچي هنو از دود شما هم كور مشو

اي چه اودمنه بود

صفر با مادر ش نجمه وارد مي شوند

ترخ: مردو برن تو او خونه .اينجه زنو كي يه 

 

صفر به طرف اتاق مرد ها مي رود  مردها دراتاقی نشسته وكنار انها مي نشيند

فرامرز: صفر اقا خوش اومدي برچه تنها بيومدي

صفر: سلام تنها بنيومدم نه نه  مو تو او خونه

ذبيح: منظور فري  نه نه شما نبود خروس شما بود

عليجان: هنو خروس خور داري

ذبيح: اوه جوني به جون خروس بسته

فرامرز: كي بو كه اورم سر برم دسيخ كشم بخورم جون صفر ره يك سر كنم

ملا رمضو وارد خانه مي شود

رمضو:‌يا لله  يا لله

برات: خوش امدي ملا رمضو بيي بالا دم در بده

رمضو:  اي برا اي چه كاريه  مار از تو خونه ور داشتن بياردن كه بيي تو گوش بچه اذو خوني

عليجان: مگه بچر تو اي شيش رو مسلمو نكردي

رمضو : چرا چه مدونم چه هنر  مه بزنن

ترخ بچه را به داخل اتاق ميآورد واو را به رمضو مي دهد به دنبال او فريبا با دور بين هندي كمي در دست وارد اتاق مي شود وتصاوير پدر بزرگش را كه در گوشه بچه اذان مي گويد را ضبط مي كند

فرامرز: صفر خور ادكلن زدي كه تو فيلم خوشبو باشي

صفر وقنبر خودشان را مرتب مي كنند تا تصوير بهتري از انها گرفته شود

عليجان: حالا اسم بچه ره چه كردي

فرامرز: عليجان اسم بچه  چه بدر تو مخوره وخه يه تراول صد هزار توني د پيش بند بچه زن

عليجان: اي اگه مو صد هزار تومه مداشتم صد نفر ره مكشتم

حسينا: تو بر چه دست خور تو جيب خو نمكني

مو خود صفر خودم مايم يه چيز وادم

قنبر: چه مه ود ي

ذبيح: فري وخه رو همه ر كم كو

فرامرز: برو صفر خروس خور بيار دپيش بند بچه زنم مو پولين جر ومدوم

صفر: اخ جان مني .برو از كيسي خليفه مبخشده  .مدوني مو تا اينجه چنده خرجي كردوم

رمضو: بچا يك دقيقه اروم گيري حواس مو پرت نشو

استا حاجي: غلوم رضا كجه ؟ كه ازي خط وخبر نيه

صفر: خالو مو امشو خود رمه

ترخ مجدد وارد خانه مي شود  

ترخ : بر چه ساكتي يه دويه بگيري  كه مه بچه ها بر خو بر خصن .وخه جده دور گرم كو .نا سلامتي شو شيش بچه

قنبر: جده مو گشنايم نمه نو خورم

ترخ: جده جو چه اشتو داري ؟ وسطه كه عمو تو خود عزيز از شهر بين  هنو خو اول شو ا

 علیجان دایره را از پشت سرش بر ميدارد ودايره میزند.حسينا خواهر زاده او     شعرمیخواند وذبیح وصفروخالو ورجب جواب میدهند

عليجان:        ازينجه تا به بيرجند سه گداره  .....

                   بیا بیا بیا بیا برم بند دره با چار بالا

 

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:43 ] [ فرامرز مهدوی ]

 

 

 

 

            

 

 

         

                یاد او وقتو بخیر                                 

                        نويسنده : فرامرز مهدوي

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ياد او  وقتو بخير                                                   نويسنده: فرامرز مهدوي

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

قسمت اول- ختنه سوران

صحنه 1 - صحنه  خارجي- روز- جاده

وانت باري در جاده ای كه به سمت روستا ميرود در حال حركت است وراننده اي به نام  عزيز حدودا 40 ساله مشغول رانندگي  است . عزيز در حين رانندگي مشغول شكستن تخمه وبه روستایی كه در چند متري اوست مي نگرد . در پشت وانت چند گوني رنگ به همراه ابزار قالي بافي  يك صفحه تخم مرغ ويك گوشي تلفن ومقداري دارو ودو عدد بيل ويك كلنگ كه نوك آن تيز شده  ديده  ميشود. در ابتداي ورود به روستا عزيز متوجه دوستش مش رجب  كه مشغول كشاورزي است ميشود وبرايش بوق مي زند و به او خدا قوت ميدهد

عزيز: خدا قوت مش رجب خسته نباشي . سفارش شمار بسر رسوندم

ورجب نيز برايش دست تكان مي دهدوبه او خوش امد مي گويد

رجب: مونده دل نباشي كدخدا عزيز دست شما درد نكنه

 

صحنه2 صحنه خارجي -روز -كوچه

ماشين در سايه درخت پارك مي شود وفريبا دختر بزرگ عزيز22ساله که چادر سفید رنگی به سر دارد  به سمت پدرش ميرود. عزيز از ماشين پياده وشيشه ها را بالا ميكشد وفريبا  به پشت وانت می نگرد و به گوشي تلفن خيره ميشود

فريبا : سلام بابا جان قالينور بفروختي

عزيز وسايلها را از ماشين پايين مي چيند وبه فريبا ميگويد

عزيز:ها بابا بيا گوشي تلفن رم عوض كردوم . نه نه تو كنيز كجه؟

فريبا : خاله عذري خود پري بيومدن ور رد نه نه  سه تايي برفتن يه تخم اشكن ور سرا بابا كلو

يه سر زنن العان دگه مخه مدن.اراستي بابا هنا بستوندي بر مبارك يا نه؟ بازم از ياد شما برفت

عزيز : تموم اهوش مو برفت. تو بازار سرپوش هم بودوم. مبارك هنا مسته چه كنه ؟

فريبا : اخه امروبرات  مايه قنبر خور ختنه سور كنن مستن دستونير هنا كنن

عزيز به باغ خواهرش نسا خيره مي شود وميگويد: اي بابا اي رسمو دگه قديمي شده او قبلا بود كه مردم برخو حوصله داشتن تموم دهوار ره خبر مكردن بر خو دو مگرفتن ودست و پا بچه رد هنا مكردن وسازو دهل وباز شام ونهار ومدادن العان بچه ره همو تو بيمارستان ختنه مكنن وچني خرجو از سرخو نمكنن

فريبا : هنو هم بابا تو اي ده ودهون بيرجند  اي رسمو هايه كه ختنه سوري بلند مگيرن ای یه سنت قدیمیه

عزيز تمام وساايل ها را پايين می گزارد ودرب عقب ماشين را مي بندد وخودش را مي تكاند

عزيز گوني رنگ را پايين انداخته وسراغ پسرش فرامرز را که  20 ساله وکمی شلوغ تر است را ميگيرد.

 

عزيز: فرامرز كجه؟ برو صدايي زن بياده رنگور ببرده ور كارخونه. كلنك نجف رم بري ببردم سفارشي بري تز كردن. برده وري دده. دو تا  بل  هم مال رجب ببرده ورسرايينو نقشه قالي رم بستونده بيارده

فريبا : تخم مرغو از كنه؟  خود اي دارويو ؟

عزيز: صفحه تخم مرغ مال خاله تو عذري يه

دارويو مال پيرزال خاله كنيزه. پس برچه نميه اي بچه معلومه چه غلطه مكنده ؟

فريبا : فرامرز خود ذبيح برفتن ور باغ عمه نسا درخت توت ره هوتكونن هنو خو بنيومدن

عزيز: ايقدر كه بر اشكم خو اجيدده اگه به فكر درسو مشق خو هم مبو ده خوب بود .دو رودگه كه اير ببرن سربازي خا فهميده درس بدردي مخوره يانه؟ بيا بابا فريبا پس ای كلنگ ره ببر ور سرا نجف وري ده بعد خود ليلي يينو بري دور كارخونه ر تميز جارو كني كه باز فردا صبح شنبه ادم رو شو پاخور تو كارخونه  نه  پوخو همر تو يه گوشيه جارو كني. ته يينجرهم  اوپاشي كني

فريبا: بابا حالا كه راديو بيرجند را افتاده وبرنامان قشنگه داره  يه راديويه بر تو كارخونه بستوني كه دخترو پشت كار برخو گوش مداده باشن كه حوصلي اونو سر نمرفته بو

عزيز: او نوهركدو خو برخو يه راديويه ين. واي به حاله كه دگه تو كارخونه راديو هم بيه او وقت دگه دلي دلي                                         صدای خنده فریبا خارج از قایب به گوش میرسد.

 

صحنه 3- صحنه خارجي- ظهر- پشت بام

فرامرزپسر عزيز جواني 20 ساله بالاي بام خانه يكي از اهالي روستا رفته واز پشت بام به روستا مينگرد ونگاهش به سوي درب منزل عمه اش نسا كه نيمه باز است خيره مي شود

 

صحنه 4 -صحنه خارجي- ظهر- كوچه

خالو برات مردي 35 ساله سراسيمه از انتهاي كوچه به سمت دوربين ميدود ولحظه اي بعد زني به نام مبارك 26ساله همسر خالو در حالي كه كفش دمپايي به دست دارد وبه شدت ناراحت است به دنبال خالو ميدود  خالو برات جلوي درب منزل مادرش ترخ مي ايستد وهنوز مي خواهد درب را بكوبد كه ناگهان درب باز شده وزني 55 ساله به نام ترخ مادر خالو ومش رجب سرش را از لاي در بيرون اورده ورو به پسر بزرگش خالو برات ميكند وميگويد

ترخ: چه كاره مه مه جو؟ بر چه اي قدر ور مه جو شي .چكاره شده باز كه چني كفري ايي؟

ترخ سنجاق قفلي اش را كه بالاي روسرس اش بسته شده را باز ميكند وان را به زير گلويش مي بندد

مبارك نيز از راه ميرسد وترخ دوباره مي پرسد

ترخ:چه كار شمايونه كه خور چني ور شين وشور اندختي

مبارك:تموم كل نقولور ور هم رختم نياده كه نياده انگار اوشديه و اتو زمي اته شديه

ترخ: مبارك جان، زن پسر، ور رد چه مچرخي؟ شمايو خو،مور وتاسوندي چر گم كردي؟ برچه نمگي وررد چه مچرخي؟ .مومگم پيدا خه شده. بيي ورسرا كه غلوم توخونه بري چايي روبار نادم. بيي كه نكل رو بار قل نخوره يه بار ورنرزده

هر سه نفر در كادر  وبا يكديگر صحبت مي كنن كه قنبر8ساله درحالي كه اراده اي دردست دارد به سرعت از جلويشان رد ميشود برات ومبارك سعي دارند جلوي فرار قنبر را بگيرند ولي قنبر زرنگ تر از اين حرفهاست وخيلي راحت از آنها فرار ميكند .جده ترخ تازه متوجه ميشود كه پسر وعروسش به دنبال چه بوده اند .

خالوبه دنبال قنبر مي دود ومبارك هم لخ لخ كنان به دنبال خالو وقنبر ميدودترخ درحالي كه لبخندي برلب د ارد ميگويد

ترخ:حيف او نونون گاورس كه بخوردي دو نفر آدم حريف يه بچيه نشدي .اگه قوه جوني خور مداشتم اير به يه پكه مگرفتم

خالو :وهمونه اي شانس  اقبال از ما   خدايا  آبرو ما پيش مردكي غريبه برفت. خودم كردم كه لعنت برخودم باد

درب خانه جده ترخ مجدد باز شده وپير مردي 60 ساله به نام غلوم معروف به غلوم بور از خانه بيرون مي ايد واز ترخ ميپرسد

غلوم: چه كاره ترخ كه وردر مزد

ترخ: برچه ور دراومدي؟ بري تو چايي برشما برزم. برات ما بوده خود زن خو ورد قنبر داشتن.

غلوم : حتما مه قنبر ره خنده سوركنن. ديدم استا حاجي دور  ده سرگردو بود . اوبچه فهميده

برهمي فرار مكنه

ترخ: خا بري تو سرا يه فنجون چايي برشما برزوم بخي رفت.اجلو شو غلوم

غلوم:نه ترخ مو خو مروم. گوسفند شمار خو بري كردم مو دگه بروم كه ...

ترخ: چايي فقيرو بر درد دندو خوبه

غلوم: نه باید برم ، حالا كه استا حاجي ور سر مگرده يه دسته به سرو رو ما بكشه دروقت شده سرخور وگذشتم .خيله خو خدا حافظ شما

ترخ: زحمت كشيدي قدم بر چش. خوش امدي

 

صحنه5- صحنه خارجي- ظهر- پشت بام

فرامرز در پشت بام است ومشغول خوردن ميوه است وهمچنان به درب خانه غلوم بور شوهر عمه اش خيره است كه متوجه رد شدن خالو ومبارك از كوچه  ميشود

فرامرز:چه كاره خالو برات كه چني ا رو خومري؟ مبارك برچه وررد قنبر داري  نكنه كه باز از پشت قالي فرار كرديه وكار ره رخنه بزشتيه؟  از قنبرو هرچه گويي ور ميه. اكه شده اي كوت ننگ خدا مدونه .

خالو برات ومبارك بدون اعتنا به حرفهاي فرامرز از كوچه رد مي شوند وبه دنبال قنبر مي چرخند

فرامرز دوباره به سوي درب نيمه باز خيره ميشود

فرامرز: راست خو بابا كلونه مو مگفت كه آدم بي بچه پادشاه بي غمه-  اي بچه خو دجگري اينو خوش خه كرد- خدايا وندي چني روز  بر هيچ مومن مسلمونه

 

صحنه 6 -صحنه خارجي -روز- كوچه

استا حاجي مردي45 ساله با عينكي ته استكاني وچشمان ضعيف با كيفي در دست به سمت خانه قنبر ميرود وبسيار كلافه شده كه ناگهان هسته ميوه اي به سرش خورده ومتوجه حظور فرامرز در بالاي پشت بام نجمه ميشود. استا حاجي رو به فرامرز كرده وميگويد

استا حاجي: مگه مرض داري جون امرگ

فرامرز :چه طوري استا حاجي  مبينم كه باز نقشه قتل قنبر ره برختي؟ اير الاخون وبلاخوكردي

استا حاجي: چه كاره چه ورمتولوني برخو...

فرامرز : هيچي. مگوم كي ميي سر مار يه صفايه دي مويون مو تموم از راه نميه بدجور كلي مو پخوله شده

استا حاجي: فعلن خو از كلي صبح سرگردون خالو وبچه اي قنبر ايوم . دل امگه او اراده كفتك ره ريزريز كني دو تا بنا گوشي هم دباري كني كه ايقدر چپی گری وادا بدر نيارده

فرامرز: اقاي دكتر بري مويون مويه داروي نسخه كنه شايد فرينجه كم ترشو

استا حاجي: بيشتر اي اتشغالور دكلي خو مزده باش. فردا كه كل شي...

استا حاجي وفرامرز با يكديگر صحبت ميكنن كه اراده اي به استا نزديك شده وبه پاي استا حاجي برخورد ميكند وبه دنبالش قنبر سر ميرسد .

قنبر: بی بو    بی بو

قنبر در حالي كه فرار ميكند وبا دهانش اژيرامبولانس وماشین پلیس  ميكشد به استا حاجي برخورد كرده واستاحاجي نقش زمين شده وعينكش رو ي زمين ميافتد وسايلش كيفش كه عبارتند از عنبر دست وچاقو امپول وتيغ وپنبه وتشله وقيچي ويك عدد شانه روي زمين ديده ميشود

قنبر:بي بو    بي بو  بي بو

استا حاجی همچنان كه به دنبال عينكش مي چرخد نفرين وناسزا نيزمي گويد

استا حاجي: مگه كوري بچه؟ مثل گويو سر خور دپيش اندختيه مدوده. چني خور ورمو بافنده كه باهو مور مست از غلاف بدرارده .اله وري بچه فكر

فرامرز: قنبر بوده برچه از جلو نتاختي اير بگيري البته تا نماشوم وقت زياده اير بخي گرفت

استا حاجي وسايل كيفش را جمع وجور ميكند كه سرو كله خالو ومبارك دوباره پيدا شده .خالو مجدد به استا حاجي خورده واسباب خنده فرامرز فراهم شده وودوباره وسايلش نقش زمين ميشود وهركدام به گوشه اي ريخته ميشود  .مبارک بعد از خالو برات سر می رسد

مبارك با شرمنگي رو به استاحاجي ميكند

مبارك:امرو پيش شما حسابي خجالت زده شدم. اگه يه تخم اشكنه دگره حوصله كني اير مگيرم ميارم. اي خو چني بچيه نبوده. بركه كس چيزه وري گفته. حتمن اير بترسوندن

استا حاجي به بالاي پشت يام نگاه ميكند وبا ديدن خنده رندانه فرامرز رو به مبارك كرده وميگويد

استا حاجي:اي بچه تا مار اگور نكنه ادي نخه مد . اوارادي وهمند راهم ازي بستوني لوبون پستو خونيده

مور شل كرده امرو...

فرامرز:بلند بلند ميخندد فرامرز درحالي كه دهانش مي جنبد.

فرامرز:بلا خر ور گو خورد. استا حاجي امرو تموم رو شانس نيايي. خيله غصه خوردم.

فرامرز که می خواهد جواب  مبارك  را بدهد با اشاره  به استا حاجي

فرامرز : چش وچنگه خو ندارده بچوك ره عذاب كش خه كرده . خدا يا وندي چنی روزه بر هیچ مومن مسلمون

فرامرز از پشت بام به خالو می نگرد خالو با سرعت تمام به دنبال قنبر ميدود

خالو: بابا قنبر ور كجه مري؟ مگه خود تو ندارم؟

مبارك كه متوجه مي شود تمام اين اتيشا زير سرفرامرز است رو به او می کند وبا غرولند ميگويد

مبارك:اونجه مثل يه داهوله اباري كرمچروني؟ اته شو سر پيزر بگير تا اير بگيرم ببرم زبادگه فرامرز

استا حاجي : هرچه هيه زر سرهمي  فرامرز . خودگرگ دمبه مخورده وخود چوپو گريه مكنده . بروفرامرز برو  اير بگير بیار كه مه بروم . برو روز كه برفت.

مبارك : خدار خوش نميه خالو خود اوقلب رنجور دور ده سگ دو مزده بو

مبارك واستا حاجي با هم به طرف انتهاي كوچه ميروند

 

 

 

صحنه 7 -صحنه خارجي -ظهر- پشت بام

چند تا مجمه پشت بام خانه نجمه چيده شده كه برروي هركدام يكي از محصولات روستائيان پهن شده تا خشك شود از لواشك الو گرفته تا ابغروت وزردالو ي خشك شده وكشته توت و...

فرامرز يواشكي به مجمه ها نزديك شده وخودش را به انها ميرساند وچند تا ابغروت دور از چشم صاحبش برميداردودر جيبش ميگزارد

 

صحنه 8- صحنه خارجي- روز- كوچه باغ

ذبيح يكي از جوانهاي روستا حدودن 22 ساله پسر مش رجب كه از دوستان صميمي فرامرز است از كوچه باغ بيرون امده  به سمت خانه نجما ميرود  ومتوجه حظور فرامرز دربالاي بام ميشود كه دارد چيزي ميخورد

ذبيح:تو اونجه لوبو چه كارمكني ؟تور ورد چه ري كردم؟  چه ادم از كار بترسيي.

فرامرز:نگفتم باش تا مو بيام. دگه الان مستوم بيام

ذبيح: از صبح برفتي شال ره بياري كه درخت توت رهوتكنم

فرامرز: جان ذبيح دست از كله فرفرو ما بردار

فرامرز از بالاي بام نجمه مادر صفر را ميبيند كه دارد حياتش را جارو ميكند وبا اشاره دست به ذبيح ميرساند كه نجمه در خانه اش است وبايد يواشتر صحبت كنند

 

صحنه 9- خارجي- ظهر- حياط  نجمه

نجمه زني   40ساله مشغول جارو كردن كف حياط است وپرهاي خروس كه ريخته شده است را جمع ميكند وغر غركنان ميگويد

نجمه:وهمونه اي خروس از تو صفركه تموم رو بايد ته سرار جارو مكرده باشم. بچه هم خوبه كه يه كم گوش به حرف بو . بري صفر كه خروس ميري بيه تا جون مو يك سر شو .

 

صحنه 10 صحنه خارجي ظهر- كوچه

ذبيح بيلش را به ديوار تكيه ميدهد

ذبيح: او چه كله يه ور بوته شزگوله مونده امرو بعد از طهر مه حموم ره روشه كنن بيايي كلي تور تيغ زنوم

فرامرز: بيرجند خو بنرفتي كلي ججوله امرو مده

ذبيح : تو هم خو هرچه گفتي از بيرجند گفتي فكر مكني دگه ما دشهر نبودم

فرامرز: مرد حسابي خبر داري كه بيرجند اولين شهريه كه بعد از تهران لوله كشي شده

ذبيح: خوبه كه دو سال تو مركزاموزش 04 بيرجند خدمت مكردم تموم كوچه پسكوچان شهر ره اين كف دست خو بلدم

فرامرز :خيله خو حالا نمه كه باز برمو خاطرات بند دره وبند عمرشاه وابشار گيوك ره برمو تعريف كني  قبول بيرجند برفتي

ذبيح : روتو كم شد حالا كوفت خورده چه مخوري يه چن تايه حال قج ده اي ور. قروت ماسي نموم از پختان زرد الو بنداز.

فرامرز: اينو سفته بدرد تو نمخوره تو هم خو اريك نداري . اراستي تو از كجه خبر داري كه اينجه پخته زردالو ه ايه؟ بركه تو هم خور ورينجه مزني؟

ذبيح: خوبه كه خودمو اونور ديروز بر نجمه لو بو ناده بودم. اخه صفرو خود رمه برفته بود دبروز گمار ازونه بوده. مس مس مكو كه العان صفرو بخه مد. چن تا بنداز

فرامرز : با با كلون مو مگه خورده حلال برده حروم. مي بخوري بيا لو بو

ذبيح: جان فرامرز ايقدر يكه خوري نكو. زودباش چن تايه پرتو ده كه العان دگه دم به دمه كه صفر ميومده بو

فرامرز: به جا كه اوقدر اشكم فراخ باشي برو ور سرا عمو خو برات شو كه ماين قنبر ره خنده سور كنن  قنبرو خون خالور تو شيشه كرده بود .كارد ور اشكمي مزدي خو بدر نميومه.

استا حاجي قيافه اي ديدني بود مگفته اگه قنبرو به دست مو رسه چنو اير ور هم شخاروم

ذبيح: مگوم ارادي قنبر ره بر شو چار شنيه سوري بسوزونم جون خور يك سر كنم

فرامرز: حتمن مخي گفت كه فرخ رم بيارم كه از رو اتش ودوه ؟

ذبيح: بابا فرخم ادمه كه اسمير مياري؟ زن به او بدجنسي نوبره. كافرگير ادم نفهم وديونه نكنه

فرامرز: بابا كلون مگه ور ادم بد دوسلام

تصوير ملا رمضو مردي 55 ساله پدر زن عزيز كه با پشته اي از علف به سمت خانه نجمه وبه ذبيح نزديك  مي شود  ملا رمضان به ذبيح نزديك ميشود وپشته علفش را مي گزارد

 

11 -صحنه خارجي- روز- منزل غلوم بور شوهر عمه فرامرز ودايي صفر

درب خانه كاملن باز شده وصفر جواني 20 ساله با خروسي در دست در حالي كه ان را نوازش مي كند از خانه بيرون مي ايد وبه دنبالش زهرا دختر غلومسی 17 ساله كه چادرش را به دور كمرش بسته بيرون مي ايد وصفر را بدرقه مي كند درب را ميبندد كه با ديدن فرامرز در بالاي پشت بام    در رادوباره باز كرده وبا ديدن صفر درب را مي بندد وصفر متوجه فرامرز ميشود

 

 

صحنه 12 -صحنه خارجي- روز- مدبخ

قنبر دوردانه خالو برات .نوه جده ترخ  بالاي ديوار مدبخ رفته است ودر پايين ديوار مبارك وترخ سعي دارند با وعده و وعيد او راپايين اورده تا استا حاجي او را ختنه كند

مبارك: اته مرگ برم استا حاجي معطله ابرو مار ببردي تو امرو. اته شو دگه برچه ايقدر فكري گري مكني

ترخ در حالي كه روسري اش را درست ميكند سعي دارد تا به بهانه اي قنبر و خالو راارام كند

ترخ: بيا پايي مه مه جو بيا صقدي تو شم

قنبر: تا برمو چرخه بستوني اته نخومه

مبارك: اته شو مه مه جو برتو چرخم مستونم

دراين اثنا خالو برات نفس زنان به انها ملحق شده ودر گوشه اي مي نشيند ورو به قنبر ميگه

خالوبرات: اته شو برم وگرنه بالا شم يه تپ سفت ور تو خوم زد

خالو:اي حرفو نيه همو ارادي تورم به خومستوند  لگ لگ خم كرد كه دگه ايقدر چپي گري نكني.

قنبر: حالا كه يايا چني گفت اته كه نمشوم هيچي مثل اوروز تموم كوشون شمار پشت بو خونداخت كه تا نماشوم پارخنه باشي. هيزمورم اتش مدوم تا همه جا دود والو شو .

خالوبعد از شنيدن حرفهاو تهدیدهاي   قنبر عصباني وبه سمت قنبر ميرود

خالو: اگه گيرمو كني تور گلو شخار خم داد وتور تا صبح خروس خو تو خوني خرو دجا خم كرد بيني خوبتونه يانه. باز اورو سگ مور نديدي.

ترخ: رو به خالو :حالا برچه چني كفري مشي

ترخ روبه قنبر:صغدي تو شم مه مه جو خور ته نندازي كه به رو بخي رفت .كش پاره خي شد.نگاه كو مه مه جو قالي هنو  راسته نشده قالي كه تفته پدر تور ارجوش بخوم گرفت تا برتو ارادي بزرگ تر بستونه برخو گل مداده باشي به شرطه كه فكري گري ره بزاري كنار ودگه فضولي نكني .

مبارك :بيا قنبر جو. قنبر خودي اته ميه. او بچي خوبيه به حرف مادرخو  مكنده

 

صحنه 13 -صحنه خارجي- ظهر- كوچه

فرامرز وذبيح با هم در حال حركتند كه ناگهان صفر از راه سر مي رسد وبه سمت انها ميرود

صفر با دستش فرامرز را هل داده و دعوا راه می ا ندازد

صفر:اتو نگفتم دگه شق تور نبينم  باز خو سربون سراما ابار بودي؟

فري:برچه تيلنگ مدي ياره ؟بركه گوشون تو باز مخه ره تا قشنگ تور يه هوتكونم.

صفر: جواب مور وده الكي هم اوقدر برمو ارت وپورت نكو بچه شهری با ای قیافی خو

ذبيح صفر را هل داده وسپس به او مي گويد

ذبيح: ول كو صفر برو دنبال درد سر نگرد. برو كه ملا رمضو هم بيومه باز برما انصيحت كرده مشو.

صفر:  اخه خيله پرو شديه. دورونشده كه بيومدي تو ده برمو شخ شونه مكشده  فكر مكنده ازي مترسوم يه ره اوروز فلكي خوسف خود سه نفر دعوا كردم

ذبيح:بيومدي ازقال چغوك خو يه سرزنده

فرامرز:حالا برچه چنو پوز تو مثل چغندره قرمز شده عكس تور درخلا ورزنن افتابه رم مكنه

صفربعد از شنيدن متلكهاي ذبيح وفرامرز عصباني وخروسش رابه سمت انها پرتاب كرده دعوا شروع ميشود فرامرز سريع بيل ذبيح را به ديوار زده دسته اش را جدا كرده وبا دسته بيل چند ضربه اي به پشت صفر ميزند ودسته بيل را مي چرخاند

ملا رمضو وذبيح انها را از هم جدا مي كنند

رمضو رو به نوه اش فرامرز مي كند ومي گويد

ملا رمضو : چپي گري بسه چه مي كه ور هم سرلك مزني؟  حيا كني خرو ن بزرگ .

فرامرز: بابا كلو از ذبيح خود خالو برات وررسي كه تقصير كار كنه.

ذبيح: اگه تو جل باز نبي تور چه مه كه خور خود پسر عزيز بگيري؟

صفربه سمت ذبيح ميرود وبا او مي گويد

صفر:ياره دبند دبند او حق اكشيدي خور تو نمه كه پشت اور بگيري از روباه مگن شاهدتوكنه مگده دم مو

رمضو: برچه خود  چو  ور دمبي سري مزدي؟ نمترسي كه ضريه مغزي شوده. جواب مادري نجمه ره چه ومدي. كي مه تو ادم شي اگه باز مو به پدر تو نرسم

فرامرز: بچه پرو  سر چو شدي يا هنو تور هوتكونم

صفر : اگه مردي چور هنه بيا خودم كشتي گيرم

فرامرز: اي بشر مغزي كجه بود؟ تو سري به جا مغز ماست چكيده. بعدنم مو برفته بودم پشت بو بينم قنبر ره خوم ديد يا نه. استا حاجي هم شاهده

صفر: اي بار خو به خاطر ملا رمضو تور يله مكنم واي به حال تو كه دوباره تور بينم كه لو بو چغل مزده بي  تو جيبوني وپالي پر از كشته توته

فرامرز: دروغ مگده اينور جده ترخ ورموداده

رمضو: قسم تور باور كنم يا دم خروس تور

صفر:تازه ملا رمضو نواسی شما  امرو نماز جمعه هم بنيومده بوده

ذبيح: برچه دروغ مگي صفر خوب كنار خودمو بوده  ته صف

فرامرز:ما صفر مثل تو ادم ريا كار نيم كه برم جلو صف پشت سر بابا كلو هونشينم خدا اگه مسته بو قبول كنه ته صف هم قبول مكنه

صفر: برچه دروغ مگي ذبيح خوبه كه تو امرو تو باغ بودي تموم وردور مسجد بنيومدي

ذبيح:اگه مو تو باغ بودم تو هم خود رمه بودي

ملا رمضو :خجالت كشي خرون بزرگ تموم سال وماه مثل خروسو همدگر چنگ مزده باشي  به جا كه قل رو تو كوچه ويلو ولو باشي بيي تو مسجد چهار خط قران بخوني

ملا رمضو با بچه ها صحبت ميكند كه صداي جيق بلندي توجه همه را به خود جلب ميكند

صدا:صداي جيق قنبر

فرامرز:استا حاجي كار خور كرد صدا قار قنبر بود كه تا لو جاده برفت

ذبيح دسته وبيل را سر هم مي كند ورو به ملا رمضو كرده وميگويد

ذبيح :ملا رمضو بي خيال شي همگي برم سيل استا حاجي وقنبر

فرامرز: بابا كلو امرو مو تومسجد بودم باز مور دلت بابا مو ندي.  صفرچشوني چنو خوب نمبينه

فرامرزوذبيح از از ملا رمضو وصفر جدا شده وبه انتهاي كوچه ميروند

ذبيح:نباد خود چو ور تو باهويي مزدي گناه دارده. بچي يتيميه. دل مو بري بسوخت.

فرامرز:خودمو هم نمستوم وري زنم گفتم يه زهر چشه نشوني دم سرجا خو هونشينده. به قول بابا كلون مو شير هرچند كه پير شو ولي هنو به شغال ور ميه. ازولحاظ بگرفتي يا نه؟

ذبيح: ايرم شنيدي كه مگن اينجه خر ره خود نمد داغ مكنن يا نه . ازي لحاظ بگرفتي يا نه

 

صحنه 14 داخلي -عصر خانه برات

قنبر لنگي قرمز رنگي به كمرش بسته شده ودر انتهاي اتاق دراز كشيده است.دستهايش را كه هنا كرده اند را درون پلاستيك فريزر گزاشته اند ولحظه اي بعدخالو وارد اتاق شده ودوتا بالشت دو طرف قنبر ميگذارد واو را دلداري مي دهد

خالوبرات :ديدي بابا الكي خور مترسوندي. مارم چه از رد خو بدوندي .

قنبر: مو نمستوم تو سرا خنده سورشم .مور مبردي بيمارستان امام رضا ياولي عصراونجه بهتر.

خالو : اي بابا اينجه كه تور قافل كردم و استا حاجي ر بياردم يه سر روز مار معطل كردي اگه مدونستي كه مه تور ببرم شهر بيمارستان خو يك ماه تو شهر بايد ور ردتو مچرخيدم .

قنبر در حالي كه نق نق مي زند

قنبر: حالا دگه بايد برمو يه چرخ بستوني ؟

خالو بالنگي پاهاي قنبركه را نمايان مي پوشاند

مبارك  با اسفندي روشن شده وارد اتاق شده وان را دور سر قنبر وخالو ودور اتاق مي چرخاند

مبارك :كور شو چش حسود  -مه مه جو خور جل جل ندي كه درد تو بيشتر شو.  برخو راحت لنگون خور دراز كو-پلاستيكور از دست خو وا نكني تا دستون تو هنا شو كه شو كه مردم بين ور بر تو،بينن كه دستون تو دهنا ايه

مبارك به خالوبرات ميگويد:

مبارک:  راستي بروبرات كه استا حاجي بنره، اير تكليف كو بيه تو، يه فنجون چايي بري برزم

خالو از اتاق خارج وبعد مبارك نيز بيرون ميرود .چند لحظه بعدجده ترخ وارد اتاق شده ورنگ موتوري را با خود مي اورد وان را به قنبر نشان مي دهد  قنبر با ديدن رنگ  حسابي خو شحال مي شود وذوق ميكند

قنبر: جده اي ر از كجه بياردي؟ چه نويه؟

ترخ : اير ازو سالو تو پستو دقم دشتم .رنگ موتور عمو خدابيامورز توشعبونه بيا جده جو قشنگ  برخوبگلونيده كه ور لنگ كسه نزنيده كه باز برما پدر لعنتي شو

قنبر كه حسابي خوشحال شده اراده را گرفته وان را بالاي سرش مي گزارد فرامرز وذبيح در حالي كه مي خندندوارد اتاق مي شوند

ذبيح:يالله يالله  جده       فرامرز: دخويي يا بيدار

ترخ : خوش امدي بچا . مبيني  قنبر رفيقون تو بيومدن ور برتو  .تا اير از لو بواته اردم دق شدم

فرامرز: باز كلاغو خبر بياردن تا يه چن روزه دهوار از دست تو راحت اين.  باز ارادي خو رم خو نو كردي. كو بينم متوني  فرخ ردزر اري ؟

قنبر: جدي مو ور مو داديه.  نو نويه.

ذبيح: باز جده نواسي خورد خور تحويل مگيري

ترخ: به قول كاكو مو رمضو بچه بادمه ونواسه مغز بادمه. معلومه كه قنبره  تحويل مگيرم. هنو برفتم ور رد عليجان سرنا زن  كه شو بيه بري يه دو ساز دهلي بزنه. شما يو هم برخصي.

فرامرز:بچي خو به باشي يه دو سه روز بر تو مرخصي منوسوم بنيي كارخوني قالي بافي

قنبر: استا حاجي گفته تا چند رو نبايد از سرا ادر شي مو اي هفته بنخومه ور كار خوني قالي بافوم

ذبيح: پس استا حاجي گفته .خوب چيزون كه به فايدي تو نه خو به حرف مكني. چيزون كه به ضرر تونه دگه

فرامرز: به قوا بابا كلون مو، گوش كر خور ور ما مكني.ازو لحاظ

ترخ : بچوك ره از خجالت مدي گناه دارده.

ذبيح : خودي شوخي مكنم  .ازی لحاظ

بچه ها وترخ وقنبر شروع ميكنن به خنديدن

قنبر:جده   .حسي عمو رجب ره كه خنده سور مكردن شو بري هنا بندو بگرفتن .بري دهل زدن.

خالو:  موخو بابا   اتو گفتم بيا ديشب بر تو هنا بندو بگيرم به حرف نكردي  هي گفتي نمايوم.

قنبر:جده  ارادي مو كجه؟ كسه ور ندارده؟

ترخ: نه مه مه جو. ارادي تور سر مخ ودال كردم

قنبر: مو اخر خود استا حاجي تلافي وا خوم كرد

ترخ: نه مه مه جو گناه دارده چه كار پير مرد داردي؟ خدار خوش نميه.

مبارك وارد اتاق شده وبه بچه ها خوش امد مي گويد

مبارك:  خيله خوش امدي

ذبيح :اگر خوش واگر ناخوش اومدم زن عمو

فرامرز : مو تا به حال نديده بودم كه بر ختنه سوري دستو ن كسه ر دهنا كونن

مبارك: چرا اينجه خو، رسمه كه  يه شو جلو تر مين دستو ن بچر دهنا مكنن  بازفردايينجه مين سر ميدو اير دلباس منكنن بعد بچرميارن تو خونه اير ختنه مكنن بر خو دو مگيرن ومرخسن

ترخ : هنو قديمي رسم بود موقعه مستن بچر ختنه كننن مادر بچه مرفت پا خور تو او سرد مناد

فرامرز: تو او سرد برچه پا خور منادن؟

ترخ: اخه مگن بچه كمتر درد مكشه .

مبارك : مو خو ازو دم به خاطر بچي خو پا خور تو تشت او نادم  پا يون مو از سرما شوشل بست.

ترخ: مبارك جان برات كجه خود استا حاجي ؟

مبارك :برات خو ته سرا ايه. اخه استا حاجي ازو موقع برفته مستراح هنو ودرنيومده

صدای خنده بلند بلند فرامرز وذبیح خارج ازقاب

 

صحنه 15 خارجي- عصر- حياط خانه

استا حاجي از مستراح بيرون امده وافتابه اي را كه در دست دارد كنار باغچه ميگزارد وصداي خالو ميزند خالو كنار ديوار نشسته است .

استا حاجي :برات .اي دگه چه خلا ترسناكيه؟  سقفينجه خو هولوتيه. ديوارو هم خو قال بوج دو.

مو خوجرات نكردم خيله ورداركنم. تعمير كني

برات:اي برا فرصت نمكنم. دولت جمهورير بگردم كه همه جوره دفكر مانه يه سنگ مسترابه خود يه در از طرف بهداشت مفتي بر ما بياردن خود يه كيسي گچه وخوددو پاكت سيمان هموقدر كاهله مكنم كه ورجا زنونده.

يك درب وسنگ توالت به همراه يك كيسه گچ ودو پاكت سيمان كنار ديوار گزاشته است

خالو به سمت استا حاجي رفته وبسته اي را كه در ان يك من زرشك است به همراه مقداري زعفران انها  را به استا حاجي ميدهد

برات: بيي حاجي اقا. قابل شمار ندارده يه من زرشكيه خود دو مثقال زعفرو بر خو خودينجه يك دوبار پلو درست خي كرد .

استا حاجي :برچه خالو باز مار از خجالت مدي .اي كارو چنه؟  خاطري شما بر مو دنيا عالمه.

برات:خومدوني كه خجالته چن ساله شده خوشك ساليه. محصولو هم خو سرما كرده اب كاريز هو خو دگه صبا پس صبا خوش خه شد وگرنه بيشتر از اينو از خجالت شما بدر ميومدوم

استا حاجي :نه برا همينو هم از سرما زياده. مو خو دگه تموم رو دور كلاته دچرخايوم مبينم كه همه جا سال خوشكه. هنو اينجه خو او هايه  بيشتر كلاته خوخود تانكر برينو او مبرن.

استا حاجي بسته را گرفته وان را در ساكش مي گزارد واز خالو برات خدا حافظي كرده وبه سمت دالان سرا ميرود وموقعي كه به درب منزل ميرسد به عقب بر ميگردد وبه خالو مي گويد

استا حاجي :از هوش شما بنره چه گفتم غذا ابكي كمتر اير مداده باشي او پنبه اينجه هم خو به خوته خفتاد فقط كمتر گزاري كه برده تو كوچه فضولي كنده كه يه بار سيم نكنده

برات:خيله خو فعلن شمار خوش امد نمكنم نماشوم زودتر بخي مه

استا حاجي از درب خارج وبه دنبالش فريبا وپري داخل ميشوند

فريبا :سلام اقا برات

پري :سلام خالوبرات . مبارك نيه؟

برات :سلام عليكم.  چرا . بري مبارك تو خونه ايه كنار قنبر هونشسته اخه قنبر خيله بي تابي مكنه

فريبا:فرامرز ما اينجه؟

برات :ها يه تخم اشكنه مشو كه خود بچي اخوي مورجب  بيومده.

فريبا:بي زحمت صدايي زني بيه ازمبارك هم گويي بيه كليد كارخونر بياره كه كاردارم.

برات:امرو خوتعطيله كارخونه مه بري برچه؟

پري:  مه كليد كارخونر بستونم خودم  برم ته يينجر جارو كنم .

برات :خا پري بري خود فريبا ور خونه. كسه نيه. برچه چني تارف مكني.  مادرمو هايه خودذبيح

فريبا :نه دگه شو به یكبار بخم مه . مور العان رو انمده.

پري وفريبا  در وسط حياط ايستاده وبه دم در ايوان نگاه ميكنندومتوجه كفشهاي فرامرز مي شوند.

فرامرز وذبيح از ايوان بيرون امده ومتوجه حضور فريبا وپري ميشوند.

فريبا:تو معلومه كه از ظهر كه از خونه ودر شدي كجه ايي؟

فرامرز: برچه مگه چه كار شده ؟

فريبا: بيا ورسرا بابا از تو خه گفت چه كار شده؟

فرامرز:مگه بابا از شهر بيومده ؟

فريبا:بلكه بيومده خيله هم كفري ايه زود بيا رنگو ر ببر تو كارخونه نه.

فريبا : يه كلنگ هم هايه مال نجفه. ببري ور سرا فرخ وري دي. وليلي هم گويي بيا ور كارخونه كه مه خودي دوروبركار رتميز كنم.

ذبیح كنار فرامرز ايستاده ودستش را به فرامرز مي زند وبه اومي فهماند كه يواشكي بروند خانه فرخ تا شايد ليلي را ببيند

فرامرز:خيله خو مو خود ذبيح مرم.

فريبا: اراستي  بابا ما بر شما دو تا بیل بستونده اونورم خود خو بخي برد  ور سرا خو.

فرامرز: خيله خو دگه سفارش نيه؟  بابا بر عمه نسا چيزه از شهر بنيارده كه برينو برم.

ذبيح :عمي توبري تموم شهریو  تارف ري مكنه. چيزه كم وكسر نداره كه از شهر برينو  بيارن

فريبا: برو ولي خيله وردارنكني.

پري:بيي كه تو كارخونه اسبابون سنگير ته بالا كني .هر چه بو باز شمايو قوه شما بيشتره

فرامرز:باشه تا نماشوم بخوم مه.

فرامرز وذبيح از در خارج شده وكمي بعد از رفتن انها مبارك كليد را با خود مي اورد وبه فريبا وپري ميدهد

مبارك: بيي دخترا كليد ره بگيري. كارشما كه تموم شو، باز دره قفل خي كرد.  كليد ره بخي يارد ورخودمو دي كه يه بار گم وگور نشودهو

پري: خيله خو خاطر جم باشي.

مبارك : بابا شما ابريشم بستونده بود. خود پوت لك  ؟يا نه مثل هنايو  ما از هوشي نو برفته بود؟

فريبا:يه كيسي پر رنگه خود خو از شهر بيارده بود. اگه تو همونو ابريشم باشه. خيله خو مبارك خانم ما خو برفتم

مبارك:اراستي فريبا جان.   ا مادرخو خود خالي خوعذري گويي شو برخو بيه ور سرا ما كه بر خو هم اتشو دارم وهم ماين مردكا بر خو دويه بگيرن .

فريبا :باشه حتمن خم گفت فعلن خدا حافظ.

 

صحنه 16-  خارجي- عصر- خانه رجب

شهربانو زنی36 ساله مادر ذبيح وهمسر مش رجب در حالي كه براي هشتمين بار به اميد داشتن  فرزند دختر باردار است قروت ميمالد

ذبيح وفرامرز در كنار هم نشسته وجوز مغز مي كنند.شهربانو داراي هفت فرزند پسر است .اوكنار ايوان نشسته ودر كنارش سه تا از فرزندانش نيز با هم به جوزها  نگاه  مي كنن . شهربانو مشغول درست كردن غزاي محلي به نام قروت است وتقاريچه را جلويش گزاشته وقروت مي مالد.و فرامرز به تقاريچه خيره شده است .

مهدي يكي از برادر هاي ذبيح كه به جوزها خيره شده  در يك فرصت مناسب دو تا جوز ور ميدارد وفرار مي كند فرامرز وشهربانو مي خندند .حسن برادر کوچک ذبیح به مادرش می گوید

حسن : نه نه مهدي  جوز ور داشت بدر شد

ذبيح: هونشي بچه بر چه ايقدراشكم فراخي؟  تو هم يه مويه از فرامرز داري.

فرامرز: تو هم دگه ديوار كوچكتر از ما نديدي.

شهربانو:يه بار دگه دست درازي كو . هي بخه مدن مغزون جوز ره يكه يكه خه كردن. باز شو  پدر تو بيه ايراد مگيره  - جوزينجه كمه قروتينجه- تيره نيه .

حسين : نه نه مارم جوز ده برخو برم

ذبيح: بري از سرا ادر شي تو كوچه برخو بازي كني. وخزي تا گوش شمار بنكشيدم.

 

رجب با كيسه اي وارد مي شود وان را به سمت مدبخ ميبرد

حسن:نه نه امرو قنبر عمو برات ره خنده سور كردن  .جده ترخ گفت ور مادرخو گويي شو برخو بين ورسراعمو برات به سيل.

شهربانو:خوب چني ناگمو وخفت وخموش . باشه نماشوم بابا شما بيه يه همله مرم يه سر از قنبر زنم .بينم بهتر ايده يا نه

حسين:شو ماين بري دهل زنن امشو همه  مه برن ور خونه عمو برات  به اتشوني.

با امدن رجب بچه ها از خانه خارج مي شوند

فرامرز: سلام مش رجب

ذبيح : سلام .بابا مزاشتيده فرامرز ميارده.

مش رجب : اي اينو جوونون روغه نباتي چني قوه ندارن. اي مرد دشهر بوده برخو چني حماليو نمكرده.

فرامرز: نه اگه خوردني ه خو تا اصل شهر ددوش خو مبرنده.

مش رجب:يه بغل شلغمه از تو خيد ور چندم تو مدبخ مزارنده .يه مشت زردكم تونجه . بچا قبل ازينكه ريشه اينجر بكنن. يه چن تا  كنارني كه فرامرز برخو ببره برخو پيرو كنه.

شهربانو :زردكونينجه شيرينه

رجب: خراب نیه.

رجب به سمت ايوان ميرود ودر كنار زنش مي نشيند وبه شهربانو ميگويد

رجب:‌تو خو مگفتي قروتو تموم شده پس اينو از كجيه؟

شهربانو:اي چن تالي قروت ره زهرا نسا بيارده .چه دختروك مغبوله ومهربونيه پريروز هم يه مشت سرشير لاپتير ه ناده بوده خود ممد ما ري كرده بوده .اللهي كه سفيد بخت شوده

فرامرز: بري كه از جووني خو بهره خوري  دختر عمه

ذبيح : نه بابا  حتمن مخي گفت كه اير مايي هم؟ ور دور عمي خو خيله مگردي؟

شهربانو : دختر عمه پسر دايي ين خبله هم به هم مين .

رجب:فرامرز تو شهر بوده ودرس خونديه ور ورخونمزنه از كلاته زه بستونه .

شهربانو: از خدايي هم هيه. اراستي تو خو دختر خاله هم داري؟ مادر تو مگفت مه بر  دختر خاله تو پري برن.

فرامرز وذبيح گوشهايشان را تيز كرده وبه حرفهاي شهربانو گوش ميدهند.

فرامرز:  پشت سر دخترون مردم صحبت نكني كه خدار خوش نميه. رو دختر مردم اسم مني .  بي خيال شي برم تو نخ خنده سوري قنبر .

ذبيح : بابا پولون خور سر دست ني كه امشو بايد دست تو جيب كني . اخه عمو برات قنبر خور خنده سور كرده  امشو اونجه دعوتم .

مش رجب: پس اخر او بچه ره گير اندختن .

اراستي فرامرز بازار قالينو چه طوره ؟بابا شما تو نست قالير بفروشه يه نه؟ كدخدا عزيز خو مگفت بازارو شل تروكه.  دگه كسه سراغ قالينوردست باف ره نمگيره .

فرامرز: بابا مو از شهر خو بيومده بو د. ولي مو خو هنو اينور نديدم. همشيري مو مگفت كه قالير بفروخته  اي بار مه نقشي گل فرنگ يا خشتي ور كار كنه.  قالين ريزه مايه دگه طالب مه او هم با اي بازار حالا.

شهربانو غذايش را اماده مي كند

 

صحنه 17- خارجي -شب -درخانه نجمه

درب منزل نجما باز شده وصفر به همراه مادرش از خانه بيرون مي ايند. نجما درب را قفل كرده وكليد را نزديك درب زير سنگي ميگزارد وميروند ولحظه اي بعد از رفتن انها لامپ درب دالان توسط سنگي شكسته ميشود.

 

صحنه 18 خارجی -شب پشت بام

ذبيح : دل تو از خو نومه

فرامرز: خودي تلافي وا كردم. عجب دوشنگولي هبه.  تا توباشي كه خروس خور خو دي وپرو بازي بدراري

ذبيح: زود باش برم خونه عمو مو برات ور بر قنبرو.زود باش که  كسه ور ما شك نكنه

فرامرز: العان پا صفر خود نجمه نشو مخه كرد

 

 

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:42 ] [ فرامرز مهدوی ]

شخصیت های مجموعه «یا د او وقتو بخیر»

 

1-رمضو-55 ساله - پدر زن عزیز - پدر کنیز وعذری - پدر بزرگ فرامرز ، فریبا ، پری و موذن محل

لاغر اندام - قد متوسط - مذهبی - کم حوصله

 

2- کنیز- 35 ساله - دختر رمضو - زن عزیز- مادر فرامرز -فریبا - خاله پری وخواهر عذری قالی باف

جوشی - زحمت کش

 

3-عذری-37 ساله - دختر رمضو - شوهرش استا اکبرکه او را ترک کرده - مادر پری       نانوای محل

خوش تعریف – زحمت کش

 

4-عزیز -40 ساله  - داماد رمضو - کارگاه قالی بافی دارد  - پدر فرامرز وفریبا             مردی با برش

قد متوسط - ظاهر و لباس کمی به شهری میزند - مدیر - خشن ولی دوست داشتنی

 

5- فریبا-22 ساله - دختر عزیز- پشت کنکوری                                        خیاط و مسئول مخابرات

مهربان - ظاهر و لباس کمی به شهری میزند - زیبا

 

6- فرامرز- 20 ساله - پسر عزیز - دیپلم                                                                        بیکار

قد متوسط - نسبتا لاغر اندام - زرنگ وآب زیر کاه

 

7- پری - 22 ساله - دخترعذری که به فرامرز علاقه مند است     وبا مادرش برای اهالی  نان می پزند

قد متوسط - مهربان – کم حرف و زود رنج

 

8- ترخ - 55 ساله - خواهر رمضو -  مادر رجب و برات - مادر بزرگ ذبیح وقنبر ومادر شوهر مبارک وشهربانو

پیر - مهربان - دوست داشتنی - با عینک

 

9- رجب - 36 ساله - عیالوار- پسر ترخ - برادر برات - پدرذبیح - دوست عزیز                    کشاورز

چهارشانه - فهمیده وپرکار

 

10- شهربانو - 35 ساله - زن رجب - مادر ذبیح  ومادر شوهر لیلی - بارداراست                خانه دار

قد کوتاه – مهربان

 

11- ذبیح - 21 ساله -  تازه از خدمت آمده - خواستگار لیلی ودوست صمیمی فرامرز             کشاورز

قد متوسط - چاق - مثبت - فعال

 

12- خالوبرات - 40  ساله - پسر بزرگ ترخ وشوهر مبارک - پدر قنبر  که با زنش در کارگاه عزیز کار می کنند عموی ذبیح برادر                                                                                   قالیباف

قد متوسط با مو و ریش سفید که به سن او نمیخورد – بسیار جوشی و در عین حال  ساده وزود باور

13- مبارک - 28 ساله - زن برات که پسری به نام قنبر را به فرزندی برداشته اند      سر اوستا قالیباف

قد متوسط – کمی چاق - فهمیده – فعال – مثبت

 

14- قنبر- 8 ساله                                                                                                    محصل

بسیار شیطان – ساده و زود باور

 

15- غلوم رضا - 55 سله - شوهر نسا - پدر زهرا وزهره ومریم                                         دامدار

قد بلند کمی لاغر – رک – معتدل

 

16- نسا- 35 ساله - زن دوم غلامرضا خواهر عزیز                                                     خانه دار

شکسته تر از سن نشان میدهد – مهربا ن – تودار

 

17- زهرا - 18 ساله - دختر نسا وغلام رضا  مورد علاقه پسر دایی اش فرامرز و پسر عمه اش صفر است                                                                                                                    قالیباف

قد متوسط – بسیار مهربان و دلسوز – فهمیده و فعال

 

18- زهره - 16 ساله - دختر نسا و غلام رضا                                                             قالی باف

سبزه رو – کم حرف

 

19- مریم - 14 ساله - دختر نسا و غلام رضا                                                              قالی باف

کمی چاق – خنده رو و رک

 

20- نجمه - 35 ساله - شوهرش فوت کرده است با تنها پسرش صفر زندگی میکند                 خانه دار

قد بلند و چاق

 

21- صفر- 22 ساله - معاف از خدمت                                                                           چوپان

قد متوسط – چاق همیشه با کت و کلاهی بر سر – بسیارساده

 

22- نجف - 40 ساله - شوهر فرخ - پدر لیلا                                                                  چاه کن

قد کوتاه – سیگاری – کم حرف – ترسو

 

23- فرخ - 35 ساله - زن دوم نجف - نا مادری لیلا                                                       خانه دار

چهره مردانه – قد بلند سبزه رو بد جنس

 

24- لیلا - 18 ساله - دختر نجف - نامزد ذبیح                                                                قالیباف

قد متوسط – نسبتا چاق – مهربان – مثبت

 

25- حسینا - 22 ساله -  فرار از خدمت - پسر فرخ از شوهر قبلی اش                         خواننده محلی

لاغر قد بلند – با سر تراشیده – علاقمند به فرهنگ شهری

26- علیجان - 35 ساله - برادر زن نجف - برادر فرخ - دایی حسینا                                       دهلی

پرهیکل – با سبیلهای از بناگوش در رفته – رک

 

27- استا حاجی - 45 ساله - مجرد                                                                                طبیب

قد کوتاه – با عینکهای ته استکانی -

 

 

 

 

 

[ شنبه بیست و دوم مرداد 1390 ] [ 14:40 ] [ فرامرز مهدوی ]

درباره وبلاگ

فرامرز مهدوی نویسنده وکارگردان .محقق و جمع اوری ضرب المثل های بیرجندی
آرشیو مطالب
امکانات وب
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت

آپلود نامحدود عکس و فایل

آپلود عکس


كد ماوس

دریافت همین آهنگ